Journals / Bilig / Türk Dünyası Sosyal Bilimler Dergisi / 2012 / Sayı: 63

Relating Turkey to the Middle East and North Africa: Arab spring and the Turkish experience

Pages
111–134
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Netice olarak bölgede gelişme ve zenginlik düzeyinin yükselmesi ve demokratik kültürün yerleşmesi hedefleniyorsa bu hedefe hangi model üzerinden ulaşıldığından çok ne kadar hızlı ulaşıldığı önemlidir.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Bu makale 2011 yılı başında Kuzey Afrika ve Ortadoğu’da ortaya çıkan ve Arap Baharı diye adlandırılan halk hareketlerinin tarihsel dinamiklerini ele alarak Türkiye’nin demokratik tecrübelerinin neden ve hangi ölçüde “model” olabileceğini incelemektedir.
📊
Key Findings & Data:Türkiye’nin as-kerî vesayet sisteminden başarılı ve kansız bir mücadele ile daha etkin bir demokratik sisteme geçmiş olması bölgede otoriter rejimlerden demokrasiye geçişte ılımlı bir sürecin mümkün olduğunu da teyit etmiştir.
💡
Conclusion & Impact:Netice olarak bölgede gelişme ve zenginlik düzeyinin yükselmesi ve demokratik kültürün yerleşmesi hedefleniyorsa bu hedefe hangi model üzerinden ulaşıldığından çok ne kadar hızlı ulaşıldığı önemlidir.
🔬Design:Modeling & Simulation
📍Scope:2011 Verileri
⚙️Variables:Domain Parameters

Özet

Bu makale 2011 yılı başında Kuzey Afrika ve Ortadoğu’da ortaya çıkan ve Arap Baharı diye adlandırılan halk hareketlerinin tarihsel dinamiklerini ele alarak Türkiye’nin demokratik tecrübelerinin neden ve hangi ölçüde “model” olabileceğini incelemektedir. Türk yöneticiler tarafından kabul görmese de “Türk modeli” kavramı Batı ve Ortadoğu’daki belli başlı aktörler tarafından kullanılmakta ve teklif edilmektedir. Bu an-lamda makale Türk tecrübesinin Ortadoğu ve Kuzey Afrika bölgesinde otoriter sistemlerden demokrasiye geçişte radikal eğilimleri önleme noktasında kontrollü bir geçiş sağlayacağı için önerildiğini savunmaktadır. Köklü bir parlamenter sisteme sahip olması, devlet ve sınır-lı elit kontrollü bir ekonomiden açık pazar ekonomisine ba-şarıyla geçmesi ve Fransız modeli laiklik anlayışını kapsa-yıcı modele doğru dönüştürebilmesi Türkiye’yi bölge için ilham kaynağı yapacak temel özelliklerdir. Türkiye’nin as-kerî vesayet sisteminden başarılı ve kansız bir mücadele ile daha etkin bir demokratik sisteme geçmiş olması bölgede otoriter rejimlerden demokrasiye geçişte ılımlı bir sürecin mümkün olduğunu da teyit etmiştir. Bunların yanı sıra makale Türkiye’nin bölgedeki gücünü de abartmaması gerektiğini savunmaktadır. Türkiye demokratik kültürü ve daha fazla bölgesel dayanışmayı savunurken bazı küresel aktörlerin rızası hilafına etki üretmenin de ne kadar zor olduğunu Libya ve Suriye örneklerinde görmüştür. Arap Baharı sürecinde aktif bir şekilde yöneticilere karşı bölge halklarının taleplerini destekleyen bir politika benimsemesi Türkiye’yi hem Rusya, hem de Iran, Irak ve Suriye gibi komşu ülkelerle karşı karşıya getirmiştir. Buna rağmen Türk dış politikası son on yılda bölgede edindiği meşruiyet zeminini korumak için aktif ve tutarlı politikalar üretmeye devam etmelidir. Netice olarak bölgede gelişme ve zenginlik düzeyinin yükselmesi ve demokratik kültürün yerleşmesi hedefleniyorsa bu hedefe hangi model üzerinden ulaşıldığından çok ne kadar hızlı ulaşıldığı önemlidir.

