SavedAdd your journal

Journals / Van Veterinary Journal / 2009 / Cilt: 20 - Sayı: 2

Oksidatif DNA Hasarı ve Kromatografik Yöntemlerle Tespit Edilmesi

Enes ATMACA
Abdurrahman AKSOY
Pages
79–83
Publication Date
2009-06-01
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Hazırlanan bu derlemede oksidatif DNA hasarının oluşum mekanizması, hasara neden olan etmenler ve hasarın tespitinde kullanılan kromatografik yöntemler hakkında bilgi verilmesi amaçlanmıştır

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Serbest radikaller, hücresel metabolizma sırasında veya ekzojen ajanlarla meydana gelen kimyasal ürünlerdir.
📊
Key Findings & Data:Bu ürünler hücrelerde DNA, protein, lipid, karbonhidratlar gibi biyomoleküllerle etkileşime girmekte ve sonuçta meydana gelen oksidatif DNA hasarı mutajenite, karsinojenite ve yaşlanmaya yol açmaktadır.
💡
Conclusion & Impact:Hazırlanan bu derlemede oksidatif DNA hasarının oluşum mekanizması, hasara neden olan etmenler ve hasarın tespitinde kullanılan kromatografik yöntemler hakkında bilgi verilmesi amaçlanmıştır
🔬Design:Review & Systematic Survey
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Oksidatif DNA Hasarı · 8-OHdG · GC-MS

Özet

Serbest radikaller, hücresel metabolizma sırasında veya ekzojen ajanlarla meydana gelen kimyasal ürünlerdir. Bu ürünler hücrelerde DNA, protein, lipid, karbonhidratlar gibi biyomoleküllerle etkileşime girmekte ve sonuçta meydana gelen oksidatif DNA hasarı mutajenite, karsinojenite ve yaşlanmaya yol açmaktadır. Bu hasar mekanizması, karbon merkezli şeker radikallerinin ve OH- veya H- bağlanmış heterosiklik baz radikallerinin oluşumuna yol açan, serbest radikallerin ayrılma ve birleşme tepkimelerinden ibarettir. Bu radikallerin daha fazla tepkimeye girmesi ise çok sayıda hasarlı ürünün oluşmasına yol açar. Oksidatif DNA hasarının önemini ve mekanizmasını anlayabilmek için doğru ve kesin ölçümlerin yapılması gereklidir. Bu amaçla, geçmişten günümüze; immunokimyasal teknikler, kapillar elektroforez, tek hücre jel elektroforezi (Comet testi), alkalin elusyon testi ve kromatografi gibi çeşitli analitik yöntemler kullanılmıştır. Bu yöntemlerden gaz kromatografi kütle spektrometresi (GCMS) ve likit kromatografi kütle spektrometresi (LC-MS) çok sayıda hasarlı ürünün tanımlanması ve miktarının ölçülmesinde günümüzde yaygın olarak kullanılırlar. Hazırlanan bu derlemede oksidatif DNA hasarının oluşum mekanizması, hasara neden olan etmenler ve hasarın tespitinde kullanılan kromatografik yöntemler hakkında bilgi verilmesi amaçlanmıştır

🔖

Cite This Article

ATMACA, E., AKSOY, A. (2009). Oksidatif DNA Hasarı ve Kromatografik Yöntemlerle Tespit Edilmesi. Van Veterinary Journal, Cilt: 20 - Sayı: 2, 79–83. https://ajindex.com/articles/32905

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (13)

  1. Abu-Qare A, Abou-Donia M (2000). Increased 8-hydroxy-2’- deoxyguanosine, a biomarker of oxidative DNA damage in rat urine following a single dermal dose of DEET ( N, N-diethyl-m-toluamide), and permethrin, alone and in combination. Toxicol Lett, 117 (3): 151- 160. Ates I, Suzen HS, Aydin A, Karakaya A (2004). The oxidative DNA base damage in testes of rats after intraperitoneal cadmium injection. Biometals, 17 (4): 371-7.
  2. Burçak G, Andican G (2004). Oksidatif DNA hasarı ve yaşlanma. Cerrahpasa J Med, 35 (4): 159-169.
  3. Collins A (2002). Comparative analysis of baseline 8-oxo-7,8- dihydroguanine in mammalian cell DNA, by different methods in different laboratories: An approach to consensus. Carcinogenesis, 23 (12): 2129–33.
  4. Cooke MS, Evans MD, Dizdaroglu M, Lunec J (2003). Oxidative DNA damage: Mechanism, mutation and disease. FASEB J, 17(10): 1195- 214. De Martinis BS, De Lourdes Pires Bianchi M (2001). Effect of vitamin C supplementation against cisplatin-induced toxicity and oxidative DNA damage in rats. Pharmacol Res, 44 (4): 317-20.
  5. De Martinis BS, De Lourdes Pires Bianchi M (2002). Methodology for urinary 8-hydroxy-2’-deoxyguanosine analysis by hplc with electrochemical detection. Pharmacol Res, 46 (2): 129-31.
  6. Dizdaroğlu M (1994). Chemical determination of oxidative DNA damage by gas chromatography-mass spectrometry. Methods Enzymol, 234, 3-16.
  7. Dizdaroglu M (1998). Facts about the artifacts in the measurement of oxidative DNA base damage by gas chromatography-mass spectrometry. Free Radic Res, 29 (6): 551-63.
  8. Dizdaroglu M, Jaruga P, Birincioglu M, Rodriguez H (2002). Free radical-induced damage to DNA: Mechanism and measurement. Free Radic Biol Med, 32 (11): 1102-15.
  9. Foresti M, Migliore L (1993). Effect of bacitracin on erythroid differentiation of mel cells. Cell Biol Toxicol, 9 (4), 377-84.
  10. Fraga CG, Shinenaga MK, Park JW, Degan P, Ames BN (1990). Oxidative damage to DNA during aging: 8-hydroxy-2’- deoxyguanosine in rat organ DNA and urine. Proc Natl Acad Sci USA, 87 (12): 4533-7.
  11. Guetens G, De Boeck G, Highley M, Van Oosterom AT, De Brujin EA (2002). Oxidative DNA damage: Biological significance and methods of analysis. Crit Rev Clin Lab Sci, 39 (4-5): 331–457.
  12. Gülbahar Ö (2007). Protein oksidasyonunun mekanizması, önemi ve yaşlılıkla ilişkisi. Turkish Journal of Geriatrics, 10 (1): 43-48.
  13. Halliwell B (2000). Why and how should we measure oxidative DNA damage in nutritional studies? How far have we come?. Am J Clin Nutr, 72 (5): 1082-7. Helbock HJ,