Journals / Avrasya Uluslararası Araştırmalar Dergisi / 2019 / Cilt: 7 - Sayı: 18

TÜRK SENDİKACILIĞI ÜZERİNE BİR KARŞILAŞTIRMA; ANAYASA İLE GELEN ANAYASA İLE GİDER

Pages
161–186
Publication Date
2019-06-26
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Günümüzde de her ne kadar görece yeni ve çağın gereklerine uygun kanunlarla bu durum düzeltilmeye çalışılsa da sendikal özgürlük ve sendikal hakların kullanımı konusunda ciddi eleştiri ve eksiklerin olduğu sonucuna varılmıştır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Öz Türk sendikal yaşamı batılı ülkelerle kıyaslandığında görece geç bir dönemde başlamıştır.
📊
Key Findings & Data:Bu durumu irdelemek için başta 1961 ve 1982 yıllarında kabul edilenler olmak üzere, Türkiye Cumhuriyeti Anayasalarına dayanarak çıkarılan ve Türk sendikal yaşamını düzenleyen kanunlar karşılaştırılarak incelenmiştir.
💡
Conclusion & Impact:Günümüzde de her ne kadar görece yeni ve çağın gereklerine uygun kanunlarla bu durum düzeltilmeye çalışılsa da sendikal özgürlük ve sendikal hakların kullanımı konusunda ciddi eleştiri ve eksiklerin olduğu sonucuna varılmıştır.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Anahtar Kelimeler Türkiye · Anayasa · Sendika

Özet

Öz Türk sendikal yaşamı batılı ülkelerle kıyaslandığında görece geç bir dönemde başlamıştır. Bu durumda ülkenin kültürel, toplumsal ve sosyo-ekonomik yapısı kadar siyasi iradelerinde konuya yaklaşımı belirleyici rol oynamıştır. Türk sendikal yaşamı için en dikkat çekici nokta, kazanılan hakların işçi sınıfının mücadelesi veya toplumsal hareketler sonucunda değil, siyasi iradelerin kararları ile gerçekleşmiş olmasıdır. Herhangi bir baskı unsuru olmadan ve kanunlarla tanınan sendikal haklar hemen hemen her dönem değişen siyasi anlayışla birlikte değişme göstermiş, kimi zaman genişletilmiş ve kimi zaman da kısıtlanmıştır. Ortaya çıkan bu genişlemeler ve kısıtlamalar sendikacılığın dönemsel değişimlerini ortaya çıkarmıştır. Sendikalar bazı dönemlerde güçlü bir yapı ortaya koyarken bazı zamanlarda çok sınırlı bir yapı ortaya koymuştur. Bu durumu irdelemek için başta 1961 ve 1982 yıllarında kabul edilenler olmak üzere, Türkiye Cumhuriyeti Anayasalarına dayanarak çıkarılan ve Türk sendikal yaşamını düzenleyen kanunlar karşılaştırılarak incelenmiştir. Yapılan karşılaştırmalar sonucunda sendikal yaşam için vazgeçilmez olan örgütlenme, toplu pazarlık ve grev haklarının 1961 T.C. Anayasası ile geniş ve özgürlükçü bir yaklaşımla ele alındığı, ancak 1982 T.C. Anayasası ile bu hakların kullanımında bir gerileme ve kısıtlama yaşandığı görülmüştür. Günümüzde de her ne kadar görece yeni ve çağın gereklerine uygun kanunlarla bu durum düzeltilmeye çalışılsa da sendikal özgürlük ve sendikal hakların kullanımı konusunda ciddi eleştiri ve eksiklerin olduğu sonucuna varılmıştır.

