Journals / Süleyman Demirel Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Sosyal Bilimler Dergisi / 2019 / Cilt: 1 - Sayı: 47

Selçuklu Öncesi Hilafet Merkezinde Türk Askeri Varlığı

Pages
221–237
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Bu makalede Türklerin siyasi ve kültürel hayatlarına tesir eden bu denli önemli ilşkiler ağı, Samarra öncesinden başlanarak Selçukluların çıkışına kadarki süreci ortaya konulacaktır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:VII. asırda ortaya çıkan İslam, Hz.
📊
Key Findings & Data:Muhammed’in rehberliğinde büyük inkişaf göstererek daha onun sağlığında, 30 yıl gibi kısa süre içerisinde Arabistan’ın tamamına hâkim olmuş ve beraberinde büyük bir sosyal zümreyi doğurmuştu.
💡
Conclusion & Impact:Bu makalede Türklerin siyasi ve kültürel hayatlarına tesir eden bu denli önemli ilşkiler ağı, Samarra öncesinden başlanarak Selçukluların çıkışına kadarki süreci ortaya konulacaktır.
🔬Design:Experimental Field Trial
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Samarra · Abbasiler · Abbasi Döneminde Türkler

Özet

VII. asırda ortaya çıkan İslam, Hz. Muhammed’in rehberliğinde büyük inkişaf göstererek daha onun sağlığında, 30 yıl gibi kısa süre içerisinde Arabistan’ın tamamına hâkim olmuş ve beraberinde büyük bir sosyal zümreyi doğurmuştu. Müslüman Arapların oluşturduğu bu sosyal birliktelik İslam dininin bütün cihana yayılması amacıyla fetih haraketlerine başladılar. Hemen önlerinde bulunan engelleri aşmak üzere Bizans ve Sasani gibi büyük imparatorluklara karşı iki koldan askeri sefere çıktılar. Daha Dört Halife döneminde (632-661) iken Müslümanlar, Sasani topraklarına hâkim olup Türk sınırlarına dayandılar. Emeviler Döneminde (661-750) Türk yurtlarında gerçekleştirilen Müslüman akınları ise, Türk Arap ilişkilerini geliştirdi ve olgunlaştırdı. Dolayısıyla Çin sınırlarında yaşayan Türkler dahi İslam dininden haberdar oldular. Abbâsîlerin ilk yüzyılına gelindiğinde (750-850) artık Türk - Arap ilişkileri deyim yerindeyse zirveye ulaşmıştı. Abbâsî ordusunun kâhir ekseriyetini oluşturan Türk askeri için Bağdat şehri yeterli gelmiyordu. Abbâsî Halifesi bu sorunu ancak Türkler için yeni bir şehir kurarak çözebildi. Nitekim Bağdat yakınlarında Samarra adında yeni bir kente Hilafet merkezi ile tüm Abbâsî saray ve müçtemilatı nakledildi. Artık Türk askeri komuta kademesinin sözünün geçtiği bir dönem başlamış oldu. Müslüman Araplarla Türkler arasında başlayan Selçuklu öncesi bu ilişkiler ve Samarra kenti yeteri kadar bilinmemektedir. Bu makalede Türklerin siyasi ve kültürel hayatlarına tesir eden bu denli önemli ilşkiler ağı, Samarra öncesinden başlanarak Selçukluların çıkışına kadarki süreci ortaya konulacaktır.

