AI Summary & Key Takeaways
AI InsightFor patients at high risk of local recurrence and those with locally advanced disease, concurrent chemoradiotherapy after surgical resection has been shown to significantly improve local disease control and overall survival.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Squamous cell head and neck cancer (SCCHN) is the seventh most common cause of cancer death worldwide and its incidence is rising rapidly in developing countries. For patients with early and locally advanced stage disease, significant advances have been made in the treatment of SCCHN. For patients at high risk of local recurrence and those with locally advanced disease, concurrent chemoradiotherapy after surgical resection has been shown to significantly improve local disease control and overall survival. Despite recent advances in the management of locally advanced SCCHN, patients with recurrent and metastatic SCCHN have a poor prognosis and little progress has been made for the management. Furthermore aggressive therapy is at a price of severe acute and chronic morbidity. Epidermal growth factor receptor (EGFR) has been implicated in the pathogenesis of SCCHN and is a marker of poor prognosis. Recent advances in targeted therapeutics against EGFR are being investigated clinically. In this article, we reviewed the different modalities utilized to inhibit EGFR signaling in SCCHN, including small molecule tyrosine kinase inhibitors and monoclonal antibodies. Monotherapy with EGFR inhibitors has demonstrated response rates between 5 and 15% in advanced SCCHN. However, combining EGFR inhibitors with cytotoxic chemotherapy or radiation therapy appears to augment response rates and survival. Another factor that have a role in the pathogenesis of SCCHN is vascular endothelial growth factor (VEGF) and anti-angiogenic approaches with anti-VEGF antibodies have also show some promise. Perhaps in the future we will see trials incorporating different targeted strategies in the treatment of SCCHN.
Özet
Skuamöz hücreli baş boyun tümörleri (SCCHN) kanser nedenli ölümler arasında yedinci sıklıkta yer almakta ve özellikle gelişmekte olan ülkelerde insidansı giderek artmaktadır. Erken evre ve lokal ileri hastalığı olan hastaların tedavisinde önemli gelişmeler kaydedilmiş olup, lokal rekürrens riski yüksek hastalarda ve lokal ileri hastalıkta konkomitan kemoradyoterapi ile hem lokal kontrol hem de genel sağkalım oranlarında anlamlı iyileşmeler sağlanmıştır. Lokal ileri hastalıktaki bu gelişmelere rağmen, rekürren/metastatik hastalıkta prognoz kötü olup tedavisinde çok az ilerleme kaydedilmiştir. Ayrıca agresif tedaviler ciddi akut ve kronik morbidite sorunlarını beraberinde getirmektedir. Epidermal büyüme faktörü (EGFR), SCCHN patogenezinde önemli bir role sahip olup kötü prognoz ile birliktelik göstermektedir. EGFR’ye karşı geliştirilen hedefe yönelik tedavilerle ilgili son gelişmeler klinik çalışmalarda araştırılmaktadır. Bu derlemede tirozin kinaz inhibitörleri ve monoklonal antikorlar gibi SCCHN’de EGFR sinyal iletiminin değişik basamaklarında etkili olan tedavi yaklaşımları özetlenmeye çalışılmıştır. İleri evre hastalıkta EGFR inhibitörlerinin tek ajan olarak kullanımı ile %5-15 arasında yanıt oranı elde edilmekte, kemoterapi veya radyoterapi ile birlikte kullanımında ise yanıt ve sağkalım oranları artmaktadır. SCCHN patogenezinde rol alan bir diğer faktör de vasküler endotelyal büyüme faktörü (VEGF) olup, bunu hedefleyen anti-anjiyogenik tedavi çalışmaları ümit vaat etmektedir. Gelecekte muhtemelen hedefe yönelik tedavilerin kombine kullanıldıkları çalışmalar daha yoğun bir şekilde karşımıza çıkacaktır.