Journals / Litera / 2013 / Cilt: 26 - Sayı: 2

Öğretimsel Açıdan Türkiye Türkçesinde Temel Tonlama Türleri ve İşlevleri

Journal
Litera
Pages
15–28
Publication Date
2017-10-02
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Bu tümcelerde tonlama eğrisinin iniş çıkışlarının nasıl oluştuğu, söylemde dilbilgisel ve sözcesel görevlerinin neler olabileceği, bir başka deyişle sözcenin anlamına yan anlamlar katıp katmadığı, sözceleme eylemi sırasında sözcüklerin yerini değiştirmeksizin, ne gibi anlamsal değişikliklere yol açabileceği, genel olarak tonlama dizgesinin nasıl işlediği araştırıldı.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Öz Bu çalışmada amaç Türkiye Türkçesinde temel tonlama biçimlerini saptayarak söylemde anlam oluşumunu nasıl etkilediğini öğretimsel ve dilbilimsel açıdan incelemektir.
📊
Key Findings & Data:Bu araştırmayla Türkçenin öğretiminde tonlama dizgesinin öğretimine katkı sağlamak ve temel tonlama tiplerini işlevsel açıdan incelemektir.
💡
Conclusion & Impact:Bu tümcelerde tonlama eğrisinin iniş çıkışlarının nasıl oluştuğu, söylemde dilbilgisel ve sözcesel görevlerinin neler olabileceği, bir başka deyişle sözcenin anlamına yan anlamlar katıp katmadığı, sözceleme eylemi sırasında sözcüklerin yerini değiştirmeksizin, ne gibi anlamsal değişikliklere yol açabileceği, genel olarak tonlama dizgesinin nasıl işlediği araştırıldı.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Anahtar Kelimeler tonlama tipleri · tonlamanın işlevleri · Türkçenin tonlaması

Özet

Öz Bu çalışmada amaç Türkiye Türkçesinde temel tonlama biçimlerini saptayarak söylemde anlam oluşumunu nasıl etkilediğini öğretimsel ve dilbilimsel açıdan incelemektir. Bu araştırmayla Türkçenin öğretiminde tonlama dizgesinin öğretimine katkı sağlamak ve temel tonlama tiplerini işlevsel açıdan incelemektir. Bu bağlamda, tonlamanın söylemde üstlenebileceği işlevler incelendikten sonra, Türkçenin tonlama dizgesinin genel çizgileriyle ortaya konulabilmesi için altı değişik tonlama tümcesi (düz, soru, emir, ünlem, içerme, sıralama tümceleri) saptandı. Bu tümcelerde tonlama eğrisinin iniş çıkışlarının nasıl oluştuğu, söylemde dilbilgisel ve sözcesel görevlerinin neler olabileceği, bir başka deyişle sözcenin anlamına yan anlamlar katıp katmadığı, sözceleme eylemi sırasında sözcüklerin yerini değiştirmeksizin, ne gibi anlamsal değişikliklere yol açabileceği, genel olarak tonlama dizgesinin nasıl işlediği araştırıldı.

🔖

Cite This Article

SIĞIRCI, İ. (2017). Öğretimsel Açıdan Türkiye Türkçesinde Temel Tonlama Türleri ve İşlevleri. Litera, Cilt: 26 - Sayı: 2, 15–28. https://ajindex.com/articles/240912

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (23)

  1. Aydıner, P. (1997), Les Démonsratifs du turc de Turquie dans la langue et dans le discours, Turcica, 29, Leuven, Peeters, 169-196.
  2. Banguoğlu, T. (1990),
  3. Türkçenin grameri, Ankara,
  4. Türk Tarih Kurumu Basımevi. Darwin, C. J. (1976),
  5. The Perception of speech, Carterette, E. C., Friedman, MP. (yay. haz.), Handbook of perception, vol. VII, Language and Speech, New York, San Francisco, London, Academic Press.
  6. Delattre, P. (1969), L’Intonation par les oppositions, Le Français dans le monde, 64, 6-13.
  7. Demircan, Ö. (1980-81),
  8. Türkçe ezgilemeye giriş, Ankara, TDAY, 66-79.
  9. Ediskun, H. (1992),
  10. Türk dilbilgisi, İstanbul,
  11. Remzi Kitabevi.
  12. Ergenç, I. (1990), Konuşma dilinde sözdizimiyle bürün olgularının ilişkisi üzerine, Bilkent Üniversitesi, Dilbilim sempozyumu bildirileri, 17-18 mayıs, 157-165.
  13. Ergenç, I. (1989), Türkiye Türkçesinin görevsel sesbilimi. Sesbirimlere genel bir bakış, Ankara.
  14. Faure, G. (1970a), La Description phonologique des systèmes prosodiques, La Haye, Mouton. Faure, G. (1970b), Contribution à l’étude du statut phonologique des structures prosodématiques, Studia phonetica 3, 94-108.
  15. Galisson, R., Coste, D. (1976), Dictionnaire de didactique des langues, Paris, Hachette. Göknel, Y. (1974),
  16. Modern Türkçe dilbilgisi, İzmir.
  17. Guiraud, P. (1965),
  18. Le Français populaire, Paris, Puf. Hagège, C. (1978), Intonation, fonctions syntaxiques, chaîne-système et universaux des langues, Bulletin de la société linguistique de Paris, 73/1, 1-48.
  19. Koç, N. (1990),
  20. Yeni dilgilgisi, İstanbul, İnkılâp Kitabevi. Léon, P. (1992), Phonétisme et prononciation du français, Paris, Nathan, Léon, P., Léon, M. (1964), Introduction à la phonétique corrective, Paris, Hachette. Nash, R. (1973), Turkish intonation an instrumental study, The Hague. Nacar Logie, N. (1996), Etude comparative de la structure intonative et énonciative en turc et en français, M. Annick Morel yönetiminde basılmamış doktora tezi, Université de Paris III. Pike, K. (1945),
  21. The Intonation of american english, Ann Arbor, University of Michigan. Sarıca, M. (1997), Etude intonative de l’interrogation en turc de Turquie, Turcica, 29. Peeters, Leuven, 316-335.
  22. Sarıca N. (1995), L’Acquisition du langage et l’intonation chez l’enfant, M.-A. Morel ve L. Danon Boileau yönetiminde basılmamış mastır tezi. Schneider, A. (1981), Intonation, accentuation et rythme: nature fonction et incidences sur l'apprentissage d'une langue étrangère, Hamburg, Helmut Buske Verlag. Selen, N. (1973),
  23. Entonasyon analizleri, Ankara Üniversitesi Dil