🔖

Cite This Article

ŞEN, M. E. (2019). Selçuklu Öncesi Hilafet Merkezinde Türk Askeri Varlığı. Süleyman Demirel Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Sosyal Bilimler Dergisi, Cilt: 1 - Sayı: 47, 221–237. https://ajindex.com/articles/357928

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (7)

  1. Ahmed Emin, (2006). Zuhru’l-İslam. Beyrut.Asadov, Farda, (2002). VIII.- X. Yüzyıllarda Abbâsî Ordusundaki Türk Muhafızların Sayısı ve Onlar İçin Yapılan Harcamalar, Çev: Mahmut Yavaşî, Ankara:
  2. Türkler Ansiklopedisi.Aslanaba, Oktay, (1966).
  3. Samerra, İstanbul:
  4. MEB, İA.Barthold, W., (2013). İslâm Medeniyeti Tarihi, Haz. M. Fuad Köprülü, İstanbul:
  5. Alfa Yayınları.Bayat, Fazıl, (2002). Moğol İstilasına Kadar Irak Türkleri, (IV, ss. 795-802). Ankara: Türkler Ansiklopedisi.Belâzurî, Ahmed b. Yahya b. Câbir, (1987). Fütûhu’l-Buldân, çev. Mustafa Fayda, Ankara.Bosworth, C. E., (1970). The Turks In The Islamıc Lands Up To The Mıd-11 th Century. in Philologiae Turcicae Fundamenta, III, ed. Cl. Cahen, Wiesbaden, 1-20.Bosworth, C. E., (1993). “Nasr b. Sayyâr”, EI2, Leiden-New-York.Brockelmann, C., (1954). İslâm Milletleri ve Devletleri Tarihi, Türkçe Tercüme, Neşet Çağatay, Ankara.Câhiz, (1988). Hilafet Ordusununun Menkıbeleri ve Türklerin Faziletleri, Terc. Ramazan Şeşen, Ankara.Corci Zeydan, (1966).
  6. İslam Medeniyeti Tarihi, Sadeleştiren: Mümin Çevik, I-V, İstanbul.Daniel Pipes, (1981). Slave Soldiers And Islam The Genesis of A Military System, New Haven and LondonDemirci, Mustafa, (2005), Emevîlerden Abbâsîlere Geçiş Sürecinin Bir Tanığı olan Abdullah İbnü’l-Mukaffa, Risaletü’s-Sahabesi, Dokuz Eylül Ün., İlâhiyat Fak., sayı: 21, s. 117-148. Dineverî, Ebû Hanife Ahmed b. Dâvud (ö. 282/895), (1995). el-Ahbâru’t-Tıvâl, thk.Ömer Faruk et-Tabbâ’, Beyrut, Ebû’1-Fidâ, (1840). Kitâbu Takvîmi’l-Büldân, Ebû’l-Fidâ, İmâdüddîn İsmail b. Ali, Kitâbü Takvîmu’l-Buldân, thk. J. T. Reınaud- W. Mac Guckın De Slane, Paris. El-Makdisî, Mutahhar b.Tahir (ö 355/966), 1899-1919). Kitậbu’l-Bed’i ve’t-Târih, nşr. Cle’ment Huart, I-VI, Paris.Frye, R.N.-Sayılı, Aydın, (1946). Selçuklulardan Evvel Orta Şarkta Türkler, Belleten, X, Ankara, sayı. 37, ss. 97-131.Gibb, Hamilton Alexander Roskeen, (1929). Orta Asya’da Arap Futûhatı, ter. M. Hakkı, İstanbul.Gordon, Matthew, (2001).The Commondars of the Samarran Turkish Military. The Shaping of a Third/Ninth –Century Imperial Elite, A Medieval Islamic City Peconsider, Edidet by Chase F. Robinson. Oxford. Halife b. Hayyât, (ö. 240/854), (1985). Tarihu’l-Halife, (Tak. Ekrem Ziya el-Ömerî), Riyad.Hasan İbrahim, Hasan, (1965). Târîhu’l-İslâm, es-Siyasî ve’d-Dînî, ve’s-Sekâfî ve’l-İctimâî, Kahire.Hatîb el-Bağdâdî, (1931).
  7. Tarihu Bağdad, Kahire.İbn Havkal, Ebu’l-Kâsım Muhammed b Havkal, (ö. 367/977), (1938). Kitâb Sûretü’l-Arz, Tahkik J.H. Kramers, Leiden.İb