AI Summary & Key Takeaways
AI InsightSonuç: Çalışmamız, artmış De Ritis oranının ve ayrıntılı patolojik bulguların RP sonrası BR için bağımsız bir öngörücü faktör olabileceğini düşündürmektedir.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Amaç: Radikal prostatektomi (RP) sonrası biyokimyasal rekürrensi (BR) tahmin etmede De Ritis (aspartat aminotransaminaz/alanin aminotransaminaz) oranının rolünü analiz etmektir. Yöntemler: 2009-2018 yılları arasında lokalize prostat kanseri nedeni ile RP yapılan 425 hasta retrospektif olarak incelendi. Neoadjuvan tedavi alan, karaciğer enzim yüksekliği olan, ameliyat sonrası erken dönem hormon tedavisi alan, klinikopatolojik verileri eksik olan ve takip süresi 6 aydan kısa olan hastalar çalışma dışı bırakıldı. Hastaların demografik, klinik, patolojik ve takip verileri kaydedildi. BR olan ve olmayan hastalar karşılaştırıldı. BR tahmin etmede De Ritis oranının sensitivite ve spesifitesi hesaplandı. Bulgular: Maksimum Youden indeks değerine göre, BR için optimal De Ritis oranı eşiği 1,1 olarak hesaplandı. Bu değere göre sensitivite %69,7, spesifite %61,1, pozitif prediktif değer %37,6, negative prediktif değer %85,7 olarak tespit edildi. BR’yi öngören faktörler için çok değişkenli analizde De Ritis oranı (HR=1,968, p=0,014) anlamlı değişken olarak tespit edildi. BR’siz sağkalım yüksek De Ritis oranına sahip hastalarda daha kısa olarak belirlendi. Sonuç: Çalışmamız, artmış De Ritis oranının ve ayrıntılı patolojik bulguların RP sonrası BR için bağımsız bir öngörücü faktör olabileceğini düşündürmektedir.
Özet
Aim: To analyze the role of De Ritis (aspartate aminotransferase/alanine aminotransferase) ratio in predicting biochemical recurrence (BCR) after radical prostatectomy (RP). Methods: We retrospectively evaluated 425 patients with localised prostate cancer who underwent RP from 2009 to 2018. Patients with neo-adjuvant treatment, elevated liver enzymes, postoperative early hormone therapy, incomplete clinicopathological data and a follow-up of less than 6 months were excluded from the study. Demographic, clinical, pathological and follow-up data of the patients were recorded. Patients with and without BCR were compared. Sensitivity and specificity of De Ritis ratio in predicting BCR were calculated. Results: According to the maximum value of the Youden index, optimal threshold of De Ritis ratio for BCR was 1.1. Sensitivity, specificity, positive predictive value and negative predictive value were 69.7%, 61.1%, 37.6% and 85.7%, respectively. Multivariate analysis showed that the De Ritis ratio (HR=1.968, p=0.014) was a significant predictor factor for BCR. BCR-free survival rate was significantly lower in patients with higher De Ritis ratio. Conclusion: Our study suggests that elevated De Ritis ratio and detailed pathological findings could be an independent predictive factor for BCR after RP.