Journals / MANAS Sosyal Araştırmalar Dergisi / 2018 / Cilt: 7 - Sayı: 1

EPISTEMIC VALUE OF WEAK HADITH

Zayıf Hadisin Epistemik Değeri

Pages
187–207
Publication Date
2018-01-01
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

In fact, it should be known that the weakness of naration is only related to the question of whether these hadiths belong to the Prophet Muhammad or not and they need to be investigated and analyzed and lastly known that there are many types of weak hadiths

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:One of the most curial mistakes on evaluation of hadith narration is that a weak hadith cannot be used as authentic source and is seen as a fabricated hadith.
📊
Key Findings & Data:One of the most fundamental reasons is that a sound notion has not been formulated about the concept of weak hadith and methods developed by Mutaqaddimun scholars have not been understood by later hadith schoalars sufficiently.
💡
Conclusion & Impact:In fact, it should be known that the weakness of naration is only related to the question of whether these hadiths belong to the Prophet Muhammad or not and they need to be investigated and analyzed and lastly known that there are many types of weak hadiths
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Hadis · zayıf hadis · hadis usulü

Abstract

One of the most curial mistakes on evaluation of hadith narration is that a weak hadith cannot be used as authentic source and is seen as a fabricated hadith. One of the most fundamental reasons is that a sound notion has not been formulated about the concept of weak hadith and methods developed by Mutaqaddimun scholars have not been understood by later hadith schoalars sufficiently. This article deals with how to be understood and interpreted the concept of weak hadith and discusess the value of epistemic hadith. One of the most abused concepts in the Islamic history of thought is weak hadith notion. One of the most important mistakes about this issue is that weak hadiths have been seen as fabricated hadiths and cannot be used as an authentic source. In fact, it should be known that the weakness of naration is only related to the question of whether these hadiths belong to the Prophet Muhammad or not and they need to be investigated and analyzed and lastly known that there are many types of weak hadiths

Özet

Hadis rivâyetlerine yönelik değerlendirmelerde yapılan en büyük yanlışlardan biri zayıf hadisin kullanılamaz ve nebevî olmayan nitelikte görülmesidir. Bunun en büyük sebeplerinden biri de hiç şüphesiz zayıf hadis kavramına ilişkin sağlam bir tasavvur oluşturulamaması ve mütekaddim ulemanın bu husustaki yöntemlerinin yeterince anlaşılmamış olmasıdır. Elinizdeki bu makalede zayıf hadis kavramının nasıl anlaşılması ve nasıl yorumlanması gerektiği üzerinde durulmuş ve zayıf hadislerin epistemik değeri tartışılmıştır. İslam düşünce tarihinde en fazla istismar edilen kavramlardan biri zayıf hadis kavramıdır. Bu konudaki en önemli hatalardan biri de zayıf hadislerin çoğu zaman uydurma hadislerle eşdeğer görülmesi ve kullanılamaz nitelikte kabul edilmesidir. Halbuki rivâyetin zayıflığı sadece söz konusu hadisin Hz. Peygamber’e aidiyeti konusunda bir şüphe olduğunu ve araştırılmaya ve analiz edilmeye ihtiyaç duyulduğunu gösteren bir karîne olarak algılanmalı ve hadislerin zayıflığının birçok farklı şeklinin olduğu bilinmelidir

🔖

Cite This Article

Düzenli, M. (2018). EPISTEMIC VALUE OF WEAK HADITH. MANAS Sosyal Araştırmalar Dergisi, Cilt: 7 - Sayı: 1, 187–207. https://ajindex.com/articles/3049

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (4)

