AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe issue is important because it reveals it reveals the difficulties experienced by the Ottoman Empire in its struggle to take back the Aegean Islands, and demonstrates how a regional crisis could become a cause of war between the Great Powers.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study deals with the Southern Albania (or Northern Epirus) crisis among Albania, Greece and the Great Powers from 1912 to 1914. The issue emerged when Greece occupied the region during the First Balkan War. Despite negotiations it remained unresolved, divided the Great Powers and turned into one of the most important international crises that threatened the “world peace” in the process leading up to the First World War. While Austria-Hungary and Italy demanded that the region be ceded to Albania, Greece opposed this proposal by arguing that a significant part of the inhabitants of the region were Greek. According to Greece, Europe would face another Alsace-Loren issue if the territory ceded to Albania. After negotiations, the Great Powers signed the Florence Convention and decided to include Southern Albania within the borders of Albania. In February 1914, ensuring the balance of power in Europe and the Balkans, the Great Powers decided to include Southern Albania within the borders of Albania and to leave the Aegean Islands to Greece. But the issue remained unresolved. Greece did not want to withdraw from the region due to the insistence of the Ottoman Empire’ insistence not to give up some of the Aegean Islands to Greece, and the Great Powers’ reluctance to put the necessary pressure on the Ottoman Empire in this regard. The Greece’s goal was to evacuate the region after making sure that the Aegean Islands Qeustion resolve in its favour. The Triple Alliance, particularly Italy opposed this approach and threatened Greece with war. Although the crisis was ended with the Corfu Protocol signed between Albania and the Greeks, the anarchy in the region escalated again after the First World War. Greece reoccupied the region with the permission of the Great Powers, thus the Corfu Protocol was completely inapplicable. Based on the archival documents and newspapers in English, Greek, French, German and Ottoman, the aim of the work is to analyze comparatively the attempts of the Great Powers to terminate the Greek occupations in Southern Albania and the Greek attempts to turn the issue into a bargaining chip on the Aegean Islands and find an answer whether Greece succeeded in this policy or not. The hypothesis of the study is that the strategy implemented by Greece on Southern Albania was built on a deadlock and was concluded successfully. The issue is important because it reveals it reveals the difficulties experienced by the Ottoman Empire in its struggle to take back the Aegean Islands, and demonstrates how a regional crisis could become a cause of war between the Great Powers.
Özet
Bu çalışma 1912-1914 tarihleri arasında, Arnavutluk, Yunanistan ve Büyük Güçler arasında yaşanan Güney Arnavutluk (Yunanistan açısından Kuzey Epir) krizini ele almaktadır. Mesele, Birinci Balkan Savaşı sırasında Yunanistan’ın bölgeyi işgaliyle ortaya çıkmış, barış görüşmelerinde çözüme kavuşturulamayınca Balkan Savaşları sonrasında bölgede güçlükle oluşturulan statükoyu tehdit eden en önemli uluslararası krizlerden birine dönüşmüştü. Meseleye ilişkin Büyük Güçler arasındaki bölünme ise Avrupa’daki gergin barışı tehdit etmeye başlamıştı. Arnavutluk ve bu devleti destekleyen Üçlü İttifak işgal edilen bölgenin Arnavutluk’a bırakılmasını savunurken, Üçlü İtilaf tarafından desteklenen Yunanistan, çoğunluğunu Rumların oluşturduğunu iddia ettiği bölgenin topraklarına dâhil edilmesi, aksi halde Avrupa’nın Alsas-Loren benzeri bir sorun ile karşılaşacağını iddia ederek buna karşı çıkmıştı. Yapılan görüşmeler ve pazarlıklar sonunda Büyük Güçler 1914 yılı şubat ayında Güney Arnavutluk’un, Arnavutluk’un sınırlarına dâhil edilmesi, bunun karşılığında işgali altında bulundurduğu Ege Adaları’nın Yunanistan’a bırakılması kararı almışsa da mesele çözüme kavuşturulamamıştı. Osmanlı Devleti’nin Ege Adaları’ndan bazılarını Yunanistan’a bırakmama ısrarı, Büyük Güçlerin bu konuda Osmanlı Devleti’ne gereken baskıyı yapmaya yanaşmaması nedeniyle Yunanistan bölgeden çekilmek istememişti. Yunanistan’ın amacı Adalar meselesinin lehte çözümlendiğinden emin olduktan bölgeyi tahliye etmekti. Üçlü İttifak, bu yaklaşıma karşı çıkmış, özellikle İtalya işgalleri sonlandırmaması halinde Yunanistan’ı savaşla tehdit etmişti. Kriz Arnavutluk ve Rumlar arasında imzalanan Korfu (Kerkira) Protokolü ile sonlandırılmışsa da Birinci Dünya Savaşı’nın başlamasından sonra bölgedeki anarşi yeniden tırmanışa geçmiş, Büyük Güçlerin izniyle Yunanistan bölgeyi yeniden işgal etmiş, böylece söz konusu protokol tümüyle uygulanamaz olmuştu. İngilizce, Yunanca, Fransızca, Almanca ve Osmanlıca arşiv belgeleri ve gazetelere dayanan çalışmanın amacı, Büyük Güçlerin Yunanistan’ın Güney Arnavutluk’taki işgallerini sonlandırma, buna karşın Yunanistan’ın meseleyi Ege Adaları konusunda bir pazarlık unsuruna dönüştürme girişimlerini karşılaştırmalı olarak analiz etmek ve Yunanistan’ın bu amacına ulaşmayı başarıp başaramadığı sorusuna yanıt bulmaktır. Çalışmanın hipotezi Yunanistan’ın Güney Arnavutluk konusunda uygulamış olduğu stratejinin çözümsüzlük üzerine kurgulandığı ve başarıyla sonuçlandırıldığı yönündedir. Mesele, Osmanlı Devleti’nin Ege Adaları’nı geri alma mücadelesinde yaşadığı zorlukları ortaya koyması ve bölgesel bir krizin nasıl Büyük Güçler arasında bir savaş nedeni olabilecek ölçüye ulaştığını göstermesi bakımından önem arz etmektedir.