SavedAdd your journal

Journals / Eğitimde Politika Analizleri ve Stratejik Araştırmalar Dergisi / 2014 / Cilt: 9 Sayı: 1

Educational Policies of the Political Parties in Turkey

Türkiye’deki Siyasal Partilerin Eğitim Politikaları

Erdal Toprakci(Ege University, Turkey)
Aysun Akcay Gungor(Ege University, Turkey)
Pages
5–35
Publication Date
2016-05-19
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Content analysis is used for data analysis

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:The aim of this research is to analyze the party programs of 15 political parties which have participated in the general election of 2011 on the basis of their educational policies.
📊
Key Findings & Data:Data sources of the study consist of education programs of parties which have participated in the general election of 2011.
💡
Conclusion & Impact:Content analysis is used for data analysis
🔬Design:Makale
📍Scope:2011 Verileri
⚙️Variables:Eğitim politikaları · Siyasal Parti programı · Eğitim yönetimi

Abstract

The aim of this research is to analyze the party programs of 15 political parties which have participated in the general election of 2011 on the basis of their educational policies. Document analyzing technique from qualitative research designs is used at this study. Data sources of the study consist of education programs of parties which have participated in the general election of 2011. Content analysis is used for data analysis

Özet

Bu araştırmanın amacı, 2011 Genel Seçimlerine katılan 15 siyasi partinin, programları temelinde, eğitim politikalarını ortaya koymaktır. Çalışmada nitel araştırma desenlerinden belge (doküman) incelemesi yöntemi kullanılmıştır. Araştırmanın çalışma grubunu 2011 yılı genel seçimlerine katılan partiler oluştururken, araştırmanın veri kaynakları, 2011 yılı genel seçimlerine katılan partilerin programlarının “Eğitim” başlıklarından oluşmaktadır. Verilerin çözümlenmesinde içerik analizi tekniği kullanılmıştır. Buna göre, 15 siyasi parti programında eğitim politikalarını somutlayan “eğitim yönetimi, eğitim denetimi, eğitim planlaması ve eğitim ekonomisi (EYDEP)” kavramları (ifadeleri) aranmıştır. Araştırmanın sonucunda; partilerin eğitim politikalarını somutlayan kavramların tümüyle ilgili bahsedilen ifade sayısı toplam 414’tür. Bu ifadelerin 189’u eğitim planlaması, 110’u eğitim ekonomisi, 104’ü eğitim yönetimi ve 11’i eğitim denetimi kavramları ile ilgilidir. Parti programlarında daha çok eğitimin planlaması boyutundan söz edildiği, eğitimin denetim boyutunun ise pek önemsenmediğini göstermektedir. Ayrıca parti programları arasında yapılan benzerlik karşılaştırmaları sonucunda siyasi anlamda benzerlik göstermeyen partilerin eğitim hususunda benzeştiği, siyasi anlamda benzer görüşleri taşıyan bazı partilerin ise eğitimin farklı kategorilerinde ayrıştığını ortaya çıkarmıştır

🔖

Cite This Article

Toprakci, E., Gungor, A. A. (2016). Educational Policies of the Political Parties in Turkey. Eğitimde Politika Analizleri ve Stratejik Araştırmalar Dergisi, Cilt: 9 Sayı: 1, 5–35. https://ajindex.com/articles/1649581

References (41)

