Journals / Usul İslam Araştırmaları / 2020 / Cilt: 34 - Sayı: 34

The Issue of Accepting Al-Tūfī’s Work Named Al-Ishārāt Al-Ilāhiyya as An Dirāyah Tafsir

Tûfî’nin el-İşârâtü’l-İlâhiyye Adlı Eserinin Dirâyet Tefsiri Olarak Kabulü Meselesi

Pages
27–54
Publication Date
2020-10-31
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Araştırmanın neticesinde el-İşârâtü’l-ilâhiyye’nin mutlak manada bir Kur’ân tefsiri değil; ancak usûl kaidelerinin Kur’ân merkezli ortaya koyulduğu bir tür Kur’ân ilimleri çalışması olarak değerlendirilebileceği sonucuna ulaşılmaktadır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Fıkıh, kelâm, tefsir ve hadis gibi pek çok alanda telif ettiği eserleriyle bilinen Necmeddîn et-Tûfî (öl. 716/1316), el-İşârâtü’l-ilâhiyye ile’l-mebâḥisi’l-uṣûliyye adlı eserinde Kur’ân-ı Kerîm’in bütün sûrelerini usûl meselelerini ortaya çıkarabilmek maksadıyla incelemektedir.
📊
Key Findings & Data:Bu durum, eserin kâmil bir Kur’ân tefsiri addedilmesi hususunu tartışma konusu haline getirmektedir.
💡
Conclusion & Impact:Araştırmanın neticesinde el-İşârâtü’l-ilâhiyye’nin mutlak manada bir Kur’ân tefsiri değil; ancak usûl kaidelerinin Kur’ân merkezli ortaya koyulduğu bir tür Kur’ân ilimleri çalışması olarak değerlendirilebileceği sonucuna ulaşılmaktadır.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:usûlü’d-dîn · usûlü’l-fıkh · Tûfî’nin el-İşârâtü’l-İlâhiyye

Özet

Fıkıh, kelâm, tefsir ve hadis gibi pek çok alanda telif ettiği eserleriyle bilinen Necmeddîn et-Tûfî (öl. 716/1316), el-İşârâtü’l-ilâhiyye ile’l-mebâḥisi’l-uṣûliyye adlı eserinde Kur’ân-ı Kerîm’in bütün sûrelerini usûl meselelerini ortaya çıkarabilmek maksadıyla incelemektedir. Ancak söz konusu eser, her ne kadar Kur’ân sûrelerine göre bölümlere ayrılsa da Kur’ân’ın bütün âyetlerini konu edinmeyip, sadece usûlü’d-dîn ve usûlü’l-fıkh ile ilgili âyetlerle sınırlı kalmaktadır. Bu durum, eserin kâmil bir Kur’ân tefsiri addedilmesi hususunu tartışma konusu haline getirmektedir. Zira üzerine yapılan çalışmalarda eser, çoğunlukla tefsir olarak değerlendirilmektedir. Ne var ki kelam ve fıkıh meselelerinin eserin muhtevasındaki tesiri, eserin mahiyeti hakkında ihtilafa neden olmaktadır. Bu makalede söz konusu tartışmaya yön vermek üzere el-İşârâtü’l-ilâhiyye, mukaddime kısmındaki beyânât üzerinden tanımlayıcı bir yöntem ile incelenmekte ve eserin yönteminin tatbiki seçilen örnekler çerçevesinde değerlendirilmektedir. Böylelikle müellifin eserini öne çıkaran özgün yönünün ve eserin tefsir açısından değerinin tespit edilmesi amaçlanmaktadır. Araştırmanın neticesinde el-İşârâtü’l-ilâhiyye’nin mutlak manada bir Kur’ân tefsiri değil; ancak usûl kaidelerinin Kur’ân merkezli ortaya koyulduğu bir tür Kur’ân ilimleri çalışması olarak değerlendirilebileceği sonucuna ulaşılmaktadır.

