AI Summary & Key Takeaways
AI InsightConclusion: In conclusion, due to the risk of possible loss of tissue/extremity and possible antibiotic resistance, treatment should be started empirically and continued considering the culture results.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objective: Using proper antibiotics in diabetic foot infections can save an extremity. The goal of this study was to determine the antibiotic susceptibility of the most frequent isolates from diabetic foot infections, to compare these results with those for species obtained from both intensive care unit and community-acquired infections, and to re-evaluate the empirical antimicrobial therapy in diabetic foot infections. Material and Methods: Antibiotic susceptibility testing was performed on bacteria from diabetic foot cultures, ICU and community-acquired infections. Skin and soft tissue samples of a total of 181 patients have been studied. Sensitivity to ampicillin/ sulbactam (SAM), ciprofloxacin (CIP), piperacillin/tazobactam (TZP), cefoperazone/sulbactam (SCF), amikacin (AN), meropenem (MEM) and cefepime (FEP) has been investigated. Results: Among the samples, reproduction was detected in 154 (85%), 132 of which (79.5%) contained gram-negative bacteria (46 Enterobacter spp, 36 Pseudomonas spp, 30 Acinetobacter spp, 20 others). Resistance of bacteria isolated from diabetic foot cultures was less than the one of bacteria isolated from ICU and more than the one from community-acquired infections. However, an increased resistance was detected to ciprofloxacin, frequently used in urinary infections, in agents from community-acquired infections. Conclusion: In conclusion, due to the risk of possible loss of tissue/extremity and possible antibiotic resistance, treatment should be started empirically and continued considering the culture results.
Özet
Amaç: Diyabetik ayak enfeksiyonlarında uygun antibiyotik kullanmak ekstremite kayıplarını önleyebilir. Bu çalışma ile diyabetik ayak kültürlerinden en sık izole edilen etkenlerin antibiyotik direnç paternlerinin saptanması, ampirik tedavi protokollerinin yeniden gözden geçirilmesi ve bu suşlardaki direnç paternlerinin toplum ve yoğun bakım ünitesi (YBÜ) kökenli suşlar arasında direnç açısından bulunduğu yerin tespit edilmesi amaçlanmıştır. Yöntem ve Gereç: Bir yıl boyunca diyabetik ayak kültürlerinden, YBÜ'den ve toplum kökenli üriner enfeksiyonlardan izole edilen bakterilerin antibiyotik duyarlılıkları çalışılmıştır. Toplam 181 hastanın deri ve yumuşak doku örneği çalışılmıştır. Üreyen etkenlerin ampisilin/sulbaktam (SAM), siprofloksasin (CIP), piperasilin/tazobaktam (TZP), sefaperazon/sulbaktam (SCF), amikasin (AN), meropenem (MEM) ve sefepim (FEP) duyarlılıkları incelenmiştir. Bulgular: Yara örneklerinin 154'ünde (%85) üreme olmuş, 132'si (%79.5) Gram negatif bakteri (46 Enterobacter spp, 36 Pseudomonas spp, 30 Acinetobacter spp, 20 diğer) olarak tespit edilmiştir. Diyabetik ayak kültürlerinde izole edilen bakterilerde direnç, genel olarak YBÜ'den izole edilenlerden az, toplumdan izole edilen üriner enfeksiyon etkeni bakterilerin direncinden ise yüksek bulunmuştur. Ancak üriner enfeksiyonda sık kullanılan siprofloksasinde, toplumdaki etkenlerde artmış bir direnç tespit edilmiştir. Sonuç: Diyabetik ayak enfeksiyonlarında, karşılaşılabilecek dokuekstremite kayıpları ve var olabilecek antibiyotik dirençleri düşünülerek tedavinin başlangıçta ampirik başlamasının ardından mutlaka kültür sonuçlarıyla birlikte değerlendirilmesi gerektiği sonucuna varılmıştır.