AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThese data revealed that mupirocin resistant MRSA isolates in our hospital were of the same genotype or closely related.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Since methicillin-resistant Staphylococcus aureus (MRSA) has become one of the most prevalent nosocomial pathogens and a frequent cause of mortality and morbidity, there is an increasing tendency to use topical mupirocin for eradication of MRSA carriage. However, there have been recent reports of resistance against mupirocin among MRSA isolates. This study was conducted to investigate the presence of mupirocin resistance in a population of 595 nosocomial MRSA isolates by phenotypic and genotypic methods. In 35 (5.9%) of 595 isolates, mupirocin resistance was detected by disc diffusion and E-test methods. High-level mupirocin resistance was detected in 23 (65.8%) isolates and low-level mupirocin resistance in 12 (34.2%) isolates by E-test method. The molecular analysis of 35 mupirocin resistant MRSA isolates showed the presence of both mecA and mupA genes by polymerase chain reaction. While in 23 high-level mupirocin resistant MRSA isolates a 38 kb plasmid was detected, none of the low-level mupirocin-resistant MRSA isolates revealed the presence of this plasmid. Thirty-two of 35 mupirocin resistant MRSA isolates were genotyped with pulsed-field gel electrophoresis and 24 isolates were typed as identical (genotype A) and 8 as genetically-related (genotype A1), according to Tenover criteria. These data revealed that mupirocin resistant MRSA isolates in our hospital were of the same genotype or closely related.
Özet
Metisiline dirençli Staphylococcus aureus (MRSA)'un hastane enfeksiyonlarının mortalite ve morbidi-tesi yüksek en sık rastlanan etkenlerinin başında yer alması, klinisyenleri MRSA kolonizasyonunu ortadan kaldırmaya yönelik topikal mupirosin kullanımına yönlendirmiştir. Ancak son zamanlarda MRSA izolatları arasında mupirosin direnci bildirilmeye başlanmıştır. Bu çalışmada, nozokomiyal kökenli 595 MRSA izo-latında fenotipik ve genotipik yöntemlerle mupirosin direncinin araştırılması amaçlanmıştır, izolatların 35 (%5.9)'inde disk difüzyon ve E-test yöntemlerinin her ikisi ile de mupirosin direnci gösterilmiştir. E-test yöntemiyle mupirosine dirençli suşların %65.8 (23/35)'inde yüksek düzeyde, %34.2 (12/35)'sinde ise düşük düzeyde direnç saptanmıştır. Fenotipik olarak mupirosin direnci saptanan 35 MRSA izolatının genotipik olarak doğrulanmasında polimeraz zincir reaksiyonu (PCR) kullanılmış ve tümünde mecA ve mu-pA gen varlığı gösterilmiştir. Mupirosine dirençli MRSA suşları ile yapılan plazmid analizi sonucunda, E-test ile yüksek düzeyde mupirosin direnci saptanan 23 izolatın hepsinde 38 kilobazlık plazmid saptanırken, düşük düzeyde dirençli olan 12 izolatın hiçbirisinde bu plazmid gözlenmemiştir. Mupirosine dirençli 35 MRSA izolatının 32'si "pulsed field gel electrophoresis (PFCE)" yöntemi ile genotiplendirilmiş ve Te-nover kriterlerine göre, PFGE uygulanan izolatların 24'ünün identik (genotip A), 8'inin ise yakın ilişkili (genotip Al) olduğu görülmüştür. Bu sonuçlara göre, hastanemizde izole edilen mupirosine dirençli MRSA suşlarının aynı genotip ya da bu genotip ile yakın ilişkili kökenler olduğu düşünülmüştür.