AI Summary & Key Takeaways
AI InsightConclusion: Hybrid technique for TKA can be effective clinically and radiologically on longterm follow-up.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objectives: The purpose of this study was to evaluate the clinical effectiveness and radiological results of hybrid total knee arthroplasty (TKA). Methods: This study recruited 105 patients (169 cases) who underwent hybrid TKA for osteoarthritis and rheumatoid arthritis from 1999 to 2002. Maxim (Biomet Inc., Warsaw, IN, USA) prosthesis was used, and average follow-up was 8.6 years. Radiologically, femorotibial angle was measured in a standing anteroposterior (AP) view, and a femoral flexion angle and a tibial angle were measured using the Knee Society roentgenographic evaluation and scoring system. Radiolucent lines were detected at the last follow-up. Clinically, range of joint motion and the Knee Society clinical rating system scores were evaluated. Results: The femorotibial angle was improved from varus 4.5° to 6.4° at the last follow-up. The femoral flexion in an AP view at the postoperative and last follow-up was 96.5° and 95.7°, respectively, and the tibial angle was 89.1° and 88.7°, respectively. In lateral view, the femoral flexion was 2.6° and 2.7°, respectively, and the tibial angle was 88.4° and 87.8°, respectively. Total scores of radiolucencies were 4 points or less in all cases, and the average width was 1.1 mm. Flexion contracture was improved from 10.0° to 3.5°, and further flexion was increased from 110.5° to 130.4°. Knee score and function score were also enhanced from 47.6 and 46.8 preoperatively to 89.7 and 88.4 after the operation, respectively. Conclusion: Hybrid technique for TKA can be effective clinically and radiologically on longterm follow-up.
Özet
Amaç: Bu çalışmanın amacı hibrid total diz artroplastisinin (TDA) klinik etkinliğinin ve radyolojik sonuçlarının değerlendirilmesidir. Çalışma planı: Çalışmaya 1999-2002 arasında osteoartrit ve romatoid artrit nedeniyle hibrid TDA ameliyatı yapılan 105 hastanın 169 dizi dahil edilmiştir. Maxim protezi (Biomet Inc., Warsaw, IN, ABD) kullanılmış ve hastalar ortalama 8.6 yıl süresince izlenmiştir. Ayakta ön-arka pozisyonda femorotibial açı ölçülmüş ve “Knee Society” radyolojik değerlendirme sistemi kullanılarak femoral fleksiyon açısı ve tibial açı belirlenmifltir. İzlem sonunda radyolüsen çizgiler saptanmıştr. Klinik olarak eklem hareket açıklığı ve “Knee Society” klinik derecelendirme sistemi skorları değerlendirilmiştir. Sonuçlar: İzlem sonunda femorotibial açı varus 4.5°’den 6.4°’ye düzelmiştir. Ön-arka radyografide femoral fleksiyon ameliyat sonrasında ve izlem sonunda sırasıyla 96.5° ve 95.7°, tibial açı 89.1° ve 88.7° olarak belirlenmiştir. Yan görüntüde femoral fleksiyon sırasıyla 2.6° ve 2.7°, tibial açı 88.4° ve 87.8° olarak saptanmıştır. Total radyolüsen skoru tüm hastalarda 4 ve 4'ün altında ve ortalama genişlik 1.1 mm bulunmuştur. Fleksiyon kontraktürü 10.0°’den 3.5°’ye düzelmiş, fleksiyon 110.5°’den 130.4°’ye yükselmiştir. Diz skoru ve fonksiyonel skor sırasıyla ameliyat öncesi 47.6 ve 46.8’den, ameliyat sonrası 89.7 ve 88.4’e artmıştır. Çıkarımlar: Hibrid teknik TDA için uzun dönemde klinik ve radyolojik olarak etkili bir yöntemdir.