Değişik Konsantrasyonlarda ve Sürelerde Phorbol-12-Myristate-13-Acetate ile Uyarılan İnsan THP-1 Lösemi Hücrelerinin Sitokin ve Midkin Yanıtlarının Araştırılması

Özet

Makrofajlar doğal immün yanıtı başlatan ve patojenle ilk temasta bulunan hücre olarak kabul edilmektedir. Hem hücreler arası ilişkiler hem de enflamatuvar mediyatörlerin salınımı yoluyla doğal immün ve enflamatuvar yanıtta etkin rol oynamaktadırlar. İnsan THP-1 lösemi hücreleri, makrofajların in vitro olarak fonksiyonlarını, mekanizmalarını ve sinyal yollarını araştırmak için en yaygın olarak kullanılan hücre dizisidir. Phorbol-12-Myristate-13-Acetate (PMA) monositik hücre dizilerinde makrofaj farklılaşmasını başlatmak için yaygın olarak kullanılan uyarıcılar arasında yer almaktadır, ancak primer doku makrofajlarına kıyasla farklılaşma derecesi belirsizdir. Midkin bir sitokin ve büyüme faktörü gibi davranır, çoğalmayı, farklılaşmayı, hayatta kalmayı, adezyonu, hücrelerin migrasyonunu düzenlemekte ve organize etmektedir. Bu çalışmada, THP-1 monosit hücreleri farklı doz ve uygulama süreleri ile PMA ile uyarılarak hücrelerin makrofaja farklılaşmaları sonucunda, hücrelerden midkin, TNF-α, IL-10 ve IFN-γ salınımındaki değişikliklerin in vitro koşullarda gözlenmesi amaçlanmıştır. Bu amaçla süspanse olarak üreyen THP-1 monosit hücreleri 10 ng/ml, 20 ng/ml, 40 ng/ml, 60 ng/ml konsantrasyonlarda PMA ile 24, 48 ve 72 saat inkübasyona bırakılmıştır. Kuyucuklardan inkübasyon süreleri sonunda toplanan süpernatanlarda midkin, TNF-α, IL-10 ve IFN-γ sitokin düzeyleri ELISA yöntemi ile ölçülmüştür. PMA uyarıları hücre morfolojisinde farklılaşmayı gösteren değişiklikler başlatmıştır. PMA ile hücrelerin farklılaşması, en düşük dozda (10 ng/ ml) bile monositik hücrelerde midkin, TNF-α, IL-10 ve IFN-γ salınımlarına neden olmuştur. Bununla birlikte doz arttıkça PMA (> 20 ng/ml) hücrelerde sitotoksisiteye yol açmıştır. THP-1 hücreleri bazal midkin sekresyonuna sahiptir ve PMA uyarımı ile doza bağımlı olarak artmaktadır. Midkin sekresyonu doz ve zamana bağlı değişim göstermiştir. Farklı dozlarda PMA ile uyarılan hücrelerin sitokin profilinde de bir farklılık gözlenmiştir. Sonuçlarımızin vitro makrofaj modellerinde gerçek in vivo fizyolojik şartları tam olarak gösterebilmek için THP-1 monositlerin makrofaja farklılaşmasının optimize edilmesi gerekliliğini göstermektedir. Sonuç olarak bulgularımız, modifiye edilmiş PMA ile farklılaşma protokolünün (20 ng/ ml ve 48 saat inkübasyon) hücre ölümünü (canlılık %92.2) uyarmadan THP-1 hücrelerinin makrofaj farklılaşmasını artırabileceğini, ayrıca sitokin salınımı ve midkin yanıtlarının makrofaj farklılaşmasında önemli ayırt edici faktörler olduğunu göstermektedir.