SavedAdd your journal

Journals / BEÜ İlahiyat Fakültesi Dergisi / 2021 / Cilt: 8 - Sayı: 1

İSLÂM CEZA HUKUKUNDA HÂKİMİN ŞAHİDE ŞAHİTLİĞİ İLE İLGİLİ TELKİNDE BULUNMASI

Recep ÇETİNTAŞ
Pages
229–248
Publication Date
2021-06-15
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Bu çalışmada hâkimin şahide şahitliği ile ilgili herhangi bir telkinde bulunmasının caiz olup olmadığı meselesini ele aldık.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Öz Şahit görerek bildiği bir olayı veya bir şahsın başkası üzerindeki hakkını hâkimin huzurunda “şahitlik ederim” diyerek haber veren kimseyi ifade eder.
📊
Key Findings & Data:Bu sebeple İslam hukukukçuları hâkimin mahkeme esnasında şahide şahitliği ile ilgili herhangi bir telkinde bulunup bulunmayacağını tartışma konusu etmişlerdir.
💡
Conclusion & Impact:Bu çalışmada hâkimin şahide şahitliği ile ilgili herhangi bir telkinde bulunmasının caiz olup olmadığı meselesini ele aldık.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Anahtar Kelimeler İslam Ceza Hukuku · Şahit · Had

Özet

Öz Şahit görerek bildiği bir olayı veya bir şahsın başkası üzerindeki hakkını hâkimin huzurunda “şahitlik ederim” diyerek haber veren kimseyi ifade eder. İslâm ceza hukukunda şahit beyanı, ikrardan sonra en kuvvetli ispat vasıtası kabul edilir. Ancak mahkemede bir olaya tanıklık eden şahidin kendiliğinden şahitliğinden dönmesi mümkün olduğu gibi hâkimin telkini sonucu da dönmesi mümkündür. Şahit gerek hüküm verilmeden önce gerek hüküm verilip infaz edilmeden önce şahitliğinden dönerse şahitliği hiç yapılmamış gibi geçersiz olur. Bu sebeple İslam hukukukçuları hâkimin mahkeme esnasında şahide şahitliği ile ilgili herhangi bir telkinde bulunup bulunmayacağını tartışma konusu etmişlerdir. İslam hukukçularının cumhuru insan hakları ile ilgili davalarda hâkimin şahide hiçbir şekilde telkinde bulunmasının caiz olmadığını söylerken bazıları bunun caiz olduğunu söylemişlerdir. Allah hakları kapsamına giren had davalarında hâkimin şahide şahitliğinden vazgeçmesini ya da şahitliğinden dönmesini telkin edip edemeyeceği konusunda da İslam hukukçuları ihtilafa düşmüşlerdir. Çoğunluk hâkimin bu konularda şahide telkinde bulunmasını caiz görürken bazıları bunun caiz olmadığını ileri sürmüşlerdir. Bu çalışmada hâkimin şahide şahitliği ile ilgili herhangi bir telkinde bulunmasının caiz olup olmadığı meselesini ele aldık.

🔖

Cite This Article

ÇETİNTAŞ, R. (2021). İSLÂM CEZA HUKUKUNDA HÂKİMİN ŞAHİDE ŞAHİTLİĞİ İLE İLGİLİ TELKİNDE BULUNMASI. BEÜ İlahiyat Fakültesi Dergisi, Cilt: 8 - Sayı: 1, 229–248. https://ajindex.com/articles/208096

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (6)

