SavedAdd your journal

Journals / Journal of Turkish Science Education / 2008 / Cilt: 5 - Sayı: 3

Farklı yaklaşımlar – ortak çıkarımlar: Paradigmalar ve integral model ışığında beyin temelli ve oluşturmacı öğrenme

Ajda KAHVECİ
Selahatdin AY
Pages
108–123
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Ken Wilber’in İntegral Modeli’ne göre, iki yaklaşım öğrenme kavramını farklı boyutlarda (kadranlarda), fakat birlikte ele aldığından yenilikçi eğitim uygulamaları ve yeni öğretim programlarına daha güçlü bir kuramsal destek sağlamış olur.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Eğitim alanındaki öncü yaklaşımlardan olan beyin temelli öğrenme ve oluşturmacılık, öğretme ve öğrenmeye yönelik yenilikçi bakış açıları sunmaktadır.
📊
Key Findings & Data:Eğitim yazınında farklı iki alan olarak yer alan bu iki yaklaşım yakından incelendiğinde temelde benzer ilkelere sahip oldukları görülür.
💡
Conclusion & Impact:Ken Wilber’in İntegral Modeli’ne göre, iki yaklaşım öğrenme kavramını farklı boyutlarda (kadranlarda), fakat birlikte ele aldığından yenilikçi eğitim uygulamaları ve yeni öğretim programlarına daha güçlü bir kuramsal destek sağlamış olur.
🔬Design:Modeling & Simulation
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Özet

Eğitim alanındaki öncü yaklaşımlardan olan beyin temelli öğrenme ve oluşturmacılık, öğretme ve öğrenmeye yönelik yenilikçi bakış açıları sunmaktadır. Beyin temelli öğrenme, beyin araştırmalarından yola çıkarak beynin yapısı ve çalışmasının öğrenme ile olan ilişkisini konu alır. Oluşturmacı öğrenme, yorumlamacı epistemoloji çerçevesinde öğrenmeyi öznel gerçeklik temelinde ele alır ve sıklıkla sınıf ortamlarında yürütülen nitel araştırmalar ışığında anlamlandırılır. Eğitim yazınında farklı iki alan olarak yer alan bu iki yaklaşım yakından incelendiğinde temelde benzer ilkelere sahip oldukları görülür. Bu çalışmada iki yaklaşım ayrı ayrı ve karşılaştırmalı olarak kuramsal temelde irdelenerek, her ikisinin öğretim çıkarımlarında paralellikler gösterdiği ve ortak esaslar etrafında örtüştüğü sonucuna varılmıştır. Bu ortak esaslar, anlamlı öğrenme, öğrenmede bireysel farklılıklar, öğrenmede çoklu temsiller, öğrenmede bireysel ve çevresel faktörler ve öğrenmede duyuşsal öğeler olarak ifade edilmiştir. Bu örtüşme üç açıdan önemlidir: 1. Beyin temelli öğrenme yaklaşımı beyin araştırmalarını eğitimle ilişkilendirdiğinden, sınıf içi oluşturmacı uygulamaları bir neden-sonuç ilişkisi çerçevesinde açıklamak mümkündür, 2. İki yaklaşımın ilkelerinde örtüşmesi paradigmalararası triangulasyon anlamına gelir, 3. Ken Wilber’in İntegral Modeli’ne göre, iki yaklaşım öğrenme kavramını farklı boyutlarda (kadranlarda), fakat birlikte ele aldığından yenilikçi eğitim uygulamaları ve yeni öğretim programlarına daha güçlü bir kuramsal destek sağlamış olur.

🔖

Cite This Article

KAHVECİ, A., AY, S. (2008). Farklı yaklaşımlar – ortak çıkarımlar: Paradigmalar ve integral model ışığında beyin temelli ve oluşturmacı öğrenme. Journal of Turkish Science Education, Cilt: 5 - Sayı: 3, 108–123. https://ajindex.com/articles/270665

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (14)

  1. Bağcı-Kılıç, G. (2001). Oluşturmacı fen öğretimi. Kuram ve Uygulamada Eğitim Bilimleri, 1(1), 7- 22. Brass, K., & Duke, M. (1994). Primary science in an integrated curriculum. In P. Fensham, R. Gunstone ve R. White (Eds.), The content of science: A constructivist approach to its teaching and learning (pp. 100-111). London: The Falmer Press.
  2. Bruer, J. T. (1997). Education and brain: A bridge too far. Educational Researcher, 26(8), 4-16.
  3. Bruer, J. T. (1999). In search of… brain based education. Phi Delta Kappan, 80(9), 648-657.
  4. Caine, R. N., & Caine, G. (1994). Making connections: Teaching and the human brain (2nd ed.). Menlo Park, CA: Addison-Wesley Publishing Company. Caine, R. N., ve Caine, G. (2002). Beyin temelli öğrenme [Making connections: Teaching and the human brain] (G. Ülgen, Çev.). Ankara: Nobel Yayın Dağıtım. (Orijinal çalışma basım tarihi 1994).
  5. Carolyn, R. P. (1997). Brain-based learning and students. The Education Digest Ann Arbor, 63(3), 10-15.
  6. Christon, M. (2002). Brain-based research and language teaching. English Teaching Forum, 40(2), 14-19.
  7. Creswell, J. W. (1994). Research design: Qualitative and quantitative approaches. Thousand Oaks, CA: Sage Publications, Inc. Demirel, Ö., Erdem, E., Koç, F., Köksal, N., ve Şendoğdu, M. C. (2002). Beyin temelli öğrenmenin yabancı dil öğretiminde yeri. M.Ü. Atatürk Eğitim Fakültesi Eğitim Bilimleri Dergisi, 15, 123-136.
  8. Driscoll, M. P. (2000). Psychology of learning for instruction (2nd ed.). Needham Heights, MA: Allyn ve Bacon. Elgar, A. G. (2004). Science textbooks for lower secondary schools in brunei: Issues of gender equity. International Journal of Science Education, 26(7), 875-894.
  9. Erdem, D., ve Demirel, Ö. (2002). Constructivism in curriculum development. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 23, 81-87.
  10. Fara, E. G. (1999). Brain and learning research: Implications for meeting the needs of diverse learners. Academic Research Library, 4(119), 682-687.
  11. Grandy, R. E. (1998). Constructivisms and objectivity: Disentangling metaphysics from pedagogy. In M. R. Matthews (Ed.), Constructivism in science education: A philosophical examination (pp. 113-123).
  12. Dordrecht, The Netherlands: Kluwer Academic Publishers.
  13. Gülpınar, M. A. (2005). Beyin/zihin temelli öğrenme ilkeleri ve eğitimde yapılandırmacı modeller. Kuram ve Uygulamada Eğitim Bilimleri, 5(2), 271-306.
  14. Hansen, L., & Monk, M. (2002). Brain development, structuring of learning and science education: Where are we now? A review of some rec