AI Summary & Key Takeaways
AI InsightWhile increased VE/VCO2 ratio could be a useful criteria to evaluate reduced aerobic fitness levels, it can not be use to indicate increased aerobic fitness levels.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objective: Ventilatory efficiency, which describes the ratio between ventilation to CO2 output (VE/VCO2) during an incremental exercise test has been used to evaluate fitness levels of the subjects. During exercise, the lowest VE/VCO2 ratio above 34 shows increased mortality levels. In the present study, we comparatively evaluated ventilatory efficiency in trained and sedentary males that the lowest VE/VCO2 ratio could be related fitness levels of the subjects. Materials and Methods: Ten trained (age: 20.1±0.4 yr) and 10 sedentary (age:19.8±0.7 yr) male subjects were performed an incremental exercise (15 W/min) test. Ventilatory gas exchange parameters were evaluated breath-by-breath using metabolic gas analyser. Anaerobic threshold (AT) and respiratory compensation point (RCP) estimated from the gas exchange values. Results: Work rates for trained and sedentary subjects were found to be 143±8 W vs 123±5 W at the AT, 170±9 W vs 148±6 W at the RCP and 222±9 W vs 204±7 W at the end of the test, respectively. VE/VCO2 ratio for trained and sedentary subjects were found to be 32±0.6 vs 32±1.6 at the beginning of test and 26.5±0.7 vs 26±1 at the AT, 27.5±0.7 vs 26±0.9 at the RCP and 30±1.1 vs 30±1.3 at the end of the test. Conclusion: The lowest VE/VCO2 ratio, reflects optimal ventilatory efficiency obtained at the AT and RPC, was not statistically different in both groups. While increased VE/VCO2 ratio could be a useful criteria to evaluate reduced aerobic fitness levels, it can not be use to indicate increased aerobic fitness levels.
Özet
Amaç: Artan yüke karşı yapılan egzersiz sırasında solunum ve CO2 atılımı (VE/VCO2) oranı ile tanımlanmakta olan solunumun etkinliği aerobik fitnes seviyesinin belirlenmesinde kullanılmaktadır. Egzersiz sırasında en düşük VE/VCO2 oranının 34’ün üzerinde olduğu durumlar artan ölüm riskini göstermektedir. Bu çalışmadaki amacımız solunumun etkinliğini antrenmanlı ve sedanter deneklerde karşılaştırmalı olarak incelenmesi ve düşük VE/VCO2 oranının fitnes değerlendirilmesinde kullanılıp kullanılamayacağını araştırmaktır. Gereç ve Yöntem: On antrenmanlı (yaş 20.1±0.4 yıl) ve 10 sedanter (yaş:19.8±0.7 yıl) erkek denek artan yüke karşı yapılan egzersiz testine katıldılar (15 W/min). Akciğer gaz değişim parametreleri metabolik gaz analizörü ile solunumdan solunuma ölçüldü. Anaerobik eşik (AE) ve solunum kompansasyon noktası (SKN) gaz değişim parametreleri ile hesaplandı. Bulgular: İş gücü antrenmanlı ve sedanter deneklerde AE de 143±8 W ile 123±5 W , SKN de 170±9 W ile 148±6 W ve testin sonunda 222±9 W ile 204±7 W olarak sırası ile bulundular. VE/VCO2 oranı antrenmanlı ve sedanter deneklerde testin başında 32±0.6 ile 32±1.6, AE de 26.5±0.7 ile 26±1, SKN de 27.5±0.7 ile 26±0.9 ve testin sonunda 30±1.1 ile 30±1.3 olarak bulundular. Sonuç: AE ve SKN de elde edilen ve solunum etkinliğini gösteren en düşük VE/VCO2 oranı her iki grupta istatistiksel olarak farklılık göstermedi. Böylece artan VE/VCO2 oranı, zayıflayan aerobik fitnes göstergesi olarak kullanılmasına rağmen, bu kriterin artan fitnes seviyesi göstergesi olarak kullanılamayacağı belirlenmiştir.