Journals / Trabzon İlahiyat Dergisi / 2018 / Cilt: 5 - Sayı: 1

Mâverdî’s Comprehension of Sunnah in the Framework his Book Edebü’l- Kâdî

Mâverdî’nin Edebü’l-Kâdî Adlı Eseri Çerçevesinde Sünnet Anlayışı

Pages
87–121
Publication Date
2018-06-30
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Finally this study emphasizes Mawardi’s opinions that go beyond the general conception of Shafi'i sect.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Along with the codification of the Islamic sciences, many works are written within the procedural and descendent fields of fiqh.
📊
Key Findings & Data:In addition to producing works and training students, the scholars of fiqh are also active in the field of practical law such as the qada.
💡
Conclusion & Impact:Finally this study emphasizes Mawardi’s opinions that go beyond the general conception of Shafi'i sect.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Mâverdî · edebü’l-kâdî · sünnet

Abstract

Along with the codification of the Islamic sciences, many works are written within the procedural and descendent fields of fiqh. In addition to producing works and training students, the scholars of fiqh are also active in the field of practical law such as the qada. One of these scholars is the Shafi'i jurist Mawardi who has many works in different fields. This study focuses on the first and second volumes of Mawardi’s work, el-Hâvi’l-kebîr which was published independently as the name of Edebü'l-ḳāḍî. The study, after briefly mentioning Mawardi’s life, his works, and the edebü'l-kâdî of science; discusses the possibility of using Sunnah as a source, its sections, and the views of Mawardi in the frame of his work, Edebü’l-Kâdî. For instance, it deals with how Mawardi handles the concept of khabar and its variations. Contrary to the classical classification, Mawardi divides khabar into three parts such as mustefîd, mutewâtir ve âhad. Finally this study emphasizes Mawardi’s opinions that go beyond the general conception of Shafi'i sect.

Özet

İslâmî ilimlerin tedvini ile birlikte, fıkhın usûl ve fürû‘ alanlarında birçok eser ortaya çıkmıştır. Fıkıh bilginleri, öğrenci yetiştirip eser yazmalarının yanında, kadılık gibi hukukun pratik alnında da faaliyet göstermişlerdir. Bu bilginlerden biri de muhtelif ilim dallarında birçok telifatı bulunan Şâfiî fakih Mâverdî’dir. Bu çalışma Mâverdî’nin el-Hâvi’l-kebîr’inin ilk iki cildini teşkil eden ve Edebü’l-ḳāḍî ismiyle müstakil olarak basılan eserine odaklanmaktadır. Çalışma Mâverdî’nin hayatına, eserlerine ve “edebü’l-kâdî” ilmine kısaca değindikten sonra, müellifin Edebü’l-ḳāḍî adlı eseri çerçevesinde sünnetin delil olma durumunu, bölümlerini ve bu konuda Mâverdî’ye has görüşleri ele almaktadır. Mesela haber kavramını nasıl ele aldığına temas etmektedir. Mâverdî klasik tasnifin aksine, haberi müstefîz, mütevâtir ve âhad olmak üzere üç kısma ayırmıştır. Son olarak bu çalışma müellifin Şâfiî mezhebinin genel anlayışı dışına çıkan görüşlerini vurgulamaktadır.

🔖

Cite This Article

MANAV, A. B. (2018). Mâverdî’s Comprehension of Sunnah in the Framework his Book Edebü’l- Kâdî. Trabzon İlahiyat Dergisi, Cilt: 5 - Sayı: 1, 87–121. https://ajindex.com/articles/248126

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (14)

