SavedAdd your journal

Journals / MANAS Sosyal Araştırmalar Dergisi / 2012 / Cilt: 1 - Sayı: 1

THE SOCIOLOGY OF RELIGION IN TURKEY WHERE VILLAGES URBANIZED AND URBANS TURNED INTO VILLAGE

Köylerin Kentleştiği Kentlerin Köyleştiği Türkiye’de Dindarliğin Sosyolojisi

İ. TORUN
Pages
39–59
Publication Date
2012-03-01
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

After all, Turkey does not increase individual religiosity, public religiosity is increasing

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:According to common perception, the people of Turkey religionized going.
📊
Key Findings & Data:However, immorality of society does not decrease complaints.
💡
Conclusion & Impact:After all, Turkey does not increase individual religiosity, public religiosity is increasing
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Ahlak · Dindarlık · Kent Dindarlığı

Abstract

According to common perception, the people of Turkey religionized going. However, immorality of society does not decrease complaints. Whereas, the increase in religiosity immoral due to shrink. In this context, Turkey's society of moral development does not follow the increase in religiosity (religiosity, which does not goparallel with the increase). This is problematic articleIn our view, in determining the level of moral "individual pietyincreased" determinant factor, while the "popularpiety" complementary factors. Turkey in particular, the timeperiod of observation the dominant factor in determiningpeople's devout religion more urbanized. After all, Turkey does not increase individual religiosity, public religiosity is increasing

Özet

Bize göre, ahlaki düzeyi belirlemede “bireysel dindarlaşma” belirleyici (dominant) etken iken, “halk dindarlığı” tamamlayıcı etkendir. Türkiye özelinde, gözlemin yapıldığı zaman diliminde, halk dindarlığını belirlemede dominant etken dinden daha çok kentlileşmedir. Sonuçta, Türkiye’de artan bireysel dindarlık değil, halk dindarlığıdırBize göre, ahlaki düzeyi belirlemede “bireysel dindarlaşma” belirleyici (dominant) etken iken, “halk dindarlığı” tamamlayıcı etkendir. Türkiye özelinde, gözlemin yapıldığı zaman diliminde, halk dindarlığını belirlemede dominant etken dinden daha çok kentlileşmedir. Sonuçta, Türkiye’de artan bireysel dindarlık değil, halk dindarlığıdır

🔖

Cite This Article

TORUN, İ. (2012). THE SOCIOLOGY OF RELIGION IN TURKEY WHERE VILLAGES URBANIZED AND URBANS TURNED INTO VILLAGE. MANAS Sosyal Araştırmalar Dergisi, Cilt: 1 - Sayı: 1, 39–59. https://ajindex.com/articles/3394

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (18)

  1. Altan, M. (2010). Kent Dindarlığı (5. Baskı). İstanbul:
  2. Timaş Aron, R. (1989). Sosyolojik Düşüncenin Evreleri (2. Baskı). K. Alemdar (Çev.). Ankara:
  3. Bilgi. Arslan, M. (2004). Türk Popüler Dindarlığı (1. Baskı). İstanbul:
  4. Dem. Arslan, H. (2007). Epistemik Cemaat: Bir Bilim Sosyolojisi Denemesi (2. Baskı). İstanbul:
  5. Paradigma. Arslantürk, Z. (2006). Dindarlığın Bağımsız Değişkenleri. Dindarlık Olgusu içinde (s.239-257). H. Hökelekli (Ed.). Bursa: Kurav. Baykan, E. (2006). Modernliği ve Dindarlığı Uyuşum ve Ayrışma Hasılasının Ötesinde Okumak Mümkün mü?. Dindarlık Olgusu içinde (s.141-146). H. Hökelekli (Ed.). Bursa: Kurav. Berger, P. & T. Luckmann (2008). Gerçekliğin Sosyal İnşâsı, Bir Bilgi Sosyolojisi İncelemesi. V.S. Öğütle (Çev.). İstanbul:
  6. Paradigma. Bilton, T., K. Bonnett, P. Jones, T. Lawson, D. Skinner, M. Stanworth & A. Webster (2008). Sosyoloji. K. İnal (Çeviri Ed.). Ankara:
  7. Siyasal. Çaha, Ö., Y. Aktay, F. Kentel & R. Yelken (2011, 7 Nisan). Cemaatler Gerçeği. Andy-Ar, http: //www.stargazete.com/politika/alevi-ve-kurtler- e-hosgorulu-cingene-ve-hristiyana-soguk-haber-342344.htm, Erş.tar. 09.04.2011.
  8. Çakır, R. (2007, 27 Mayıs). Türkiye Malezya mı Oluyor. Vatan Gazetesi. Çarkoğlu, A. & B. Toprak (2000). Türkiye’de Din, Toplum ve Siyaset. İstanbul:
  9. TESEV. Çarkoğlu, A. & B. Toprak (2006). Değişen Türkiye’de Din, Toplum ve Siyaset. İstanbul:
  10. TESEV. Demokrasi Platformu Dergisi. (2010). 2 (22). Dindar. (2005). Türkçe Sözlük (10. Baskı). Ankara:
  11. TDK Doğan, D. (1996). Büyük Türkçe Sözlük (11. Baskı). İstanbul:
  12. İz. Durakpaşa, A. (1991). Sosyolojide Temel Kavramlar. Sosyoloji Yazıları içinde (s.). İ. Sezal (Der.). İstanbul:
  13. Ağaç. Esmer, Y. (2009).
  14. Radikalizm, Aşırıcılık ve Toplumsal Değerler Bir Saha Araştırmasının Bulguları. İstanbul:
  15. Uğur. Gazali, Ebu Halid (1302). İhyâu Ulûmi’d-Din, C.III, Mısır. Giddens, A. (2001). Üçüncü Yol ve Eleştirileri. N. Sad (Çev.). İstanbul:
  16. Phoenix. Glock, C. Y. (2007). Dindarlığın Boyutları Üzerine. Din Sosyolojisi (3. Basım). Y. Aktay & M.E. Köktaş (Derl.). M.E. Köktaş (Ter.). Ankara:
  17. Vadi. Göle, N. (2008). Melez Desenler: İslam ve Modernlik Üzerine (3. Baskı). İstanbul:
  18. Metis. Görgün, T. (2006). Dindarlık Bağlamında Amel-i Salih Kavramı Tebliğinin Müzakeresi. Dindarlık Olgusu içinde (s. 65-68). H. Hökelekli (Ed.). Bursa: Kurav. Gürsoy, K. (2006). Dindarlığın Ahlaki Temeli Tebliğinin Müzakeresi. Dindarlık Olgusu içinde (s. 97-99). H. Hökelekli (Ed.). Bursa: Kurav. Heper, M. (1991). İnterest-Group Politics in post-1980 Turkey L