Journals / İnsan ve Toplum Bilimleri Araştırmaları Dergisi / 2017 / Cilt: 6 - Sayı: 3

Abu Zekeriyah Ibn Mende and the Place of Hadith (ö. 512/1119)

Ebû Zekeriyâ İbn Mende ve Hadis İlmindeki Yeri (ö. 512/1119)

Pages
2058–2077
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

This article will reveal the position and signifiance of İbn Mende in hadith.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:The reason why it was chosen as a subject is that Abu Zekeriyah Ibn Manda and hadithism have not been studied.
📊
Key Findings & Data:In this study, Ibn Mende (ö. 512/1119)’s scientific personality and hadithism, the last member of the Ibn Mende dynasty, which has more than four hundred events in Isfahan, has been studied.
💡
Conclusion & Impact:This article will reveal the position and signifiance of İbn Mende in hadith.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Ebû Zekeriyâ İbn Mende · İsfahan · Selçuklular

Abstract

The reason why it was chosen as a subject is that Abu Zekeriyah Ibn Manda and hadithism have not been studied. In this study, Ibn Mende (ö. 512/1119)’s scientific personality and hadithism, the last member of the Ibn Mende dynasty, which has more than four hundred events in Isfahan, has been studied. Since the person can not think independently of the time frame he lived, he talked about the general political situation at the time of the introduction. Later on, he talked about topics such as his life, works, scientific personality, hadithism. Ibn Mende, who collected Islamic sciences from many scholars of his time, helped educate important scholars in addition to giving very useful works. Ibn Mende was evaluated as sika and sadûk by cerh and ta'dîl scholars. One of his important practices is to revive imla sessions which have come to the end. This situation can be regarded as a sign of the value he gives to the hadith. This article will reveal the position and signifiance of İbn Mende in hadith.

Özet

Konu olarak seçilmesinin sebebi Ebû Zekeriyâ İbn Mende (ö. 512/1119) ve hadisçiliği hakkında Diyanet Vakfı İslam Ansiklopesi haricinde Türkiye’de herhangi bir çalışma yapılmamasıdır. Bu çalışmada, etkinliği İsfahan’da dört yüzyıla yakın devam eden İbn Mende sülalesinin bilinen en son halkası Ebû Zekeriyâ İbn Mende'nin ilmî kişiliği ve hadisçiliği ele alınacaktır. Kişi yaşadığı zaman diliminden bağımsız olarak düşünülemeyeceğinden konuya giriş sadedinde yaşadığı zamandaki İsfahan’ın genel siyasi durumu hakkında kısa bir bilgi verilmiştir. Daha sonra hayatı, eserleri, ilmî kişiliği, hadisçiliği gibi konulardan bahsedilmiştir. Zamanının pek çok âliminden İslamî ilimleri tahsil eden İbn Mende, çok faydalı eserler vermenin yanında önemli ilim adamlarının yetişmesine yardımcı olmuştur. İbn Mende cerh ve ta’dîl uleması tarafından sika ve sadûk olarak değerlendirilmiştir. Onun önemli uygulamalarından birisi de sona ermeye yüz tutmuş olan imlâ meclislerini diriltmesidir. Bu durum onun hadis ilmine verdiği değerin göstergesi olarak kabul edilebilir. Bu makale ile İbn Mende’nin hadis ilmindeki konumu ve önemi ortaya konulacaktır.

🔖

Cite This Article

AKDOĞAN, M. (2017). Abu Zekeriyah Ibn Mende and the Place of Hadith (ö. 512/1119). İnsan ve Toplum Bilimleri Araştırmaları Dergisi, Cilt: 6 - Sayı: 3, 2058–2077. https://ajindex.com/articles/269806

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (1)

