AI Summary & Key Takeaways
AI InsightOn the other hand, the results of follow-up echocardiography proved that the wall motion improvement was highly dependent on the ischemic time
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objective: Wall motion abnormalities during acute ST-segment elevation myocardial infarction (STEMI) and the improvement after recanalization depend on the conditions of the coronary occlusion.Methods: Fifty-seven patients with first-ever STEMI due to one-artery occlusion, treated with primary PCI, were evaluated. Area at risk and left ventricular wall motion abnormalities were localized with coronary angiography and echocardiography and then compared in relation to the time elapsed from the onset of symptoms at the time of infarction and at 3 months. Left ventricular diameters and ejection fractions were evaluated in relation to the ischemic time.Results: Three hundred forty-one affected left ventricular segments were detected with angiography, while echocardiography showed 206 segments with motion abnormality. No correlation was found between the regional wall motion index in the area at risk and the time elapsed from the beginning of symptoms. However, the improvement in wall motion abnormalities at the follow-up was dependent on the ischemic time (r=-0.29, p<0.03). The early subgroup showed significant improvement in left ventricular ejection fraction at follow-up (p=0.03), whereas in the late subgroup, a significant increase in left ventricle diameters was observed.Conclusion: Our results first demonstrate in humans that in the early hours from the occlusion of the coronary artery, the extent and severity of the wall motion abnormalities inside the area at risk show large variability without relation to the elapsed time since the onset of symptoms. On the other hand, the results of follow-up echocardiography proved that the wall motion improvement was highly dependent on the ischemic time
Özet
Amaç: Akut ST-segment yükselmeli miyokard infarktüsü (STEMİ) sırasında duvar hareket anormallikleri ve rekanalizasyondan sonra iyileşme koroner oklüzyon koşullarına bağlıdır. Yöntemler: Tek arter oklüzyonu nedeniyle ilk kez STEMİ olan ve primer PKG ile tedavi edilen 57 hasta değerlendirildi. Risk altındaki alan ve sol ventrikül duvarı hareket anormallikleri koroner anjiyografi ve ekokardiyografi ile lokalize edildi, daha sonra enfarktüs sırasında semptomların başlangıcından 3 ay sonraya uzanan sürede zamanla ilişkili olarak karşılaştırıldı. Sol ventrikül çapları ve ejeksiyon fraksiyonları iskemik zamanla ilişkili olarak değerlendirildi. Bulgular: Etkilenen 341 sol ventrikül segmenti anjiyografi ile tespit edildi, ekokardiyografi ise hareket anormalliği olan 206 segment gösterdi. Riskli alandaki bölgesel duvar hareketi indeksi ile semptomların başlangıcından beri geçen süre arasında bir korelasyon bulunmadı. Bununla birlikte, takipte duvar hareketi anormalliklerindeki iyileşme iskemik süreye bağlı idi (r=-0,29, p<0,03). Erken alt grubu takipte sol ventrikül ejeksiyon fraksiyonunda anlamlı düzelme gösterdi (p=0,03), oysa geç alt grubunda sol ventrikül çaplarında önemli artış gözlendi. Sonuç: Çalışmamız öncelikle insanda koroner arter oklüzyonu nedeniyle erken saatlerde riskli bölgede duvar hareket bozukluğunun yaygınlığının ve şiddetinin semptomların başlamasından bu yana geçen süre ile ilişkili olmaksızın büyük değişkenlik gösterdiğini ortaya koymuştur. Öte yandan, takip ekokardiyografi sonuçları duvar hareketindeki düzelmelerin iskemik zamana oldukça bağımlı olduğunu göstermiştir.