  1. Adem, M. (2008). Eğitim Planlaması. 4.Baskı. Ankara. Ekinoks Yayıncılık.
  2. Akyüz, E. (2010). Çocuk Hukuku. Çocukların Haklan ve Korunması. Ankara: Pegem Yayınları.
  3. Aydın, M. (2008). Çağdaş Eğitim Denetimi. Ankara: Hatipoğlu Yayınevi.
  4. Aydın, M. (2010). Eğitim Yönetimi. Ankara: Hatipoğlu Yayınevi.
  5. Aydın, İ. (1999) Siyasi Parti ve Hükümet Programlarında Eğitim-Öğretim ve Öğretmenler, 1908-1997. Ankara: Eğitim Sen Yayınları.
  6. Babbie, E.( 2007) The Practice of Social Research, 11th ed. Belmont, California: Thomson Wadsworth.
  7. Başaran,İ. E. (1993) Eğitim Yönetimi. Ankara: Gül Yayınevi.
  8. Bilgin, N. (2006). Sosyal Bilimlerde Içerik Analizi: Teknikler ve Örnek Çalışmalar, Ankara: Siyasal Kitabevi.
  9. Bulut, P. ve Güven, S. (2010). Primary education in political parties’ programs. Eğitimde Kuram ve Uygulama, 6 (2), 281-300. http://eku.comu.edu.tr/index/6/2/pbulut_sguven.pdf
  10. Can, Osman. (2005): Demokratikleşme Serüveninde Anayasa ve Siyasi Partilerin Kapatılması, Ankara: Seçkin Yayınları
  11. Çaha, Ö. (2012) Türkiye’de Siyasal Partiler ve Avrupa Birliği [İnternet-21.09.2012:http://www.fatih.edu.tr/~omercaha/Makaleler/Turkce%20Makaleler/Secmen%20davranisi%20ve%20partilerle%20ilgili%20makaleler/SiyasiPartilerveAvrupaBirli gi.doc]
  12. Doğan, İ. (2004). Toplum ve Eğitim Sorunları Üzerinde Felsefi ve Sosyolojik Tahliller. Ankara: Pegem A Yayınları.
  13. Duman, T. (1991). Türkiye’de Orta Öğretime Öğretmen Yetiştirme, Milli Eğitim Bakanlığı Yayınları No:2322, İstanbul: Milli Eğitim Basımevi.
  14. Ekiz, D. (2009). Bilimsel Araştırma Yöntemleri. Ankara: Anı Yayıncılık
  15. Erçetin, Ş.(2006) Eğitim Bilimine Giriş. Ankara: Anı Yayıncılık.
  16. Erdem, A. R. (2005). Etkili ve Verimli Eğitim. Ankara: Anı Yayıncılık
  17. Gökçe, O.(2006) "İçerik Çözümlemesi", Konya: Selçuk Üniversitesi İletişim Fakültesi Yayınları.
  18. Gutek, G.L. (2011) Eğitime Felsefi ve İdeolojik Yaklaşımlar. Ankara: Ütopya Yayınları.
  19. Gülbeden, D.(1991) Eğitimin Etkenliği ve Türkiye’de Öğretim ile Ekonomik Gelişme Ölçüleri Arasındaki İlişkiler, Ankara: MPM Yayınları No: 450.
  20. Gülmez, M. (2001). İnsan Haklan ve Demokrasi Eğitimi. Egemenlik İnsanındır. Ankara: TODAIE Yayınlan.
  21. Güneş, M. ve H. Güneş (2003) Türkiye de Eğitim Politikaları ve Sivil Toplum Ankara: Anı Yayınları
  22. İnal, K. (2004). Eğitim ve İktidar. Ankara: Ütopya Yayınları.
  23. Pektaş, E. K. (1997). Büyük kent belediyelerinin eğitim ve kültür hizmetlerine siyasal parti ideolojilerinin yansıması (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Dokuz Eylül Üniversitesi, İzmir. [İnternet-19.12.2012 http://www.ekitapyayin.com/id/027/]
  24. Resmi Gazete (1983) Siyasi Partiler Kanunu Kanun No: 2820 24 Nisan 1983 - Sayı: 18027, Düstur, Tertip 5, c.22
  25. Şişman, M.( 2011). Türk Eğitim Sistemi ve Okul Yönetimi. 4. Baskı. Ankara: PegemA Yayıncılık.
  26. Tanilli, S. (1996). Nasıl Bir Eğitim İstiyoruz. İstanbul: Cem Yayınevi.
  27. Taymaz, H. (2003). İlköğretim ve Ortaöğretim Okul Müdürleri İçin Okul Yönetimi. 7. Baskı. Ankara: Pegem Yayıncılık.
  28. Taymaz, H., (2011). Eğitim Sisteminde Teftiş. 8. Baskı. Ankara: Pegem Yayıncılık.
  29. Teziç, E. (2007) Anayasa Hukuku, (12. Basım) Ankara: Beta Yayınları
  30. Tok, T. N. (2012) Türkiye’deki siyasal partilerin eğitim söylemleri ve siyasaları. Kuram ve Uygulamada Eğitim Yönetimi, 2012, cilt 18, sayı 2, ss: 273-312
  31. Toprakçı, E.(ed.) (2002) Eğitim Üzerine. Ankara: Ütopya Yayınları.
  32. Toprakçı, E. (2009) Öğretmenlerin Suç Karnesi (Yargı Kararlı Gazete Haberleri Ölçütünde Karşılaştırmalı Bir Analiz) Denizli: Pamukkale Üniversitesi Eğitim Fakültesi, IV. Ulusal Eğitim Yönetimi Kongresi, Bildiri Kitabı, 14-15 Mayıs 2009 (ss.475-487)
  33. Tural, N.( 2002). Eğitim Finansmanı. Ankara. Anı Yayıncılık.
  34. Oğuz,O., Oktay, A ve Ayhan, H.(2010). 21. Yüzyılda Eğitim ve Türk Eğitim Sistemi. Ankara: Pegem-A Yayıncılık
  35. Ozankaya, O. (1977). Toplum Bilimine Giriş. Ankara: Ankara Üniversitesi Eğitim Fakültesi Yayınları.
  36. Özer, B. (1993). Öğretmen Adaylarının Etkili Öğrenme ve Ders Çalışmadaki Yeterliliği. Eskişehir: Anadolu Üniversitesi Yayınları.
  37. Öztürk, H. (1993). Eğitim sosyolojisi. Ankara: Hatipoğlu Yayınları
  38. Smith, P. (2001). Rönesans ve Reform Çağı, Bir Sosyal Arkaplan Çalışması. İstanbul: Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
  39. Yenal, O. (2002). Cumhuriyetin İktisat Tarihi, İstanbul: Türkiye Sınai Kalkınma Bankası Yayınları.
  40. Yıldırım, A. Şimşek, H. (1999). Sosyal Bilimlerde Nitel Araştırma Yöntemleri (1. Baskı). Ankara: Seçkin Yayıncılık
  41. Yılmaz, E. (2007). Türkiye'de Siyasi Partilerin Programlarında Eğitim-Öğretim. Ankara: Başkayerler Yayınları,