AI Summary & Key Takeaways
AI InsightConclusion: Treatment adherence and glycemic outcomes vary across antidiabetic treatment regimens, supporting the need for personalized diabetes management.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objective: This study aimed to assess treatment adherence according to antidiabetic treatment regimens and its associations with medication burden and clinical outcomes in patients with type 2 diabetes mellitus (T2DM). Methods: This cross-sectional study was conducted between January and April 2024 in the endocrinology department of a tertiary care hospital. Adult patients diagnosed with T2DM for at least one year were included. Sociodemographic data, comorbidities, diabetes-related complications, treatment and lifestyle characteristics, laboratory parameters (HbA1c and C-peptide), and self-reported adherence were recorded. Treatment adherence was assessed using the validated Turkish version of the Treatment Adherence in Type 2 Diabetes Mellitus (TAT2DM) Scale. The study was approved by the XXX Ethics Committee (approval no: 2023/5237). Results: The study included 198 patients with T2DM. Hypertension was the most common comorbidity, and diabetic peripheral neuropathy was the most frequent complication. The mean TAT2DM score was 85.2 ± 9.2. HbA1c levels were positively correlated with the total number of medications, oral antidiabetic drugs (OADs), and insulin products (p < 0.001), while C-peptide levels were negatively correlated with the number of insulin products (p = 0.010). The total TAT2DM score was negatively associated with the number of insulin products (p = 0.008) and adherence was significantly higher among patients who exercised regularly (p = 0.024). Treatment adherence and HbA1c levels differed significantly across antidiabetic regimens, with higher adherence and HbA1c observed in patients receiving combined insulin and OAD therapy (p <0.05). Conclusion: Treatment adherence and glycemic outcomes vary across antidiabetic treatment regimens, supporting the need for personalized diabetes management.
Özet
Amaç: Bu çalışmanın amacı, tip 2 diyabet (T2DM) hastalarında antidiyabetik tedavi rejimlerine göre tedaviye uyum düzeyini değerlendirmek ve bunun ilaç yükü ve klinik sonuçlarla olan ilişkisini incelemektir. Yöntemler: Bu kesitsel çalışma, Ocak ve Nisan 2024 tarihleri arasında bir üçüncü basamak hastanenin endokrinoloji bölümünde gerçekleştirilmiştir. En az bir yıldır T2DM tanısı konmuş yetişkin hastalar çalışmaya dahil edilmiştir. Sosyodemografik veriler, eşlik eden hastalıklar, diyabetle ilişkili komplikasyonlar, tedavi ve yaşam tarzı özellikleri, laboratuvar parametreleri (HbA1c ve C-peptid) ve hastaların kendi bildirimlerine dayalı tedaviye uyum durumu kaydedilmiştir. Tedaviye uyum, geçerliliği onaylanmış Tip 2 Diabetes Mellitus Tedaviye Uyum (TAT2DM) Ölçeğinin Türkçe versiyonu kullanılarak değerlendirilmiştir. Çalışma, XXX Etik Kurulu tarafından onaylanmıştır (onay no: 2023/5237). Sonuçlar: Çalışmaya 198 tip 2 diyabet hastası dahil edildi. Hipertansiyon en sık görülen hastalık, diyabetik periferik nöropati ise en sık görülen komplikasyondu. Ortalama TAT2DM skoru 85,2 ± 9,2 idi. HbA1c düzeyleri, toplam ilaç sayısı, oral antidiyabetik ilaçlar (OAD'ler) ve insülin ürünleri ile pozitif korelasyon gösterirken (p < 0,001), C-peptid düzeyleri insülin ürünlerinin sayısı ile negatif korelasyon gösterdi (p = 0,010). Toplam TAT2DM skoru, insülin ürünlerinin sayısı ile negatif ilişkiliydi (p = 0,008) ve düzenli egzersiz yapan hastalar arasında tedaviye uyum anlamlı olarak daha yüksekti (p = 0,024). Tedaviye uyum ve HbA1c düzeyleri, antidiyabetik rejimler arasında önemli ölçüde farklılık gösterdi; insülin ve OAD kombinasyon tedavisi alan hastalarda daha yüksek tedaviye uyum ve HbA1c düzeyleri gözlendi (p <0,05). Sonuç: Tedaviye uyum ve glisemik sonuçlar, antidiyabetik tedavi rejimleri arasında farklılık göstermektedir; bu durum, kişiselleştirilmiş diyabet yönetiminin gerekliliğini desteklemektedir.