  1. Abdullah b. Abdurrahmân el-Muallimî, Mu'cemu Müellifi Mahtutati Mektebeti'l-Harami'l-Mekki eş-Şerif, Riyâd, Mektebetü'l-Melik Fahd el-Vataniyye, 1996/1416. Aşıkkutlu, Emin, “Tahvîl”, DİA, 39. Cilt, Ankara; 2010. s. 440. Babanzade Bağdâdlı İsmâîl Paşa (ö. 1338/1920), Hediyyetü’l-Ârifîn Esmâi’l-Müellifîn ve Âsâru’l-Musannifîn, I-II, Dâru İhyâi’t-Türâsi’l-Arabî, t.y. __________ (ö. 1338/1920), Îzâhu’l-Meknûn fi’z-Zeyli alâ Keşfu’z-Zünûn an Esâmi’l-Kütübi’l-Fünûn, I-II, Dâru Turâsi’l-Arabî, Beyrut, t.y. Cûzekânî, Hüseyn b. Abdullah (ö. 543/1148), el-Ebâtîl ve’l-Menâkîr ve’s-Sıhâh ve’l-Meşâhîr(thk ve tlk. Abdurrahmân b. Abdülcabbâr el-Feryevâî), Dâru’s-Sumayî, 1422/2002, 4. Bs. Ebû Zekeriyâ İbn Mende (ö. 512/1119), Cüz’ün Fîhi Men Âşe mine’s-Sahâbe miete ve İşrîn(tlk. Ve thç. Meşhûr Hasan Süleymân), Beyrût, Müessesetü’r-Reyyân, 1992. __________, Cüz’un fihi Zikri Ebi’l-Kâsım Süleyman b. Ahmed b. Eyyûb et-Taberânî(thk. Hamdî abdülmecîd es-Silefî), Mektebetü İbn Teymiyye, Kâhire, ty. __________, Kitâbu fîhi Ma’rifetu Esâmî Erdâfi’n-Nebî (itina: Yahyâ Muhtâr Gazzâvî), el-Medînetu li’t-Tevzî’, Beyrût, 1410/1990, 1. Bs. Ebu’l-Ferec İbnü’l-Cevzî, Abdurrahmân b. Alî b. Muhammed (ö. 597/1201), Menâkibu’l-İmâm Ahmed b. Hanbel(thk. Abdullah Abdulmuhsin et-Türkî), Daru Hicr, 1409, 2. Bs. __________, el-Muntazam fî Târîhi’l-Mülûk ve’l-Ümem(thk. Mustafa Abdülkâdir Atâ ve Muhammed Abdülkâdir Atâ), Beyrût, Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1995/1415, 2. Bs. Ebu’l-Kâsım İbn Mende, Abdurrahmân b. Muhammed b. İshâk el-İsfahanî (ö. 470/1078), er-Redd alâ Men Yekûlü Elif Lâm Mîm Harfun li Yenfiye’l-Elif ve’l-Lâm ve’l-Mîm an Kelâmi’l-Lâhi Azze ve Celle (thk. Abdullah b. Yûsuf el-Cüdey’), Riyâd, Dâru’l-Âsıme, 1409. __________, el-Müstahrec min Kütübi’n-Nâs li’t-Tezkire ve’l-Müstatrafe min Ahvâli’n-Nâs li’l-Ma’rife(thk. Âmir Hasan Sabrî et-Temîmî), I-III, Vizâretu’l-Adl ve’ş-Şuûni’l-İslâmiyyeti’l-Bahreyn, Bahreyn, (t.y). Elbânî, Muhammed Nâsiruddîn (ö. 1914/1999), Fihrisu Mahtûtâti’l-Dâri’l-Kütübi’z-Zâhiriyye (el-Müntehâb min Mahtûtâti’l-Hadîs), Riyâd, Mektebetü’l-Meârif, 2001. Franz Rosenthal, “İbn Manda”, EL2, III, 863. Fîrûzâbâdî, Mecduddîn (ö. 817/1415), el-Bülga fî Terâcimi Eimmeti’n-Nahv ve’l-Luğât(thk. Muhammed el-Mısrî), Dımaşk, Dâru Sa’deddîn, 2000, 1. Bs. Hatîb el-Bağdâdî, Ebû Bekr Ahmed b. Alî b. Sâbit (ö. 463/1071), Târîhu Bağdâd ev Medîneti’s-Selâm(thk. Beşşâr Avvâd Ma’rûf), I-XVII, Beyrût, Dâru Garbi’-İslâmî, 2001/1422, 1. Bs. İbn Abdülhâdî, Ebû Abdullah Muhammed ed-Dımaşkî, Tab