🔖

Cite This Article

SEVİNÇ, S. (2020). The Issue of Accepting Al-Tūfī’s Work Named Al-Ishārāt Al-Ilāhiyya as An Dirāyah Tafsir. Usul İslam Araştırmaları, Cilt: 34 - Sayı: 34, 27–54. https://ajindex.com/articles/202091

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (15)

  1. Abdurrahman, Abdülcebbâr. Ẕehâirü’t-türâsi’l-‘Arabiyyi’l-İslâmî: delîl bibliyografi li’l-maḫṭûṭâti’l-‘Arabiyyi’l-maṭbûa hattâ ‘âm 1980m. y.y., 1981/1401. Ahmed Cevdet Paşa. Kısas-ı Enbiya. haz. Mahir İz. Kültür ve Turizm Bakanlığı Yayınları, 1985.
  2. Arpaguş, Faysal. Necmeddîn et-Tûfî’nin el-İşârâtü’l-ilâhiyye ile’l-mebâhisi’l-usûliyye’si (İnceleme ve Değerlendirme). İstanbul:
  3. Marmara Üniversitesi,
  4. Sosyal Bilimler Enstitüsü, Doktora Tezi, 2018. Bağdatlı İsmail Paşa. Hediyyetü’l-‘ârifîn esmâi’l-müellifîn ve âsârü’l-muṣannifîn. haz. İbnülemin Mahmûd Kemal İnal – Avni Aktuç. İstanbul: Milli Eğitim Bakanlığı, 1951; Tahran: Mektebetü’l-İslâmiyye, 1967. Bekâ, Muhammed Mazhar. Mu’cemü’l-uṣûliyyîn. Mekke: Câmiatu Ümmi’l-Ḳurâ, 1414. Bilmen, Ömer Nasuhi. Büyük Tefsir Tarihi. İstanbul: Ravza Yayınları, 2008.
  5. Brockelmann, Carl. Geschichte der Arabischen Litteratur. Leiden: E. J. Brill, 1949.
  6. Demiri, Lejla. “Tûfî”, Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. 41/324-327. İstanbul: TDV Yayınları, 2012.
  7. Demiri, Lejla. Muslim Exegesis of the Bible in Medieval Cairo: Najm al-Dīn al-Ṭūfī’s (d. 716/1316) Commentary on the Christian Scriptures. Leiden: Brill, 2013.
  8. Dirik, Mehmet. Tûfî’ye Göre İslam Hukuk Metodolojisinde Maslahat. İzmir:
  9. Dokuz Eylül Üniversitesi,
  10. Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, 2005. Ebû Dâvûd, Süleyman b. Eş‘as es-Sicistânî. Sünenü Ebî Dâvûd. Beytü’l-Efkâri’d-Devliyye, Riyad ts. Hansârî. Ravḍatü’l-cennât fî aḥvâli’l-‘ulemâ ve’s-sâdât. thk. Esedullah İsmailiyyân. Tahran: Mektebetu İsmailiyyân, 1390. Heinrichs, W. P. “al-Tûfî”, The Encyclopaedia of Islam. 10/588-589, Leiden: Brill, 2000.
  11. Heinrichs, Wolfhart. “Nağm al-Dīn al-Ṭūfī on the Incorrect Reading of the Fātiḥa and Other Thought Experiments”. Mélanges de l'Université Saint-Joseph 58 (2005), 145-161.
  12. İbn Hacer, Ebü’l-Fazl Şihâbuddin Ahmed el-Askalânî. ed-Düreru’l-kâmine fî a‘yâni’l-mieti’s-sâmine. Kahire: Dâru’l-Kütübi’l-Hadise, 1966.
  13. İbn Receb, Ebü’l-Ferec Zeynüddîn Abdurrahman b. Ahmed. ez-Zeyl ‘alâ ṭabaḳâti’l-Ḥanâbile. thk. Abdurrahman b. Süleyman b. Muhammed el-Useymin. Riyad: Mektebetü’l-Ubeyḳân, 2005.
  14. Karabulut, Ali Rıza. Mu’cemü’l-maḫṭûṭât el-mevcûde fî mektebât İstanbul ve Anadolu. y.y., ts. Karagöz, Mustafa. “el-İksîr fî Kavâidi’t-Tefsîr Örneğinde Tefsir Usûlü Yazımına Bir Katkı”. Hitit Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 9/17 (2010/1), 171-200.
  15. Karaman, Hayreddin. Başlangıçtan Zamanımıza Kadar İslam Hukuk Tarihi. İstanbul: İrfan Yayınevi, ts. Kâtib Çelebi. Keşfü’ẓ-ẓunūn an esmâi