🔖

Cite This Article

KİREÇCİ, M. A. (2012). Relating Turkey to the Middle East and North Africa: Arab spring and the Turkish experience. Bilig / Türk Dünyası Sosyal Bilimler Dergisi, Sayı: 63, 111–134. https://ajindex.com/articles/215980

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (10)

  1. Abdul Aziz, Manal (2011). “Public Opinion and Foreign Policy” The Egyptian Gazette Monday, September, 19. [http://213.158.162.45/~egyptian/index.php?action=news&id= 21148&title=Opinion:%20Public%20opinion%20and%20foreign%20policy]. Ajami, Fouad (2012). “What To Expect From The Muslim Brotherhood”. The Wall Street Journal. June, 25. Akdoğan, Yalçın (2004). Ak Parti ve Muhafazakar Demokrasi. Istanbul: Alfa Yay. Akgün, Mensur and Sabiha Senyücel Gündogar (2012). Ortadoguda Türkiye Algisi 2011. Istanbul: TESEV–Türkiye Ekonomik ve Sosyal Etudler Vakfi. Akkoyunlu, Karabekir (2012). “The ‘Turkish Model’ Isn’t Good for Turkey”. Hurriyet Daily News. 8 Şubat. Al-Azm, Sadik J. (2011). “The “Turkish Model”: A View from Damascus”. Turkish Studies12 (4): 633-641.
  2. Altunışık, Meliha Benli. “Turkey: Arab Perspectives” TESEV Foreign Policy Analysis Series May 2010. [http://www.tesev.org.tr/UD_OBJS/PDF/DPT/OD/YYN/Arab PerspectivesRapWeb. pdf [last accessed: February 6, 2012].
  3. Aras, Bülent & Sevgi Akarçeşme (2012). “Turkey and The Arab Spring”. International Journal LXVII (Winter): 39–51.
  4. Arslan, Zühtü (2005). “Jüristokratik Demokrasi ve Laiklik: Türk Laikliğinin Siyasal İşlevi Üzerine”. Liberal Düşünce: 38-39.
  5. Bağış, Egemen (2012). “The Turkish Model is Democracy”. Wall Street Journal. July 16. Bâli, Aslı (2011). “A Turkish Model for the Arab Spring?”. Middle East Law and Governance 3 (1-2): 24-42 (19). Bal, İdris (2000). “Uluslararası Politikada Türk Modelinin Yükselişi ve Düşüşü”. Bilig 14 (Yaz): 1–13.
  6. Bayat, Asef (2011). “Arab Revolts: Islamists Aren’t Coming!”. Insight Turkey 13 (2): 9–14.
  7. Beetham, David (2009). “The Contradictions of Democratization by Force: the Case of Iraq”. Democratization 16 (3): 443–454.
  8. Bilgin, Pınar (2004). “Whose ‘Middle East’? Geopolitical Inventions and Practices of Security”. International Relations 18 (1): 25–41.
  9. Cook, Steven (2011). “Istanbul on the Nile Why the Turkish Model of Military Rule is Wrong for Egypt”. Foreign Affairs. August, 1. Cooper, Helene, Mark Landler and David E. Sanger (2011). “In U.S. Signals to Egypt, Obama Straddled a Rift”. New York Times. February 12. [http://www.nytimes. com/2011/02/13/world/middleeast/13diplomacy.html?pagewanted=all] Dede, Alper Y. (2011). “The Arab Uprisings: Debating the “Turkish Model” Insight Turkey 13 (2): 23–32.
  10. Fromkin, David (1989). A Peace to End All Peace. New York: Henry Holt and Company. Godechot, J. (1956). La Grande Nation: l’expansion révolutionnaire de la France dans le monde. 2 v