AI Summary & Key Takeaways
AI InsightTherefore, perforation treatment must be done by fibrotic segment excision and ureteroureterostomy.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objective To evaluate ureteroscopy (URS) outcomes and management of perforations in impacted ureteral stones. Materials and Methods We retrospectively evaluated data from 81 patients who had undergone URS for impacted ureteral stones. Per-operative complications were evaluated visually and retrograde ureterography was performed when needed. Injuries of less than 50% around the ureter were classified as minor perforation and greater levels, as major perforation. Perforations were treated by double-j stent or a primary repair with consideration of the perforation grade. Results The stone-free rate was 69% on the first URS attempt and 79% at the end of 3 months. Complications occurred in 34 (42%) patients. Minor perforation occurred in five patients and only double-j insertion was performed at the end of the procedure. Permanent ureteral stricture occurred in four of five patients. Three patients were treated by open ureterolithotomy, fibrotic segment resection and ureteroureterostomy due to major perforations. Transient or permanent ureteral stricture occurred in none of the three patients. The stricture rate was significantly higher in patients who were treated with double-j stent (80% vs. 0% p=0.028) although they had lower perforation rate. Upper location, bigger size (>10 mm) of the ureteral stones and not using smash and go strategy were found to be significant predictors of complications. Conclusion URS for impacted ureteral stone has low success and high complication rates, especially for proximal and big stones. The conservative treatment may fail and result in stricture when perforation is present. Therefore, perforation treatment must be done by fibrotic segment excision and ureteroureterostomy.
Özet
Amaç İmpakte üreter taşı olan hastalara yapılan üreteroskopinin sonuçlarını ve gelişen perforasyonların yönetimini değerlendirmeyi amaçladık. Gereç ve Yöntem İmpakte üreter taşı için opere edilen 81 hastanın verileri retrospektif olarak incelendi. Operasyon sırasında gelişen komplikasyonlar görsel olarak değerlendirildi, gereğinde retrograd üreterografi çekildi. Perforasyonun üreter çevresinin %50'sinden küçük olduğu yaralanmalara minör, büyük olmasına da majör perforasyon denildi. Perforasyonun evresine göre sadece double-j stent ile veya açık onarımla tedavi yapıldı. Bulgular İlk seansta tam taşsızlık oranı %69 olarak bulunurken, 3. ayın sonunda bu oran %79 idi. Komplikasyon 34 (%42) hastada gelişti. Minör perforasyon beş hastada gelişti. Bunların tamamına işlem sonunda double-j stent kondu. Bu beş hastanın dördünde (%80) kalıcı darlık gelişti. Major perforasyon gelişen üç hasta ise açık operasyona geçilerek fibrotik segment rezeke edilip taş alındıktan sonra uç uca anastomoz yapılarak tedavi edildi. Bu üç hastanın hiçbirinde darlık gelişmedi. Striktür oranı sadece double-j ile tedavi edilenlerde perforasyon oranı daha düşük olmasına karşın anlamlı olarak daha yüksekti (%80'e karşı %0 p=0,028). Taşın üst lokalizasyonda ve 10 mm'den büyük olması, kır-bırak stratejisinin kullanılmaması da komplikasyonları predikte eden faktörler olarak tespit edildi. Sonuç İmpakte üreter taşlarında, özellikle üst lokalizasyonda ve 10 mm'den büyük olanlarda, üreteroskopi düşük başarı ve yüksek komplikasyon oranına sahiptir. Perforasyon geliştiğinde ise konservatif tedavinin başarı şansı çok düşüktür. Bu nedenle perforasyon geliştiğinde açık operasyona geçilerek fibrotik segment rezeke edilmeli ve uç uca anastomoz yapılmalıdır.