Journals / Türkiye Ortadoğu Çalışmaları Dergisi / 2020 / Cilt: 7 - Sayı: 2

Türkiye’nin Doğrudan Müdahale Öncesi Dönemde Suriye İç Savaşı’na Yönelik Dış Politikasının Analizi

Pages
99–140
Publication Date
2020-12-31
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Çalışmada, bu dönüşümün altyapısını oluşturan bağımsız ve ara değişkenler ile başta millî güvenliğe tehdit oluştuğu algısıyla izlenen dış politika olmak üzere Türk dış politikasının sürekliliklerinin bu süreçteki etki ve belirleyicilikleri tartışılmıştır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:2011 yılında sınırlı bir halk hareketi şeklinde başlayan Suriye İç Savaşı, kısa sürede bölgesel ve küresel çapta ağır sonuçlar doğuran ve çok sayıda aktörü içine çeken bir gelişme olmuştur.
📊
Key Findings & Data:Bu süreçte, özellikle bölge devletleri iç savaşın etkisinden kaçınamamış ve meseleye dahil olmak durumunda kalmıştır.
💡
Conclusion & Impact:Çalışmada, bu dönüşümün altyapısını oluşturan bağımsız ve ara değişkenler ile başta millî güvenliğe tehdit oluştuğu algısıyla izlenen dış politika olmak üzere Türk dış politikasının sürekliliklerinin bu süreçteki etki ve belirleyicilikleri tartışılmıştır.
🔬Design:Research Article
📍Scope:2011 Verileri
⚙️Variables:Suriye İç Savaşı · Türk Dış Politikası · Dış Politika Analizi

Özet

2011 yılında sınırlı bir halk hareketi şeklinde başlayan Suriye İç Savaşı, kısa sürede bölgesel ve küresel çapta ağır sonuçlar doğuran ve çok sayıda aktörü içine çeken bir gelişme olmuştur. Bu süreçte, özellikle bölge devletleri iç savaşın etkisinden kaçınamamış ve meseleye dahil olmak durumunda kalmıştır. Bu bağlamda Suriye İç Savaşı, Türkiye için de süreçte en temel dış politika konusu haline gelmiştir. Bu çalışmada, Türkiye’nin iç savaşa yönelik doğrudan müdahale öncesi dönemde izlediği dış politikasının analizi yapılacaktır. Bu analiz, güncel Türk dış politikasının değerlendirmesinin ancak doğrudan müdahale öncesi dönemde yaşanan dönüşümlerin doğru anlaşılmasıyla mümkün olabileceği ön kabulüyle yapılmaktadır. Bu nedenle, analizin kapsamlı ve bütüncül bir bakış açısıyla ele alınması için kuramsal çerçeve olarak neoklasik realizm belirlenmiştir. Bağımsız değişken olarak kabul edilen sistemik sinyallerin, yerel faktörlerin yani ara değişkenlerin vasıtasıyla dış politikaya dönüştürüldüğü önermesiyle neoklasik realizm, Türkiye’nin dış politikasındaki dönüşümleri açıklamak adına kullanılmıştır. 2015 yılına kadar Esadsız bir Suriye stratejisi yürüten Türkiye, dışsal ve içsel gelişmeler uyarınca bu yaklaşımından vazgeçmiş ve doğrudan müdahaleye evirilecek yeni stratejisini uygulamaya geçmiştir. Çalışmada, bu dönüşümün altyapısını oluşturan bağımsız ve ara değişkenler ile başta millî güvenliğe tehdit oluştuğu algısıyla izlenen dış politika olmak üzere Türk dış politikasının sürekliliklerinin bu süreçteki etki ve belirleyicilikleri tartışılmıştır.

🔖

Cite This Article

KİRAZ, S. (2020). Türkiye’nin Doğrudan Müdahale Öncesi Dönemde Suriye İç Savaşı’na Yönelik Dış Politikasının Analizi. Türkiye Ortadoğu Çalışmaları Dergisi, Cilt: 7 - Sayı: 2, 99–140. https://ajindex.com/articles/202779

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (14)

  1. Christensen, Thomas J. Useful Adversaries: Grand Strategy, Domestic Mobilization, and Sino-American Conflict, 1947-1958. Princeton: Princeton University Press, 1996.
  2. Demir, İmran. Overconfidence and Risk Taking in Foreign Policy Decision Making: The Case of Turkey’s Syria Policy. New York: Palgrave Macmillian, 2017.
  3. Erşen, Emre. “Rusya’nın Suriye Politikası: Fırsatlar, Riskler ve Tehditler”, içinde Küresel ve Bölgesel Aktörlerin Suriye Stratejileri, ed. H. B. Yalçın, B. Duran, İstanbul: SETA, 2016, 149-174.
  4. Ertem, Helin Sarı. “Reflections of Beliefs and Worldviews of the Turkish Ruling Elite on Syria Crisis”, içinde Analyzing Foreign Policy Crises in Turkey: Conceptual, Theoretical and Practical Discussions ed. F. Aksu and H. S. Ertem, London: Cambridge Scholars Publishing, 112-142.
  5. Kelkitli, Fatma A. “Soğuk Savaş’tan Günümüze Rusya’nın Suriye Politikası: Ortadoğu Kapısını Açık Tutma Gayretleri”, içinde Uluslararası Politikada Suriye Krizi ed. H. Çomak, C. Sancaktar. Z. Yıldırım, İstanbul: Beta, 2016, 359-370.
  6. Kınacıoğlu, Müge. “Turkish Perceptions of Turkey–US Relations During Obama’s Presidency: Dialectics of Expectations/Partnership and Disappointments/Estrangement” içinde The World Views of the Obama Era ed. M. Maass, New York: Palgrave Macmillan, 2017, 141-169.
  7. Lobell, Steven E. “The Assesment, the State, and Foreign Policy: A Neoclassical Realist Model” içinde Neoclassical Realism, The State, and Foreign Policy ed. S. E. Lobell., N. M. Ripsman and J. W. Taliaferro. Jeffrey W., Cambridge: Cambridge University Press, 2009.
  8. Lobell, Steven E., Norrin M. Ripsman and Jeffrey W. Taliaferro. Neoclassical Realism, The State, and Foreign Policy. Cambridge: Cambridge University Press, 2009.
  9. Oran, Baskın. Türk Dış Politikası: Kurtuluş Savaşından Bugüne Olgular, Belgeler ve Yorumlar Cilt I: 1919-1980. İstanbul: İletişim Yayınları, 2006.
  10. Ripsman, Norrin, M. Jeffrey W. Taliaferro and Steven E. Lobell, Neoclassical Realist Theory of International Politics. Oxford: Oxford University Press, 2016.
  11. Rose, Gideon. “Neoclassical Realism and Theories of Foreign Policy”. World Politics 51, no. 1 (1998): 144-172.
  12. Sak, Yıldıray. “Uluslararası Hukukta İnsancıl Müdahale ve Libya Örneği: Suriye’de Yaşanan ya da Yaşanacaklar için Dersler”. Uluslararası İlişkiler 11, no. 44 (2015): 121-153.
  13. Schweller, Randall L. Deadly Imbalances: Tripolarity and Hitlers Strategy of World Conquest. New York: Columbia University Press, 1998.
  14. Sinkaya, Bayram. “Nükleer Anlaşma Sonrası İran Siyasetinde