AI Summary & Key Takeaways
AI InsightWound healing test results showed that both EHT and BEMT inhibited wound closure.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Ultraviolet (UV) filters are the main active ingredients in sunscreens, but the safety of some conventional organic filters is debated due to their potential for dermal penetration and systemic toxicity. This study aimed to evaluate the cytotoxic effects and wound closure of bemotrizinol (BEMT) and ethylhexyl triazone (EHT), new-generation triazine derivative UV filters, on human keratinocyte (HaCaT) and mouse fibroblast (L929) cell lines in vitro. HaCaT and L929 cells were cultured under standard cell culture conditions. Cell viability was assessed using the MTS method after treatment of BEMT and EHT at concentrations of 5–800 µM for 24 and 48 hours, and IC₅₀ values were calculated. Wound closure was evaluated using a scratch wound healing assay performed with one-fifth of the IC₅₀ concentrations to minimize the influence of cytotoxicity on wound closure. Statistical analyses were performed using two-way analysis of variance (ANOVA) and the Bonferroni multiple comparison test (p < 0.05). Both UV filters reduced cell viability depending on concentration and incubation time. BEMT exhibited a more pronounced cytotoxic effect than EHT in both cell lines. Furthermore, HaCaT cells were found to be more sensitive to both BEMT and EHT than L929 cells. The lowest IC50 value was calculated as 361.2 µM for BEMT in HaCaT cells after 48 h. Wound healing test results showed that both EHT and BEMT inhibited wound closure. This inhibition was more pronounced in the BEMT-treated group compared to EHT. The findings indicate that BEMT has a higher cytotoxic potential compared to EHT and that HaCaT cells are more sensitive to both UV filters than L929 cells. Furthermore, both compounds were found to suppress wound closure. These results highlight the need to evaluate the biological safety of next-generation organic UV filters not only in terms of their dermal penetration properties but also in terms of their potential effects at the cellular level. More comprehensive in vitro and in vivo studies are needed to support the safety profiles of these compounds.
Özet
Ultraviyole (UV) filtreler güneş kremlerinin ana aktif bileşenleridir, ancak bazı geleneksel organik filtrelerin güvenliği, dermal penetrasyon ve sistemik toksisite potansiyelleri nedeniyle tartışılmaktadır. Bu çalışma, yeni nesil triazin türevi UV filtreleri olan bemotrizinol (BEMT) ve etilheksil triazonun (EHT) insan keratinosit (HaCaT) ve fare fibroblast (L929) hücre hatlarında in vitro sitotoksik etkilerini ve yara kapatma özelliklerini değerlendirmeyi amaçlamıştır. HaCaT ve L929 hücreleri standart hücre kültürü koşulları altında kültüre edilmiştir. Hücre canlılığı, 24 ve 48 saat boyunca 5-800 µM konsantrasyonlarında BEMT ve EHT ile muamele edildikten sonra MTS yöntemi kullanılarak değerlendirilmiş ve IC50 değerleri hesaplanmıştır. Yara kapanması, sitotoksisitenin yara kapanması üzerindeki etkisini en aza indirmek için IC₅₀ konsantrasyonlarının beşte biri ile gerçekleştirilen çizik yara iyileşme testi kullanılarak değerlendirildi. İstatistiksel analizler, iki yönlü varyans analizi (ANOVA) ve Bonferroni çoklu karşılaştırma testi (p<0,05) kullanılarak yapıldı. Her iki UV filtresi de konsantrasyona ve inkübasyon süresine bağlı olarak hücre canlılığını azalttı. BEMT, her iki hücre hattında da EHT'den daha belirgin bir sitotoksik etki gösterdi. Ayrıca, HaCaT hücrelerinin hem BEMT hem de EHT'ye L929 hücrelerinden daha duyarlı olduğu bulundu. En düşük IC50 değeri, 48 saat sonra HaCaT hücrelerinde BEMT için 361,2 µM olarak hesaplandı. Yara iyileşme testi sonuçları, hem EHT hem de BEMT'nin yara kapanmasını inhibe ettiğini gösterdi. Bu inhibisyon, EHT ile karşılaştırıldığında BEMT ile tedavi edilen grupta daha belirgindi. Bulgular, BEMT'nin EHT'ye kıyasla daha yüksek sitotoksik potansiyele sahip olduğunu ve HaCaT hücrelerinin her iki UV filtresine de L929 hücrelerinden daha duyarlı olduğunu göstermektedir. Ayrıca, her iki bileşiğin de yara kapanmasını baskıladığı bulunmuştur. Bu sonuçlar, yeni nesil organik UV filtrelerinin biyolojik güvenliğinin sadece dermal penetrasyon özellikleri açısından değil, aynı zamanda hücresel düzeydeki potansiyel etkileri açısından da değerlendirilmesi gerektiğinin altını çizmektedir. Bu bileşiklerin güvenlik profillerini desteklemek için daha kapsamlı in vitro ve in vivo çalışmalara ihtiyaç duyulmaktadır.