  1. Abdürrezzâk, Ebû Bekir Abdürrezzak b. Hemmâm es-San’ânî. el-Musannef. Thk. Habîbü’r-Rahmân el-A’zamî. Beyrut, 1987. Ali Haydar Hoca Emîn Efendi. Düreru’l-hükkâm fî Şerhi Mecelleti’l-Ahkâm. Thk. Fehmi el-Hüseynî. Dâru’l-Ceyyl, 1991.
  2. Apaydın, Hacı Yunus. “Şahit”. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. İstanbul: TDV Yayınları, 2010. Aynî, Bedreddîn Mahmud b. Ahmed. Umdetü’l-Kârî Şerhu Sahihi’l-Buhârî. Beyrut, t.y. Begavî, Muhyi’s-sünne Ebû Muhammed el-Huseyn b. Mes’ûd b. Muhammed b. el-Ferrâ. et-Tehzîb fî fıkhi’l-imam eş-Şâfiî. Thk. Âdil Ahmed Abdülmevcud- Ali Muhammed Muavvaz. Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1997. Beyhakî, Ebû Bekir Ahmed b. Hüseyin b. Ali. es-Sünenü’l-kübrâ. Thk. Muhammed Abdülkadir Atâ. Beyrut: Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, 2003.
  3. Bilmen, Ömer Nasûhi. Hukûkı İslâmiyye ve Istılahatı Fıkhiyye Kamusu. İstanbul: y.y., t.y. Buhûtî, Mansûr b. Yûnus b. Selahaddîn b. Hasen b. İdrîs. Keşşâfu’l-gınâ’ an Metni’l-İknâ’. Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, t.y. Cüveynî, İmamü’l-Harameyn Abdülmelik b. Abdullah b. Yûsuf b. Muhammed, Nihâyetü’l-matlab fî dirâyeti’l-mezheb. Thk. Abdülazîm Mahmûd ed-Deyb. Dâru’l-Minhâc, 2007.
  4. Çetintaş, Recep. İslâm Hukukunda İkrardan Dönmenin Yargısal Sonuçları. İstanbul: Asalet Yayınları, 2020.
  5. Erbay, Celal. İslâm Ceza Muhâkemesi Hukukunda İspat Vasıtaları. İstanbul: İFAV Yayınları, 1999. Ensârî, Ebu Yahya Zeynüddin Zekeriyya b. Muhammed b. Ahmed Zekeriyyâ. Esne’l-metâlib Şerhu Ravzi’t-tâlib. Dâru’l-Kitâbi’l-İslâmî, t.y. Erdoğan, Mehmet. Fıkıh ve Hukuk Terimleri Sözlüğü. İstanbul: Rağbet Yayınları, 1998. Fîrûzâbâdî, Mecdüddin Ebû Tahir Muhammed b. Yakub. el-Kâmûsü’l-muhît. Beyrut: Müessesetü’r-Risâle, 2005. Hâkim, Ebû Abdullah Muhammed b. Abdullah en-Nîsâbûrî. el-Müstedrek ale’s-sahîhayn. Thk. Yusuf el-Maraşlî. Beyrut: Dâru’l-Ma’rife, t.y. Haskefî, Muhammed b. Ali b. Muhammed Alâeddîn. ed-Dürrü’l-muhtâr Şerhu Tenvîri’l-ebsâr ve câmi’u’l-bihâr. Thk. Abdülmün’im Halil İbrahim. Beyrut: Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, 2002. İbn Âbidîn, Muhammed Emîn b. Ömer b. Abdülaziz. Reddü’l-Muhtâr ale’d-Dürri’l-Muhtâr. Beyrut: Dâru’l-Fikr, 1992. İbn Ebû Şeybe, Ebû Bekir Abdulah b. Muhammed b. İbrahim b. Osman. el-Musannef. Thk. Kemal Yusuf el-Hût. Rıyad: Mektebetü’r-Rüşd, 1409. İbn Hacer, Ebü’l-Fazl Ahmed b. Ali b. Muhammed b. Ahmed el-Askalânî. et-Telhîsü’l-habîr fî tahrîci ehâdîsi’r-Rafi’i’l-kebîr. Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1989.
  6. İbn Hazm, Ebû Muhammed Ali b. Ahmed b. Saîd. el-Muhallâ bi’l-âsâr. Beyrut, t.y. İbn Hibbân, Ebû Hâtim Muhammed b. Ahmed b. Hibbân b. Mu