SavedAdd your journal

Journals / Uluslararası Türkçe Edebiyat Kültür Eğitim (TEKE) Dergisi / 2020 / Cilt: 9 - Sayı: 2

TÜRKÇE ARAPÇA İLİŞKİLERİ BAĞLAMINDA ANLAM AKTARMASI YOLUYLA OLUŞMUŞ BİTKİ ADLARI

Ali Kemal ŞAŞ
Pages
572–588
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Bu çalışmada Türkçe ve Arapçada anlam yönünden paralellik gösteren, yani anlam aktarması yoluyla oluşmuş bitki adları tespit edilmiş ve oluşum şekillerine göre üç başlık altında sıralanmıştır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Bitki adları, sergiledikleri anlamsal çeşitlilik sebebiyle birçok araştırmacının dikkatini çekmiştir.
📊
Key Findings & Data:Oysa tarih boyunca başta tıp ve eczacılık olmak üzere çok farklı alanda kullanılan bitkilerin pek çok dilde aynı şekilde adlandırıldığı bilinmektedir.
💡
Conclusion & Impact:Bu çalışmada Türkçe ve Arapçada anlam yönünden paralellik gösteren, yani anlam aktarması yoluyla oluşmuş bitki adları tespit edilmiş ve oluşum şekillerine göre üç başlık altında sıralanmıştır.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Türkçe-Arapça ilişkileri · söz yapımı · anlam aktarması

Özet

Bitki adları, sergiledikleri anlamsal çeşitlilik sebebiyle birçok araştırmacının dikkatini çekmiştir. Bu sebeple bitki adları üzerine de pek çok çalışma yapılmıştır. Bu çalışmaların önemli bir kısmı söz konusu adların yapısı ve kökeniyle ilgilidir. Oysa tarih boyunca başta tıp ve eczacılık olmak üzere çok farklı alanda kullanılan bitkilerin pek çok dilde aynı şekilde adlandırıldığı bilinmektedir. Tesadüf olamayacak kadar çok bitki adında görülen bu benzerlikler büyük oranda tercümeler vasıtasıyla ortaya çıkmıştır. Türk diliyle yazılmış tarihî tıp ve eczacılık eserlerinin önemli bir kısmının Arapçadan tercüme edildiği göz önüne alındığında Arapça ve Türkçe bitki adlarının, anlam yönünden benzerlikler göstermesi doğaldır. Bu çalışmada Türkçe ve Arapçada anlam yönünden paralellik gösteren, yani anlam aktarması yoluyla oluşmuş bitki adları tespit edilmiş ve oluşum şekillerine göre üç başlık altında sıralanmıştır.

🔖

Cite This Article

ŞAŞ, A. K. (2020). TÜRKÇE ARAPÇA İLİŞKİLERİ BAĞLAMINDA ANLAM AKTARMASI YOLUYLA OLUŞMUŞ BİTKİ ADLARI. Uluslararası Türkçe Edebiyat Kültür Eğitim (TEKE) Dergisi, Cilt: 9 - Sayı: 2, 572–588. https://ajindex.com/articles/320823

References (24)

  1. Akalın, H. Ş. (2015). Türkçede söz yapımı yolları ve sözlükselleşme. XI. Milli Türkoloji Kongresi Bildirileri, 11-13 Kasım 2014. İstanbul:
  2. İBB Yay. Akar, A. (2010). Türkçe ve Arapça arasındaki sözcük ilişkileri. Karadeniz Uluslararası Bilimsel Dergi, 8, 9-16.
  3. Alkaya, E. (2007). İki dillilik ve Rusçadan Tatar Türkçesine geçen kavram tercümeleri. Turkish Studies International Periodical For the Languages, Literature and History of Turkish or Turkic Volume 2/2 Spring, 41-53.
  4. Aksan, D. (1978). Anlambilim ve Türk anlambilimi. Ankara:
  5. A.Ü. Yay. Aksan, D. (2004). Dilbilim ve Türkçe yazıları. İstanbul:
  6. Multilingual. Aksan, D. (2007). Her yönüyle dil ana çizgileriyle dilbilim. c.3, Ankara:
  7. TDK. Aksan, D. (2015). Türkçenin söz varlığı. Ankara:
  8. Bilgi Yay. Alibekiroğlu, S. (2017). Türkçede sözcük türetme yolları. G.Ü. Sosyal Bilimler Dergisi, 1, 35-46.
  9. Atkinson, M., Roca, I. ve Kilby, D. (2013). Foundations of general linguistics. London: Routledge. Buran, A. (2006). Dil ilişkileri ve kavram tercümeleri üzerine bir değerlendirme. XII. Uluslararası KIBATEK Edebiyat Şöleni. 10-17
  10. Mayıs, Bakü. Bloomfield, L. (1935). Language. London: Allen Unwin. Boz, E. (2016). Türkiye Türkçesinde olası sözlüksel boşluklar için bir telafi yöntemi: geri oluşum. Uluslararası Türkçe Edebiyat Kültür Eğitim Dergisi, 5(4), 1694-1702.
  11. Chomsky, N. (1965) Aspects of theory of syntax. Cambridge, MA: MIT Press.
  12. Demir, N. ve Yılmaz, E. (2016). Türk dili el kitabı. Ankara:
  13. Grafiker Yay. Demirci, K. (2017). Türkoloji için dilbilim. Ankara:
  14. Anı Yay. Dizdaroğlu, H. (1962). Türkçede sözcük yapma yolları. Ankara:
  15. TDK Yay. Duran, A. (1998). Türkçede bazı bitki adlarının veriliş sebepleri. Türk Dili, Mart, 223-229.
  16. Eker, S. (2017). Çağdaş Türk dili. İstanbul:
  17. Grafiker Yay. Günay, D. (2007). Sözcükbilime giriş. İstanbul:
  18. Multilingual Yay. Haugen, E. (1950). The analysis of linguistic borrowing. Language, 26, 210-231.
  19. İhan, N. (2005). Çocukların dil edinimi, dil gelişimi ve dile katkıları. Manas Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi,13, 155-160.
  20. İmer, K. (1995). Toplumsal süreçlerin dile yansıması. Dilbilim Araştırmaları Dergisi, 24-38.
  21. İmer, K. (1998). Türkiye’de dil planlaması: Türk dil devrimi, Ankara:
  22. KB. Yay. İnan, A. (1998). Kuran-ı Kerim’in Türkçe tercümeleri üzerine bir inceleme. Makaleler ve İncelemeler II, Ankara:
  23. TTK Yay. Johanson, L. (2018). Türkçe dil ilişkilerinde yapısal etkenler (çev. Nurettin Demir). Ankara:
  24. TDK Yay. Karaağaç, G. (2013). Dil bilimi terimleri sözlüğü. Ankara: TDK Yay. Karaağaç