AI Summary & Key Takeaways
AI InsightBy drawing on reports, publications, and newspaper articles from the period, I aim to offer a new interpretation of the Early Republican Era through zootechnical practices and human-animal relationships, highlighting not only the economic and social contexts of the Early Republican governments’ intensive efforts to expand livestock populations and improve animal breed qualities but also their ideological dimensions.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Zootechnology, the breeding, production, rearing, and dissemination of domestic animal breeds, was one of the significant tools in the efforts to spread and establish modernization and nation-building processes in rural areas during the Early Republican period. The Kemalist regime sought to integrate the ideals of economic nationalism and statism through zootechnical practices, attempting to establish a connection between zootechnics and various “questions” such as the economy, industry, population, and public health. Early Republican leaders sought to use zootechnics not only to control livestock populations, exert greater control over animals, and increase productivity from them, but also to redefine animals as ideological instruments and propaganda tools to foster a sense of identity and belonging among citizens. In this article, I focus on zootechnics—a key tool employed by the state during the Early Republican period to bring large and small livestock under control and to commodify, transform, and exploit their bodies. By drawing on reports, publications, and newspaper articles from the period, I aim to offer a new interpretation of the Early Republican Era through zootechnical practices and human-animal relationships, highlighting not only the economic and social contexts of the Early Republican governments’ intensive efforts to expand livestock populations and improve animal breed qualities but also their ideological dimensions.
Özet
Zootekni, yani evcil hayvanların ırklarının ıslahı, üretilmesi, yetiştirilmesi ve yaygınlaştırılması, erken Cumhuriyet döneminde modernleşme ve ulus inşa süreçlerinin kırsal alanda yayılması ve benimsenmesi çabalarındaki önemli araçlardan biriydi. Kemalist rejim, zootekni pratikleriyle iktisadi milliyetçilik ve devletçilik ideallerini bir biçimde bir araya getirmiş, iktisat, sanayi, nüfus, halk sağlığı gibi konulardaki çeşitli “dava”larla zootekni arasında bir bağlantı kurmaya çalışmıştı. Erken Cumhuriyet yöneticileri, zootekniden faydalanarak hayvan varlığını kontrol altına alma, hayvanlar üzerinde daha fazla tahakküm kurma ve hayvanlardan alınan verimi artırmanın yanında hayvanları toplumun kimlik ve aidiyet duygularını pekiştirmede birer ideolojik aygıt ve propaganda aracı olarak yeniden tanımlamaya çabalamıştı. Bu makalede, erken Cumhuriyet döneminde büyükbaş ve küçükbaş hayvanların tahakküm altına alınmasında ve bu hayvanların bedenlerini metalaştırmada, dönüştürmede ve sömürmede devletin başvurduğu önemli bir araç olan zootekniye odaklanıyorum. Döneme ait raporlar, yayınlar ve gazete haberlerinden faydalanarak erken Cumhuriyet hükümetlerinin hayvan varlığını büyütmek ve hayvanların ırk niteliklerini geliştirmek için gösterdikleri yoğun çabaların iktisadi ve sosyal bağlamlarının yanında ideolojik boyutuna da dikkat çekerek zootekni pratikleri ve insan-hayvan ilişkileri üzerinden erken Cumhuriyet Dönemi’ne dair yeni bir okuma sunmayı amaçlıyorum.