AI Summary & Key Takeaways
AI InsightSonuç olarak kolistin, polimiksin B ve tigesiklinin, hastanemizde izole edilen klinik A.baumannii suşlarına karşı antimikrobiyal etkinliklerinin yüksek olduğu ve çoğul dirençli A.baumannii suşlarının tigesikline duyarlılığının araştırılmasında, disk difüzyon veya buyyon mikrodilüsyon yöntemlerinin kullanılmasının daha uygun olacağı kanısına varılmıştır.
📌 3 Key Takeaways
Özet
Acinetobacter baumannii’nin antimikrobiyal direnç oranlarının artması, bu etken ile oluşan enfeksiyonların tedavisinde polimiksinler gibi eski antibiyotiklerin yeniden gündeme gelmesini ve tigesiklin gibi yeni antibiyotiklerin geliştirilmesini zorunlu kılmıştır. Bu çalışmada, Eylül 2006-Nisan 2008 tarihleri arasında Gaziantep Üniversitesi, Şahinbey Araştırma ve Uygulama Hastanesi, Mikrobiyoloji Laboratuvarında izole edilen ve çoğul antibiyotik direnci gösteren A.baumannii suşlarının kolistin, polimiksin B ve tigesikline karşı duyarlılıklarının üç farklı yöntemle araştırılması amaçlanmıştır. Çalışmaya çeşitli klinik örneklerden (trakeal aspirat, kan, balgam, cerrahi yara, kateter, plevral sıvı, idrar, diğer) izole edilen 200 adet A.baumannii suşu alınmış; bakterilerin tanımlanması konvansiyonel mikrobiyolojik yöntemler ve tam otomatik tanımlama sistemi (Vitek 2, bioMerieux, Fransa) ile yapılmıştır. İzolatlarının antimikrobiyal duyarlılıkları disk difüzyon yöntemi ile belirlenmiş ve saptanan çok ilaca dirençli 95 A.baumannii suşunun kolistin, polimiksin B ve tigesikline karşı duyarlılıkları disk difüzyon, E-test ve buyyon mikrodilüsyon yöntemleriyle test edilmiştir. Bu suşların tamamı (%100) her üç yöntemle de kolistine duyarlı bulunurken, 92 (%96.8)’si disk difüzyon ve buyyon mikrodilüsyon yöntemleriyle, 90 (%94.7)’ı ise E-test yöntemi ile polimiksin B’ye duyarlı bulunmuştur. A.baumannii suşlarının tigesiklin duyarlılığı ise disk difüzyon yöntemi ile %87.4 (n= 83), E-test yöntemi ile %82.1 (n= 78) ve buyyon mikrodilüsyon yöntemi ile %94.7 (n= 90) olarak belirlenmiştir. Suşların polimiksin B’ye karşı her üç yöntem ile elde edilen direnç oranları arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark saptanmamış (p> 0.05); tigesikline karşı duyarlılığın tespitinde ise, disk difüzyon ile buyyon mikrodilüsyon yöntemleri arasındaki fark anlamlı bulunmazken (p> 0.05), buyyon mikrodilüsyon ile E-test yöntemleri arasındaki farkın istatistiksel olarak anlamlı olduğu görülmüştür (p=0.000). Buna göre, izolatların polimiksin grubu antibiyotiklere karşı duyarlılık sonuçlarının her üç yöntemle de birbirleriyle uyumlu olduğu, tigesiklinin duyarlılığının ise E-test ile diğer yöntemlere göre daha düşük oranda tespit edildiği düşünülmüştür. Sonuç olarak kolistin, polimiksin B ve tigesiklinin, hastanemizde izole edilen klinik A.baumannii suşlarına karşı antimikrobiyal etkinliklerinin yüksek olduğu ve çoğul dirençli A.baumannii suşlarının tigesikline duyarlılığının araştırılmasında, disk difüzyon veya buyyon mikrodilüsyon yöntemlerinin kullanılmasının daha uygun olacağı kanısına varılmıştır.