Journals / Çağdaş Yerel Yönetimler / 2020 / Cilt: 29 - Sayı: 3

Local Governments in Urban Renewal and Urban Transformation Process and Changing Functions

Kentsel Yenileme ve Dönüşüm Sürecinde Yerel Yönetimler ve Değişen İşlevleri

Pages
25–50
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

In addition, these arrangements have the potential to create new urban problems.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Since the 1950s, which accelerated urbanization in Turkey has started ripening conditions, which will prepare the ground for urban renewal and transformation.
📊
Key Findings & Data:This process, shaped by discourses of localization, has been replaced by centralization trends after 2011.
💡
Conclusion & Impact:In addition, these arrangements have the potential to create new urban problems.
🔬Design:Research Article
📍Scope:2011 Verileri
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

Since the 1950s, which accelerated urbanization in Turkey has started ripening conditions, which will prepare the ground for urban renewal and transformation. In the early eighties, under the influence of new liberal policies, local governments became effective in the renewal and transformation of urban areas. This process, shaped by discourses of localization, has been replaced by centralization trends after 2011. These trends have become more evident in the legal arrangements made regarding zoning and urban renewal since 2011. For example Law 6306, which is one of these regulations, it is a concrete fact that the powers related to urban renewal and transformation are mostly gathered by the Ministry of Environment and Urbanization. Centralized regulations on this issue weakened the functions and effectiveness of local governments. In addition, these arrangements have the potential to create new urban problems.

Özet

Türkiye’de kentleşmenin hızlandığı 1950’li yıllardan itibaren kentsel yenileme ve dönüşüme zemin hazırlayacak olan koşullar olgunlaşmaya başlamıştır. Seksenli yılların başlarında, yeni liberal politikaların etkisiyle, kentsel alanların yenilenmesi ve dönüştürülmesi sürecinde yerel yönetimler etkili bir konuma gelmişlerdir. Yerelleşme söylemlerinin şekillendirdiği bu süreç, 2011 yılı sonrasında yerini merkezileşme eğilimlerine bırakmıştır. 2011’den itibaren imar ve kentsel yenileme ile ilgili yapılmış olan yasal düzenlemelerde bu eğilim daha belirgin hale gelmiştir. Örneğin, bu düzenlemelerden birisi olan 6306 sayılı Yasa ile kentsel yenileme ve dönüşümle ilgili yetkilerin büyük ölçüde Çevre Şehircilik Bakanlığı’nda toplandığı somut bir gerçektir. Bu konuda yapılmış olan merkeziyetçi düzenlemeler, yerel yönetimlerin işlevlerini ve etkinliğini zayıflatmıştır. Ayrıca bu düzenlemelerin yeni kentsel sorunlar yaratma potansiyeli de söz konusudur.

🔖

Cite This Article

ADIGÜZEL, Ş. (2020). Local Governments in Urban Renewal and Urban Transformation Process and Changing Functions. Çağdaş Yerel Yönetimler, Cilt: 29 - Sayı: 3, 25–50. https://ajindex.com/articles/200224

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (19)

  1. Ataöv, A, S. Osmay. (2007). “Türkiye’de Kentsel Dönüşüme Yöntemsel Bir Yaklaşım”. METÜ Journal of Faculty of Architecture, 24 (2), 57-82.
  2. Ayhan, F. (2015). “Kentsel Dönüşüm Kavramı ve Tarihsel Gelişimi”. Kentsel Dönüşüm Hukuku. (Ed. M. Yasin, C. Şahin), İstanbul:
  3. On İki Levha Yayıncılık Bektaş, Y. (2014). “Bir Kentleşme Stratejisi Olarak Yasanın Kentsel Mekanı Dönüştürmedeki Etkisi: Ankara Örneği”. Planlama Dergisi, Cilt: 24, Sayı:3, ss. 157-172.
  4. Çoban, A. N. (2012). “Cumhuriyetin İlanından Günümüze Konut Politikası”. Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Dergisi, Cilt: 67, Sayı: 3, ss.: 75-108.
  5. Devlet Planlama Teşkilatı (2019),
  6. Sekizinci Beş Yıllık Kalkınma Planı, Konut Özel İhtisas Komisyonu Raporu 2001. Erişim Tarihi: 29.10.2019, http://www. sbb.gov.tr/wp-content/uploads/2018/11/08_Konut.pdf Dinçer, Y., (1999). “Kent, Kentleşme ve Kent Planlaması”. Sivil Toplum İçin Kent, Yerel Siyaset ve Demokrasi Seminerleri. İstanbul:
  7. Demokrasi Kitaplığı. Doğan, A.E. (2007). Eğreti Kamusallık-Kayseri Örneğinde İslamcı Belediyecilik. İstanbul:
  8. İletişim Yayınları Erman, T. (2017). “Kent ve Gecekondu”. Türkiye Perspektifinden Kent Sosyolojisi Çalışmaları. (Der. Ö. Uğurlu, N. Ş. Pınarcıoğlu, A. Kanbak, M. Şirinler), İstanbul: Örgün Yayınevi, ss.: 227-263.
  9. Ersoy, M. (2005). “Yeni İmar Yasası Hazırlanması Sürecinde Plan Uygulama Araçlarının Önemi”. Yeni İmar Kanununa Doğru: Şehircilik, Planlama ve İmar Üzerine Yeni Yaklaşımlar Sempozyumu. TMMOB Şehir Plancıları Odası, Ankara Genç, F. Neval. (2018). “Türkiye’de Kentsel Dönüşüm Politikalarının Gelişimi”. Türkiye’de Kentsel Alan ve Çevre Politikası Analizleri. (Ed. E. Akman, C. Babaoğlu), Bursa: Ekin Yayınevi, ss. 135-158
  10. Işık, Ş. (2005). “Türkiye’de Kentleşme ve Kentleşme Modelleri”. Eğe Coğrafya Dergisi, 14 (2005), ss. 57-71
  11. İsbir, E., G. (1991). Şehirleşme ve Meseleleri. 2. Bası, Ankara:
  12. Gazi Büro Yayınları.
  13. Keleş, R. (2017). Kentleşme Politikası. Ankara:
  14. İmge Kitabevi Keleş, R., A. Mengi. (2017). Kent Hukuku. Ankara:
  15. İmge Kitabevi Kocabaş, A. (2006). Kentsel Dönüşüm (Yenileş(tir)me): İngiltere Deneyimi ve Türkiye’deki Beklentiler. İstanbul:
  16. Literatür Yayınları.
  17. Kurtuluş, H. (2000). “Türkiye’de Kentsel-Metropoliten Alanların Biçimlenmesinde Devletin Rolü”. İktisat Dergisi. No: 404, ss.: 57-65.
  18. Kurtuluş, H. (2012). “Kentsel Dönüşüme Modern Kent Mitinin Çöküşü Çerçevesinden Bakmak”. Planlama Dergisi. 2012/3-4
  19. Kurtuluş, H. (2013). “Kent Sosyolojisinde Değişen Kavrayışlar ve Türkiye’nin Kentleşme Deneyimi”. Türkiye P