AI Summary & Key Takeaways
AI InsightWhile increased number of injection was required in ranibizumab group intravitreal dexamethasone treatment was lead to increase intraocular pressure which can be controlled by topical anti-glaucomatous medication.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objective: To compare the early efficacy and safety of intravitreal ranibizumab and single dose dexamethasone intravitreal implant therapy in diabetic macular edema. Material and Method: The medical records of 105 diabetic patients diagnosed as diabetic macular edema, between June 2013 and September 2015, at our university department of ophthalmology were examined retrospectively. Group 1 consisted of patients receiving 3 consequent doses of intravitreal ranibizumab once a month, and Group 2 consisted of patients receiving single dose of intravitreal dexamethasone. The diabetic macular edema was confirmed by fundus fluorescein angiography and high definition optical coherence tomography. Best corrected visual acuity, central macular thickness, mean macular thickness, and intraocular pressures were recorded. Results: There were 80 eyes of 70 patients in group 1 and 30 eyes of 25 patients in group 2. While pre-treatment visual acuity were 0.24±0.22 and 0.17±0.16 in group 1 and 2,respectively, they were increased to 0.31±0.24 and 0.28±0.20 at the end of 3 months (p>0,05). Although the central macular thickness and mean macular thickness were decreased in the both groups, there was no significant difference between the groups. Intraocular pressure was increased statistically significant in Group 2 (p=0,013). Conclusion: Intravitreal ranibizumab and intravitreal dexamethasone treatment leads to a similar anatomic and fonctional effect in the treatment of diabetic macular edema in the early period and. While increased number of injection was required in ranibizumab group intravitreal dexamethasone treatment was lead to increase intraocular pressure which can be controlled by topical anti-glaucomatous medication.
Özet
Amaç: Diyabetik maküler ödem tedavisinde ardışık 3 doz aylık intravitreal ranibizumab ve tek doz deksametazon intravitreal implant tedavilerinin erken dönemde etkinliğini ve güvenirliliğini karşılaştırmak. Gereç ve Yöntem: Haziran 2013 ve Eylül 2015 tarihleri arasında tıp fakültemizin hastalıkları bölümünde diyabetik maküler ödem tanısı alan 105 diyabetik hastanın tıbbi kayıtları geriye dönük incelendi. Grup 1, ayda bir 3 doz düzenli intravitreal ranibizumab tedavisi alan, grup 2 ise tek doz intravitreal deksametazon tedavisi alan olgulardan oluşturuldu. Diyabetik maküler ödem varlığı fundus flöresein anjiyografi ve yüksek çözünürlüklü optik koherans tomografi ile doğrulandı. En iyi düzeltilmiş görme keskinliği, santral maküler kalınlık, ortalama maküler kalınlık ve göz içi basınçları kaydedildi. Bulgular: Grup 1, 70 hastanın 80 gözü, grup 2 ise 25 hastanın 30 gözünü içermekteydi. Tedavi öncesi görme keskinliği grup 1 ve grup 2’de sırası ile 0,24±0,22 ve 0,17±0,16 iken 3 aylık sürenin sonunda sırasıyla, 0,31±0,24 ve 0,28±0,20’ye yükseldi (p>0,05). Her iki grupta santral maküler kalınlık ve ortalama maküler kalınlık azalmakla birlikte, gruplar arasında anlamlı farklılık bulunamadı (p>0,05). Grup 2’de göz içi basıncında istatistiksel olarak anlamlı bir artış görüldü (p=0,013). Sonuç: İntravitreal ranibizumab ve intravitreal deksametazon tedavisi erken dönemde diyabetik maküler ödem tedavisinde benzer düzeyde anatomik ve fonksiyonel düzelmeye yol açmaktadır. İntravitreal ranibizumab tedavisi ile daha fazla enjeksiyon yapılırken, intravitreal deksametazon tedavisi topikal antiglokomatöz medikasyon ile kontrol edilebilen göz içi basıncı artışı olmuştur.