Journals / Çağdaş Yerel Yönetimler / 2004 / Cilt: 13 - Sayı: 3

A General View of Training Sub-Systems in the Municipality Human Resources Management System

Belediye İnsan Kaynakları Yönetim Sisteminde Eğitim Alt Sisteminin Genel Görünümü

Pages
23–35
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

The training function as an element of the strategic human resource management has a positive impact on the successful service provision, when it is effectively implemented in municipal administrations.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Since the 1990s, human resource management policies have been regarded as an indispensable element at the level of sectors (public-private) and organizations.
📊
Key Findings & Data:Thus, organizations had to reconsider the human resources policies.
💡
Conclusion & Impact:The training function as an element of the strategic human resource management has a positive impact on the successful service provision, when it is effectively implemented in municipal administrations.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

Since the 1990s, human resource management policies have been regarded as an indispensable element at the level of sectors (public-private) and organizations. Thus, organizations had to reconsider the human resources policies. Within this framework, municipal organizations had to adopt changing conditions. Because, municipalities that use information and human resources in an optimal way are gaining a superior position. Under the circumstances of knowledge society, training has acquired great significance for municipalities in problem-solving, decision-making, creative thinking and carrying out municipal aims and policies. The training function as an element of the strategic human resource management has a positive impact on the successful service provision, when it is effectively implemented in municipal administrations.

Özet

1990’lı yıllardan beri, insan kaynakları yönetimi politikaları sektörel (kamu-özel) ve örgütsel düzeyde artık vazgeçilmez bir unsur olarak kabul edilmektedir. Bu noktada, örgütler insan kaynakları politikalarını dikkate almak zorunda kalmışlardır. Bu çerçeve içerisinde Belediye örgütleri de değişen çevre koşullarına uyum sağlamak zorundadırlar. Çünkü; bilgiyi ve insan kaynaklarını optimal bir şekilde kullanan belediyeler günümüzde üstün bir konuma yükselmektedirler. Kamusal hizmet sunma durumunda olan belediyelerde, değişen ve gelişen bilgi toplumu koşullarında, insan kaynaklarının sorun çözme, karar alma, yaratıcı düşünebilme, yeni durumlara uyarlanma, belediye amaç ve politikalarını benimseyip uygulama noktasında artık eğitimin büyük önemi bulunmaktadır. İnsan kaynakları yönetiminin stratejik unsuru olan eğitim fonksiyonunun etkin bir şekilde yerine getirilmesi, belediye yönetimlerinin hizmet sunumlarındaki başarılarını olumlu bir şekilde etkileyecektir.

🔖

Cite This Article

BENLİ, A., KARAKÜTÜK, M. (2004). A General View of Training Sub-Systems in the Municipality Human Resources Management System. Çağdaş Yerel Yönetimler, Cilt: 13 - Sayı: 3, 23–35. https://ajindex.com/articles/195998

References (45)

  1. Akdemir, Ali (2003), Düşünceden Uygulamaya Temel İşletmecilik Bilgileri, Türkmen Yayınevi,
  2. İstanbul.
  3. Aldemir, Ceyhan-Ataol, Alpay-Budak, Gönül (2001),
  4. İnsan Kaynakları Yönetimi, Barış Yayınları, İzmir. Başbakanlık Kamu Yönetimi Temel Kanunu Çalışma Grubu (2003), Değişimin Yönetimi İçin Yönetimde Değişim, Başbakanlık Basımevi, Ankara. Başbakanlık Toplu Konut İdaresi Başkanlığı ve IULA-EMME (1993a), Belediyelerde Alternatif Hizmet Sunma Yöntemleri, Kent Basımevi, İstanbul. Başbakanlık Toplu Konut İdaresi Başkanlığı ve IULA-EMME (1993b), Türkiye’de Yerel Yönetim Sisteminin Geliştirilmesi, Kent Basımevi, İstanbul.
  5. Bayraktaroğlu, Serkan (2002), Stratejik ve Stratejik Olmayan İnsan Kaynakları Yönetimi, Beta Yayınevi,
  6. İstanbul.
  7. Bilgin, U. Kamil (1997),
  8. Kamu Personel Yönetimi, İmaj Yayınevi,
  9. Ankara.
  10. Boone, E. Louis ve D. L. Kurtz (1996),
  11. Contemporary Business, The Dry Press,
  12. Florida Can, Halil-Akgün, Ahmet-Kavuncubaşı, Şahin (2001), Kamu ve Özel Kesimde İnsan Kaynakları Yönetimi, Siyasal Yayınevi,
  13. Ankara.
  14. Canman, Doğan (2000),
  15. İnsan Kaynakları Yönetimi, Yargı Yayınevi,
  16. Ankara.
  17. Canman, Doğan (1979), Türk Kamu Kesiminde Hizmet İçi Eğitim Ölçme ve Değerlendirme, Doğan Basımevi, Ankara.
  18. Devlet Planlama Teşkilatı (2001), Yerel Yönetimler Özel İhtisas Komisyonu Raporu, Sekizinci Beş Yıllık Kalkınma Planı, Ankara.
  19. Erdut, Tijen (2002). İnsan Kaynakları Yönetimi ve Endüstri İlişkilerinde Değişim, Türk Ağır Sanayii ve Hizmet Sektörü Kamu İşverenleri Sendikası Yayınları,
  20. İzmir.
  21. Eryılmaz, Bilal (2001),
  22. Kamu Yönetimi, Erkam Matbaası, İstanbul.
  23. Geray, Cevat ve Can Hamamcı (1993),
  24. Belediyecilik Eğitimi, Erk Yayınevi,
  25. Ankara.
  26. Güler, A. Birgül ve Yasemin Yıldırım (2001),
  27. Belediye Personel Yönetimi El Kitabı, TODAİE Yayınevi,
  28. Ankara.
  29. Güler, A. Birgül (1999),
  30. Belediye Personel Sistemi, TODAİE Yayınevi,
  31. Ankara.
  32. Güler, A. Birgül-Öztürk, N.-Aslan, O. E. (1999),
  33. Kamu Personel Rejimi, Ankara Günday, Metin (1998),
  34. İdare Hukuku, İmaj Yayınevi,
  35. Ankara.
  36. Holmes, George ve Gerard Mcelwee (1995), “Total Quality Management in Higher Education: How to Approach Human Resource Management”, The TQM Magazine, Volume 7, Number 6, pp. 5-10
  37. Karaman, T. Zerrin (2001),
  38. Yerel Yönetimler, Dokuz Eylül Üniversitesi Yayınları,
  39. İzmir.
  40. Koçel, Tamer (2003),
  41. İşletme Yöneticiliği, Beta Yayınevi,
  42. İstanbul.
  43. Massey, Roy (1994), “Taking Strategic Approach To Human Resource Management”, Health Manpower Management, Volume 20, Number 5, pp. 27-30
  44. Sabuncuoğlu, Zeyyat (2000),
  45. İnsan Kaynakları Yönetimi, Ezgi Kitabevi, Bursa.