AI Summary & Key Takeaways
AI InsightFor this reason, it is claimed that the criticism of qurrā’ by Sufis plays a key role in understanding the relationship of Sufism with other religious sciences.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
In this article, the criticisms directed to qurrā’ (Qur’an reciters) by Sufis in the early period of Sufism are discussed. The aim of the article is to determine how these criticisms can be understood with regard to the dynamics of the formative period of Sufism. In this respect primarily the theoretical background on which the critical discourses of Sufis depended will be examined. Then it is scrutinized how the meaning of the term qurrā’ transformed through this period and it is discussed which group of people Sufis imply by their criticism of qurrā’. The criticism of qurrā’ by Sufis is examined in a theoretical and chronological method within the scope of Sufi literature which was produced starting with the first century to the end of the fifth century AH. Within this frame, it is found out that Sufis adopted the criticisms directed to qurrā’ by scholars and zuhhād before the second century AH and directed their criticism towards both the qurrā’ referring to Qur’an reciters and also the qurrā’ referring to pious devotees (ʿubbād) and renunciants (zuhhād). This article shows that even though Sufis at first criticized the moral and professional inefficacy or degenerations that they observed in certain types of qāri’ (reciters), during the period in which Sufism was formulated as a religious science they approached these criticisms with regard to their relation with Qur’an and samāʿ. For this reason, it is claimed that the criticism of qurrā’ by Sufis plays a key role in understanding the relationship of Sufism with other religious sciences.
Özet
Bu makalede tasavvufun erken döneminde sûfîlerin kurrâya yönelik eleştirileri ele alın-maktadır. Makalenin amacı, bu eleştirilerin tasavvufun teşekkül sürecinin dinamikleri bakımından nasıl anlaşılabileceğini saptamaktır. Bu minvalde kurrâ kavramının geçirdiği anlam dönüşümleri irdelenmekte ve sûfîlerin muhatap aldığı kurrâ zümresi belirginleşti-rilmektedir. Sûfîlerin kurrâ eleştirileri, hicrî ilk asırdan başlayarak beşinci asrın sonlarına kadar telif edilen tasavvuf literatürü kapsamında, kronolojik ve teorik bir sistematik dâhi-linde incelenmektedir. Bu çerçevede sûfîlerin hicrî ikinci asırdan önce, âlimler ve zâhidler tarafından kurrâya yöneltilen eleştirileri miras alarak, hem Kur’ân okuyucuları anlamın-daki kurrâya hem de âbid ve zâhid anlamındaki kurrâya tenkitler yönelttikleri tespit edil-mektedir. Makalede sûfîlerin başlarda belirli kāriʾ tiplerinde gözledikleri ahlâkî ve meslekî yetersizlik ya da bozulmaları eleştirseler bile, tasavvufun bir dinî ilim karakteri kazanması sürecinde bu eleştirilere Kur’ân ve semâʿ ilişkisi açısından da baktıkları ortaya konulmak-tadır. Bu bakımdan sûfîlerin kurrâ eleştirilerinin, tasavvufun diğer dinî ilimler ile ilişkisini anlamada kilit bir role sahip olduğu iddia edilmektedir.