  1. Ahmed b. Hanbel, Ebû Abdillah Ahmed b. Muhammed. el-Müsned. İstanbul: Çağrı Yayınları, 1992.
  2. Aktan, Hamza. “Âkıle”. Diyanet İslâm Ansiklopedisi. 2: 248-249. Ankara: TDV Yayınları, 1989.
  3. Apaydın, H. Yunus. “Kıyas” (Fıkıh). Diyanet İslâm Ansiklopedisi, 25: 529-539. Ankara: TDV Yayınları, 1989. Ârûsî, Muhammed. Ef‘alü’r-Resûl. Cidde: 1984. Âsım Efendi. Kâmus Tercümesi. İstanbul: 1887. Bâbânzâde Ahmet Naim. “Mukaddime”. Zeynüddin Ahmed b. Ahmed b. Abdüllâtif Zebîdî, Sahîh-i Buhârî Muhtasarı, Tecrîd-i Sarîh Tercemesi. trc. Bâbânzâde Ahmet Naim, Ankara: DİB Yayınları, 1982. el-Bağdadî, Bâbanzâde İsmâil Paşa. Hediyyetü’l-ârifîn esmâü’l-müellifîn ve asâru’l-musannifîn. Beyrut: 1992.
  4. Bilmen, Ömer Nasuhi. Hukuk-i İslâmiyye ve Istılahât-ı Fıkhıyye Kâmusu. İstanbul: Bilmen Yayınevi, 1967.
  5. Brockelmann, Carl. “Mâverdî”. İslâm Ansiklopedisi. 5: 409-410. İstanbul: MEB Yayınları, 1993.
  6. Brockelmann, Carl. Geschishte der Arabischen Literatur (GAL). Leiden: 1943. el-Buhârî, Ebû Abdillah Muhammed b. İsmâil. el-Câmiu’s-Sahîh. İstanbul: Çağrı Yayınları, 1992.
  7. Çağrıcı, Mustafa. “Edebü’d-dünyâ ve’d-dîn”. Diyanet İslam Ansiklopedisi. 10: 406-408. Ankara: TDV Yayınları, 1989.
  8. Çakan, İsmâil Lütfi. Hadîs Usûlü. İstanbul: İFAV Yayınları, 1999. ed-Dârimî, Ebû Muhammed Abdullah b. Abdurrahman. es-Sünen. İstanbul: Çağrı Yayınları, 1992. Ebû Davud, Süleyman b. Eş‘as, es-Sünen. İstanbul: Çağrı Yayınları, 1992. Ebû Zehra, Muhammed. Ebû Hanîfe. (Trc. Osman Keskioğlu), Ankara: DİB Yayınları, 2002.
  9. Elmalılı, Hamdi Yazır. Hak Dini Kur’an Dili. İstanbul: Yenda Yayınları, 2001.
  10. Erdoğan, Mehmet. Fıkıh ve Hukuk Terimleri Sözlüğü. İstanbul: Rağbet Yayınları, 1998.
  11. Erkal, Mehmet. “el-Ahkâmü’s-sultâniyye”. Diyanet İslâm Ansiklopedisi, 1: 555-556. Ankara: TDV Yayınları, 1989.
  12. Erturhan, Sabri. “Mâverdi ve ‘el-Hâvi’l-kebîr’ Adlı Eseri”. Cumhuriyet Üniversitesi İlâhiyat Fakültesi Dergisi 3 (1999): 471-490. Hamîdullah, Muhammed. İslâm Peygamberi. İstanbul: Ufuk Yayınları, ts. İbn Mâce, Ebû Abdullah el-Kazvinî, es-Sünen. İstanbul: Çağrı Yayınları, 1992. İbnü’l-Cevzî. el-Muntazam, fî târîhi’l-ümem ve’l-mülûk. nşr. Muhammed- Mustafa Abdülkâdir Atâ, Beyrut: Dârü’l-kütübi›l-ilmiyye, 1993. İbn Kesîr, İsmâil b. Ömer. el-Bidâye ve’n-nihâye. Beyrut: ts. Kallek, Cengiz. “Mâverdî”. Diyanet İslâm Ansiklopedisi. 28: 180-185. Ankara: TDV Yayınları, 1989.
  13. Kandemir, M. Yaşar. “Hatîb el-Bağdadî”. Diyanet İslâm Ansiklopedisi. 6: 452-460. Ankara: TDV Yayınları, 1989.
  14. Karatay, Fehmi E. ve Reşer, Osman. Topkapı Sarayı Müzesi K