AI Summary & Key Takeaways
AI InsightConclusion: The study showed that EPM was more effective than the immobilization method in the treatment of complex extensor tendon injuries in zones V to VII.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objective: This study was designed to evaluate the functional results in patients who underwent surgery for complex extensor tendon lacerations in zones V to VII and treated either by immobilization or early passive motion (EPM) Methods: Eleven patients (31 fingers) were treated by immobilization and nine patients (18 fingers) were treated by the EPM protocol. In the immobilization group, static palmar splints (wrist extension 30-40$\circ$; metacarpophalangeal and interphalangeal joints 0$\circ$) were used for four weeks.In the EPM group, dynamic splints and an outtrigger splint were applied to hold the writ 30-40$\circ$ extenden and the metacapophalangeal and interphalangeal joints in neutral and rubber band-assisted extension and active flexion was started three to five days postoperatively. After a mean follow-up of 22 months, total active motion and extensor lag of each involved finger, grip strength, and duration for return to pre-injury activity were evaluated. Results: No tendon ruptures occured.Total active motion of the involved fingers (215$\circ$$\pm$39.6 vs 241$\circ$$\pm$36.6$\circ$) and duration for return to pre-injury activity (17.8 weeks vs14.7 weeks)differed significantly in favor of the EPM group (p<0.05). However, no significant difference was observed in grip strength (p>0.05). According to the Miller classification, good and/or excellent results accounted for 32.2% and 61% in the immobilization and EPM groups, respectively. Conclusion: The study showed that EPM was more effective than the immobilization method in the treatment of complex extensor tendon injuries in zones V to VII.
Özet
Amaç:El dorsalinin V,VI ve VII. bölgelerinde ekstensör tendonların kompleks yaralanması nedeniyle ameliyet edilen ve farklı rehabilitasyon programı uygulanan iki hasta grubunda alınan fonksiyonel sonuçlar değerlendirildi. Çalışma Planı: Bu çalışmada, immobilizasyon (11 hasta, 31 parmak) ve erken pasif hareket (EPH) (9 hasta, 18 parmak)yöntemleri ile tedavi edilen 20 hastanın 49 parmağı incelendi. İmmobilizasyon grubunda, el bileğini 30-40$\circ$ ekstansiyonda, metakarpofalangeal (MP) ve interfalangeal eklemleri nötralde tutan atel dört hafta süreyle kullanıldı. Erken pasif hareket grubunda ise, el bileği 30-40$\circ$ ekstansiyonda, MP eklemler nötralde olacak şekilde palmardan yapılan dinamik atel yanı sıra parmaklara lastik ve misina aracılığıyla postoperatif 3-5. günlerde aktif fleksiyon ve pasif ekstansiyona başlandı. Ortalama 22 aylık takip dönemi sonunda hastaların toplam aktif hareketleri, ekstansiyon kayıpları, kavrama güçleri ve önceki işlerine geri dönüş süreleri değerlendirildi. Sonuçler: Her iki grupta da tendon rüptürü görülmedi. İmmobilizasyon grubu ile EPH grubu arasında toplam aktif hareket değerleri (215$\circ$$\pm$39.6 vs 241$\circ$$\pm$36.6$\circ$)ve işe dönüş süreleri (17.8 hafta ve 14.7 hafta) yönünden fark istatistiksel olarak anlamlı (p 0.05). Miller sınıflamasına göre, immobilizasyon grubunda parmakların %32.2'sinde, EPH grubunda %61'inde iyi veya mükemmel sonuç elde edildi. Çıkarımlar:Bu çalışma, kompleks ekstensor tendon yaralanmalarının tedavisinde, EPH protokolünün immobilizasyon yöntemine göre daha etkili olduğunu gösterdi.