🔖

Cite This Article

YENİHAN, B., CEREV, G., SARIİPEK, D. B. (2019). TÜRK SENDİKACILIĞI ÜZERİNE BİR KARŞILAŞTIRMA; ANAYASA İLE GELEN ANAYASA İLE GİDER. Avrasya Uluslararası Araştırmalar Dergisi, Cilt: 7 - Sayı: 18, 161–186. https://ajindex.com/articles/221272

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (11)

  1. AKBIYIK, Nihat ve KOÇ, Muzaffer (2011), “Kıdem Tazminatı ve Kıdem Tazminatı Fonunun İktisadi ve Sosyal Sonuçları”, Süleyman Demirel Üniversitesi, İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, Cilt 16, Sayı 3, Isparta. AKGEYİK, Tekin (1994), “Sendika-siyaset İlişkisi”, Kamu-İş Dergisi, Cilt 3, Sayı 3. AKKAYA, Yüksel (1998), “Kuruluş Yıllarında Türkiye’de İşçi Sınıfı, 1923-1936”,
  2. Mersin Üniversitesi, İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, 1. Sayı, Mersin. ARSLAN, Fahrettin (1998), “275 Sayılı Toplu İş Sözleşmesi Grev ve Lokavt Kanunu”, Türkiye Sendikacılık Ansiklopedisi, Cilt 2, Kültür Bakanlığı ve Tarih Vakfı, İstanbul.
  3. AYDIN, Ufuk ve KESKİN, Özlem (2015), “2821 Sayılı Kanun’dan 6356 Sayılı Kanuna: Türkiye’de Sendikalar Hukukunun Dönüşümü”, Anadolu Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, Cilt 1, Sayı 2, Eskişehir. AYDOĞANOĞLU, Erkan (2010), “Sendikalar ve İşyeri Örgütlenmesi”, Genişletilmiş 2. Basım, Kültür Sanat-Sen Yayınları.
  4. ÇELİK ŞAHİN, Hatice (2010), “Türkiye’de İşçi Sınıfının Gelişim Süreci ve Geçmişten Günümüze İşçi Hareketi”, Pamukkale Üniversitesi,
  5. Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, Sayı 7, Denizli. DEMİR, Fevzi (2013), “Sendikaların Kuruluşu ve İşleyişi”, Çalışma ve Toplum Ekonomi ve Hukuk Dergisi, Cilt 4, Sayı 39. DERELİ, Toker (2013), “6356 Sayılı Yeni Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu: Genel Bir Değerlendirme”, Çalışma ve Toplum Ekonomi ve Hukuk Dergisi, Cilt 1, Sayı 36. ERSİNADIM, Hamza (2012), “1961 Anayasası’ndan Bugüne Sendikaların Sosyal Faaliyetlerinin Hukuki Çerçevesi”, Kamu-İş Dergisi, Cilt 12, Sayı 4. GÜLER, İerefettin (2016), “Toplu İş Uyuşmazlıklarının Barışçı Yollarla Çözümünde Arabulucu, Görevli Makam ve Yetkili İşçi Sendikasının Fonksiyonları”, HAK-İŞ Uluslararası Emek ve Toplum Dergisi, Cilt 5, Yıl 5, Sayı 13 GÜLMEZ, Mesut (2002), “Kamu Görevlileri Sendika ve Toplu Görüşme Hukuku: 788’den 4688’e 1926-2001”,
  6. TODAİ Yayınları,
  7. Ankara.
  8. GÜLMEZ, Mesut (2013), “1924’ten 1982’ye Anayasal Sendikal Haklar ve Ulusalüstü Kurallarla Uyumlu “Yeni” Anayasa İçin Öneriler”, V. Sosyal Haklar Uluslararası Sempozyumu, 31 Ekim-1 Kasım, Uludağ Üniversitesi,
  9. Bursa. IŞIKLI, Alpaslan (1995), “Küreselleşme ve Demokratikleşme”, Mülkiyeliler Birliği Vakfı Yayınları, No: 14, Ankara.
  10. KILKIŞ, İlknur, YILDIZ BAĞDOĞAN, Selver ve BAŞTÜRK, Şenol (2014), “Türkiye’de Toplu İş Uyuşmazlıklarının Çözümünde Arabuluculuk ve Uzlaştırma Sisteminin Evrimi ve Sistemin Etkinliğini Arttırıcı Öneriler”, Dokuz Eylül Üniversitesi,
  11. Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, Cilt 16, say