AI Summary & Key Takeaways
AI InsightIt should be emphasized that, further controlled studies that will use other methods for the assesment of surface diaphragmatic EMC, are still necessary.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Chronic obstructive pulmonary disease (COPD) is a disease state characterized by the presence of progressive and gene-rally irreversible airflow obstruction due to chronic bronchitis and emphysema. It is the sixth leading cause of death among the world. COPD as a source of immerse morbidity, leads to loss of productive power and enormous treatmentcosts. Along the course of the disease, significant changes develop in diaphragma, especially in emphysematous patients. One of these changes is the destruction of the normal diaphragmatic structure as a result of hyperinflation; and the other one is the changes due to malnutrition that is seen with an increased prevalance among the COPD patients. Depen-ding or these changes in diaphragma, pulmonary rehabilitation programs and nutritional support are also included in the COPD treatment besides various pharmacological agents and oxygen therapy. In this study, it was aimed to evaluate the diaphragmatic contractility with surface electromyography (EMC) in COPD patients. 24 male patients, with a mean age of 65.0 ± 11.62 years who were in stable period of COPD of especially emphysema type, were included in this study. 1 3 male patients without any respiratory system pathology, with a mean age of 63.76 ± 7.75 years were chosen as control group. Arterial blood gas analysis, respiratory function tests and diffucion capacity measurements were performed and also dyspnea scorrings and body mass indices, as a marker of malnutrition, were determined in study group. Surface diaphragmatic EMC measurements were done in both groups. When compared, no statistically significant difference could be detected between the two groups' diaphragmatic EMC values. Similarly, no correlation was found between the diaphragmatic EMC values and the blood gas analysis, respiratory function tests, diffusion capacity tets, body mass indices and dyspnea scorrings of patients in the study group. Patients in the study group were subdivided into two groups according to their body mass indices (BMI < 19.9 and BMI > 19.9). No statistically significant difference was also detected between these two subgroups diaphragmatic EMC values. With these results, it was thought that diaphragmatic contractility shows no alteration electromyographically in emphy-sematous patients and the malnutrition has no effect on the diaphragmatic contractility electromyographically. It should be emphasized that, further controlled studies that will use other methods for the assesment of surface diaphragmatic EMC, are still necessary.
Özet
Kronik obstrüktif akciğer hastalığı (KOAH), kronik bronşit ve amfizeme bağlı ilerleyici ve genellikle irreversibl hava akımı kısıtlanması ile karakterize bir hastalıktır. Dünyada ölümler arasında altıncı sırayı almaktadır. Morbiditesi yüksek olan KOAH, aynı zamanda iş gücü kaybına ve tedavi maliyetinin yükselmesine neden olur. Hastalığın gelişimi boyunca, özellikle amfizemli hastalarda daha belirgin olmak üzere, diyafragmada önemli değişiklikler oluşmaktadır. Bu değişikliklerden biri hiperinflasyonun neden olduğu normal diyafragma yapısının bozulması; diğeri de KOAH'lı hastalarda prevalansı artan malnütrisyonun etkisiyle gelişen değişikliklerdir. Bu nedenle, hastalığın tedavisinde çeşitli farmakolojik ajanlar ve oksijen tedavisi yanında pulmoner rehabilitasyon programları ve beslenme desteği uygulanmaktadır. Bu çalışmada, amfizemli hastalarda diyafragma kontraktilitesinin yüzeyel elektromiyografi ile değerlendirilmesi planlandı. Çalışmamıza, yaş ortalaması 65.0 ± 11.62 yıl olan, amfizemi ön planda KOAH tanısı almış stabil durumda 24 erkek hasta alındı. Ayrıca, 63.76 ± 7.75 yıl yaş ortalamasına sahip, solunum sistemi patolojisi olmayan 13 erkek hasta ile de kontrol grubu oluşturuldu. Çalışma grubundaki hastaların arter kan gazı (AKG) incelemesi, solunum fonksiyon testi (SFT), difüzyon kapasitesi (DK) ölçümleri yapıldı, dispne skorları ve malnütrisyonun tespiti amacıyla beden kitle indeks (BKİ)'leri belirlendi. Her iki grubun yüzeyel diyafragma elektromiyografi (EMGdi) ölçümleri yapıldı, iki grup arasında EMGdi değerleri yönünden istatistiksel olarak anlamlı fark saptanmadı. Çalışma grubundaki hastaların EMGdi değerleri ile AKG, SFT, DK, BKİ ve dispne skorları arasında korelasyon saptanmadı. Çalışma grubundaki hastalar BKİ'lerine göre (BKİ 19.9) iki gruba ayrıldı. Bu iki grup arasında da EMGdi değerleri yönünden istatistiksel olarak anlamlı fark saptanmadı. Ancak BKİ 19.9 olan grubunkine göre belirgin olarak daha yüksekti. Bu sonuçlarla, amfizemli hastalarda diyafragma kontraktilitesinin elektromiyografik olarak değişmediği; malnütrisyonun da elektromiyografik olarak diyafragma kontraktilitesini etkilemediği saptanmıştır. Ancak yüzeyel EMGdi etkinliğinin değerlendirilmesi için diğer yöntemlerin de kullanıldığı karşılaştırmalı çalışmalara ihtiyaç vardır.