Journals / OLBA / 2008 / Sayı: 16

Der Donuk Taş in Tarsos -Überlegungen zur Rekonstruktion und Funktion Eines Kolossaltempels

Journal
OLBA
Pages
163–192
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Der Donuk Taş wird als Neokorietempel Hadrians interpretiert und war der größte Tempel der antiken Welt.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Die als ‚Donuk Taş’ bezeichnete Tempelruine in Tarsos wird auf der Grundlage des Grabungsbefunds als kolossaler korinthischer Pseudodipteros von 10 x 21 Säulen rekonstruiert.
📊
Key Findings & Data:Seine Gesamtmaße betrugen 60,50 m x 133,50 m.
💡
Conclusion & Impact:Der Donuk Taş wird als Neokorietempel Hadrians interpretiert und war der größte Tempel der antiken Welt.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

Die als ‚Donuk Taş’ bezeichnete Tempelruine in Tarsos wird auf der Grundlage des Grabungsbefunds als kolossaler korinthischer Pseudodipteros von 10 x 21 Säulen rekonstruiert. Seine Gesamtmaße betrugen 60,50 m x 133,50 m. Der Tempel stand auf einem 8 m hohen Podium und war über eine große Freitreppe zugänglich. In seinem Inneren befand sich ein großer, auf einem 10 m tieferen Niveau gelegener Hof (Sekos), sowie der Naiskos für das Kultbild. Der Sekos war über seitliche Galerien und Treppenhäuser beiderseits des Naiskos zugänglich. Der Donuk Taş wird als Neokorietempel Hadrians interpretiert und war der größte Tempel der antiken Welt.

Özet

Tarsos’daki‚ Donuk Taş Tapınağının rekonstrüksiyonu, kazı sonuçlarına dayanarak, Korinth düzeninde 10 x 21 sütunlu pseudodipteros planlı bir yapı olarak önerilmektedir. Tapınak, 60,50 x 133,50 m’lik bir alan kapsamaktadır. 8 m yükseklikte bir podium üzerinde inşaa edilen ve büyük bir merdiven ile üzerine çıkılan tapınağın içinde, 10 m aşağıda bulunan seviyede büyük bir avlu (sekos), ayrıca da kült heykeli için bir naiskos yer almaktadır. Sekos’a, yanlardaki galeriler üzerinden ve naiskos’un her iki tarafındaki merdivenlerden inilmekteydi. Tapınak, Hadrian’ın neokoria tapınağı olarak yorumlanmaktadır ve antik dünyanın en büyük tapınaklarındandır.

🔖

Cite This Article

HELD, W. (2008). Der Donuk Taş in Tarsos -Überlegungen zur Rekonstruktion und Funktion Eines Kolossaltempels. OLBA, Sayı: 16, 163–192. https://ajindex.com/articles/293038

References (17)

  1. Anabolu 1970
  2. Anabolu, M., „Küçük Asya’da bulunan Roma İmaparatorluk çağı tapınakları“, Istanbul Arslan 1992
  3. Arslan, M., „Anadolu Medeniyetleri Müzesi’ndeki Roma dönemi Kilikya şehir sikkeleri“, Anadolu Medeniyetleri Müzesi Yıllığı 1992, 197–273
  4. Arslan Arslan, M., „Roma dönemi Tarsus şehir sikkeleri“, Anadolu Medeniyetleri Müzesi Yıllığı 2000, 84–115 Baydur – Seçkin 2001
  5. Baydur, N. – Seçkin, N., Tarsus Donuktaş kazı raporu, Istanbul Brückener 2005
  6. Brückener, C., „Die Rote Halle aus bauhistorischer Sicht. Neue Dokumentationsarbeiten“, in: A. Hoffmann (Hrsg.), Ägyptische Kulte und ihre Heiligtümer im Osten des römischen Reiches, Koll. Bergama 2003, Istanbul, 35–46 Cooper – Morris 1990
  7. Cooper, F. – Morris, S., “Dining in Round Buildings”, in: O. Murray (Hrsg.), Sympotica. A Symposium on the ‚Symposion‘, Kongr. Oxford 1984, Oxford, 66–85 Cuinet 1891 Cuinet, V., La Turquie d’Asie. Géographie administrative, II, Paris Dinsmoor 1950
  8. Dinsmoor, W. B., The Architecture of Ancient Greece3, London Drew-Bear 1974
  9. Drew-Bear, Th., “Representations of Temples on the Greek Imperial Coinage”, American Numismatic Society Museum Notes 19, 27–63 Fehr 1971/72 Fehr, B., „Zur Geschichte des Apollonheiligtums von Didyma“, MarbWPr, 14–59 Gros 2001
  10. Gros, P., L‘architecture romaine, vol. 2, Paris Gruben 2001
  11. Gruben, G., Griechische Tempel und Heiligtümer5, München Held 2005
  12. Held, W., „Kult auf dem Dach. Eine Deutung der Tempel mit Treppenhäusern und Giebeltüren als Zeugnis seleukidischer Sakralarchitektur“, IstMitt 55, 119–160 Jones 2000
  13. Jones, M. W., Principles of Roman Architecture, New Haven Knackfuß 1941 Knackfuß, H., Didyma I. Die Baubeschreibung, Berlin Koldewey 1890 Koldewey, R., „Das sogenannte Grab des Sardanapal zu Tarsus“, in: Aus der Anomia. Archäologische Beiträge, C. Robert zur Erinnerung an Berlin dargebracht, Berlin, 178–185 Lamprecht 1996
  14. Lamprecht, H.-O., Opus caementitium. Bautechnik der Römer5, Düsseldorf Langlois 1853 Langlois, V. „Le Dunuk-Dasch, tombeau de Sardanapale a Tarsous“, RA 1853, 527–537 Mania 2005
  15. Mania, U., „Neue Ausgrabungen – neue Aspekte in der Erforschung der Roten Halle“, in: A. Hoffmann (Hrsg.), Ägyptische Kulte und ihre Heiligtümer im Osten des römischen Reiches, Koll. Bergama 2003, Istanbul, 21–34 Muss – Bammer 2001
  16. Muss, U. – Bammer, A., Der Altar des Artemisions von Ephesos, FiE XII, 2, Wien Perrot – Chipiez 1887 Perrot, G. – Chipiez, Ch., Histoire de l’art dans l’antiquité, IV,Paris Schulz – Winnefeld 1921
  17. Schulz, B. – Winnefeld, H., Baalbe