  1. Ağırman, Cemal, “Musanniflerin Dili”, Cumhuriyet Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 2006, cilt: X, sayı: 2, s. 55-106. Babanzâde Ahmed Naim, Sahîh-i Buhârî Muhtasarı Tecrîd-i Sarîh Tercemesi ve Şerhi: Mukaddime, Ankara: DİB Yayınları, 1982. Buhârî, Muhammed b. İsmail, el-Câmiu’s-sahîh, Riyad: Beytü’l-Efkâri’d-Devliyye, 1998. Dârekutnî, el-İlelü’l-vâride fi’l-ehâdîs, nşr. Mahfûzürrahman Zeynullah el-Silefî, Riyad: Dârü’t-tayyibe, 1405/1985.
  2. Dayhan, Ahmet Tahir, Buhâri’ye Yöneltilen Bazı Tenkitler, (Basılmamış Yüksek Lisan Tezi), DEÜSBE,İzmir, 1995.
  3. Doğanay, Süleyman, “Bid’atçılıkla Tenkid Edilen Buhârî Râvileri”, Bilimname: Düşünce Platformu, 2015/1, sayı: 28, s. 27-54 Ebû Dâvûd es-Sicistânî, es-Sünen, Riyad: Beytü’l-Efkâri’d-Devliyye, 1998. Emîr es-San‘ânî, Tavzîhu’l-efkâr li-meâni Tenkīhi’l-enzâr, nşr. Salâh b. Muhammed b. Uveyza, I-II, Beyrut: Dârü’l-kütübi’l-ilmiyye, 1417/1997. Hâkim en-Nîsâbûrî, el-Müstedrek ale’s-Sahîhayn, nşr. Mustafa Abdülkādir Atâ, I-IV, Beyrut: Dârü’l-kütübi’l- ilmiyye, 1411/1990. Hâkim en-Nîsâbûrî, Ma‘rifetü ulûmi’l-hadîs, nşr. Seyyid Muazzam Hüseyin, Medine: Mektebetü’l-ilmiyye, 1397/1977. Hatîb el-Bağdâdî, el-Câmiʻ li-ahlâkı’r-râvî ve âdâbi’s-sâmi‘, nşr. M. Accâc el-Hatîb, I-II, Beyrut: Müessesetü’r- risâle, 1412/1991. https://www.youtube.com/watch?v=KeFCPZbTeLs. (Erişim tarihi 12.07.2017).
  4. Itr, Nûreddin, Menhecü’n-nakd fî ulûmi’l-hadîs, Dımaşk: Dârü’l-fikr, 1399/1979. İbn Adî, el-Kâmil fî duafâi’r-ricâl, I-VIII, Beyrut: Dârü’l-fikr, 1409/1988. İbn Dakīkul‘îd, el-İktirâh fî beyâni’l-ıstılâh, nşr. Kahtân Abdurrahman ed-Dûrî, Bağdat: Matbaatü’l-irşâd, 1402/1982. İbn Ebû Hâtim, İlelü’l-hadîs, nşr. Muhibbüddin el-Hatîb, I-II, Beyrut: Dârü’l-ma‘rife, 1405/1985. İbn Ebû Şeybe, Ebû Bekir, el-Musannef, nşr. Saîd el-Lahhâm, I-IX, Beyrut: Dârü’l-fikr, 1409/1989. İbn Hacer el-Askalânî, Ahmed b. Ali, Hedyü’s-sârî, nşr. Abdülkadir Şeybe el-Hamdi, Riyad: 2001. İbn Hacer el-Askalânî, Ebü’l-Fazl Şehabeddin Ahmed, Fethu’l-bârî, I-XVII, Beyrut: Dârü’l-ma‘rife, ts. İbn Hacer el-Askalânî, Ebü’l-Fazl Şehabeddin Ahmed, Lisânü’l-Mîzân, I-VII, Beyrut: Müessesetü’l-A‘lemî, 1986. İbn Hacer el-Askalânî, Ebü’l-Fazl Şehabeddin Ahmed, Nuhbetü’l-Fiker fî mustalahi Ehli’l-Eser, Beyrut: Dârü ibn Hazm, 1467/2006. İbn Hacer el-Askalânî, Ebü’l-Fazl Şehabeddin Ahmed, Takrîbu’t-Tehzîb, nşr. Muhammed Avvâme, Suriye: Dârü’r-Reşîd, 1406/1986. İbn Hibbân, el-Mecrûhîn, nşr. Mahmûd İbrâhim Zâyed, I-III, Halep: Dârü’l-vâî, 1395-96/1975-76. İbn Hibbân, Kitâbu’s-sikât