AI Summary & Key Takeaways
AI InsightIt offers a theoretical framework aimed at filling a significant gap in local literary history and provides a new conceptual ground for comparative research on Turkish poetry and postmodern aesthetics.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This article analyzes Hilmi Yavuz's Wound Poems (Yara Şiirleri, 2012) within the framework of postmodern Gothic aesthetics. Wound Poems systematically juxtaposes the sublime images of Divan and Sufi poetry ‒love, the rose, melancholy, divine speech‒ with bodily decay, pus, gangrene, leprosy, and plague, thereby constructing a distinctive Gothic poetics. The study proposes a multi-layered reading model that simultaneously mobilizes Julia Kristeva's theory of abjection, Jacques Derrida's deconstruction and hauntology, Sigmund Freud's uncanny, Jean-François Lyotard's thesis on the collapse of grand narratives, Jean Baudrillard's simulacra, and Judith Halberstam's postmodern Gothic. Methodologically, close reading, intertextual tracking, and a multi-theoretical framework are combined. Through detailed analyses of the poems in the collection, the article conceptualizes the "Gothic body poem," demonstrating how the body is transformed into wound, text, and specter at both individual and collective levels. The study argues that Yavuz inverts and abjectifies the sublime imagery of the Divan tradition and thereby occupies a unique position in Turkish literature as the poet who systematizes postmodern Gothic aesthetics into a coherent poetic program. It offers a theoretical framework aimed at filling a significant gap in local literary history and provides a new conceptual ground for comparative research on Turkish poetry and postmodern aesthetics.
Özet
Bu çalışma Hilmi Yavuz'un 2012'de yayımlanan Yara Şiirleri'ni postmodern gotik estetik çerçevesinde sistematik olarak inceler. Yara Şiirleri, Divan ve tasavvuf şiirinin yüce imgelerini –aşk, gül, hüzün, ilahi söz– bedensel çürüme, irin, kangren, cüzzam ve veba imgeleriyle bilinçli biçimde kesiştirerek kendine özgü bir gotik poetika kurar. Alan yazınındaki çalışmalar Yavuz şiirini ağırlıkla metinlerarasılık ve Divan geleneği bağlamında ele almış; derlemenin tutarlı bir postmodern gotik program olarak okunmamış olması belirgin bir kuramsal boşluk doğurmuştur. Bu çalışma söz konusu boşluğu doldurmak amacıyla Julia Kristeva'nın iğrençlik, Jacques Derrida'nın yapısöküm ve hauntoloji, Sigmund Freud'un tekinsizlik, Jean-François Lyotard'ın büyük anlatıların çöküşü, Jean Baudrillard'ın simülakr ve Judith Halberstam'ın postmodern gotik kuramlarını bir araya getirerek çok katmanlı bir okuma modeli önerir. Yöntem olarak yakın okuma, metinlerarası izleme ve çoklu kuramsal çerçeve birleştirilmiştir. Derlemedeki şiirlerin ayrıntılı çözümlenmesiyle "gotik beden şiiri" kavramsallaştırılmakta; bedenin hem bireysel hem kolektif düzeyde yaraya, metne ve hayalete dönüştüğü gösterilmektedir. Bulgular Yavuz'un iğrençleştirmeyi rastlantısal bir gösteri olarak değil disiplinli bir poetik ilke olarak işlettiğini ortaya koyar. Çalışma, Yavuz'un Divan geleneğinin yüce imge dağarını tersyüz ederek Türk edebiyatında postmodern gotik estetiği sistematik bir poetik programa dönüştüren özgün konumunu saptar ve Türk şiirine ilişkin karşılaştırmalı çalışmalar için yeni bir kavramsal zemin sunar.