AI Summary & Key Takeaways
AI InsightTLICS 4 torakolomber vertebral kırıkların tedavisinde cerrahi tedavi ilk ve uygun seçenek olarak görünmektedir.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
AMAÇ: Torakolomber yaralanma sınıflaması ve ciddiyet skoru 4 (TLICS = 4) olan nörolojik intakt torakolomber vertebra kırıklı hastalarda cerrahi tedavi ve korse tedavisinin klinik ve radyografik sonuçlarının karşılaştırılması amaçlandı. GEREÇ VE YÖNTEM: Travmatik torakolomber kırık (T11-L2), TLICS 4 skoru ve en az 24 ay takip edilen hastalar alındı. Hastalar cerrahi ve korse gruplarına ayrıldı. Gruplar klinik ve demografik özellikler, lokal kifoz açıları (LKA), vertebra yükseklik kaybı yüzdesi (VYK), Oswestry Engellilik İndeksi (ODI), Visual Analog Skala (VAS) ve işe geri dönme süresi açısından karşılaştırıldı. BULGULAR: Cerrahi grubunda 74 hasta (71 erkek, 3 kadın), korse grubunda 76 hasta (58 erkek, 18 kadın) vardı. Cerrahi grupta ameliyat sonrası ilk altı ay içinde VAS skorlarında daha iyi olsa da 24. ayda gruplar arasında anlamlı bir fark gözlenmedi (sırasıyla, p<0.001 ve p=0.270). ODI, LKA ve VYK cerrahi grubunda anlamlı olarak düşüktü (sırasıyla, p<0.001, p<0.001 ve p<0.001). İşe geri dönüş süresi ameliyat grubunda anlamlı olarak daha kısa idi (p<0.001). TARTIŞMA: Torakolomber kırıkları olan nörolojik olarak intakt TLICS 4 hastaların cerrahi tedavisinin, korseye göre daha iyi klinik ve radyografik sonuçları olduğunu saptandı. Ayrıca, hastaların işe dönüş sürelerinin cerrahi tedavi ile kısaltıldığı gösterildi. TLICS 4 torakolomber vertebral kırıkların tedavisinde cerrahi tedavi ilk ve uygun seçenek olarak görünmektedir.
Özet
BACKGROUND: This study aims to compare clinical and radiographic outcomes of surgical treatment and conservative treatment with bracing in neurologically intact patients with score 4 of TLICS thoracolumbar vertebra fractures. METHODS: Patients with traumatic thoracolumbar junction fractures (T11-L2), the score of TLICS 4, and minimum 24-month follow-up were included in this study. Patients were divided into surgery and bracing groups. The groups were compared concerning clinical and demographical features, local kyphotic angles (LKA), vertebra height loss percentage (VHL), Oswestry Disability Index (ODI), Visual Analog Scale (VAS) and time to return to work. RESULTS: There were 74 patients (71 males, 3 females) in the surgery group and 76 patients (58 males, 18 females) in the bracing group. Although the surgery group showed better improvement in VAS scores within six months postoperatively, no significant difference was observed at the 24th-month evaluation (p<0.001 and p=0.270, respectively). ODI, LKA and VHL were significantly lower in the surgery group (p<0.001, p<0.001 and p<0.001, respectively). In addition, return to work was significantly earlier in the surgery group (p<0.001). CONCLUSION: The findings obtained in this study suggest that the surgical treatment for TLICS 4 patients with thoracolumbar fractures has better clinical and radiographic outcomes than the bracing. Moreover, returning time to the work of patients is shortened with surgical treatment. The surgical treatment seems to be the first and the appropriate choice in the management of TLICS 4 thoracolumbar vertebral fractures.