AI Summary & Key Takeaways
AI InsightUnder the conditions of this study, NOT showed a relative yield advantage in the drier year, suggesting its potential suitability for semi-arid environments where crop production depends on rainfall.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
In recent years, interest in conservation tillage (CT) has increased worldwide due to environmental concerns and input costs, particularly in semi-arid, rainfed systems where its effects on wheat grain yield (WGY) and quality traits (WQT) have become an important research focus. A field study was conducted from 2019 to 2021 in Ankara-Türkiye, under semi-arid rainfed conditions, using a randomized complete block design with three replications on low-organic-matter, calcareous, and slightly alkaline soils. The study investigated four tillage treatments: conventional tillage (CNV), two reduced tillage (RET) treatments (chisel, rotavator), and no-tillage (NOT). In 2020, a year with normal rainfall, CNV produced the highest WGY (1624 kg/ha), whereas in 2021, characterized by low rainfall, NOT resulted in the highest WGY (1767 kg/ha). As one of the CT methods, RET treatments yielded values between CNV and NOT in both years. The highest grain protein content (WGPC; 15.75%) was observed under NOT in 2020, while the lowest WGPC value (14.49%) was recorded under NOT in 2021. Among the other WQT, only hectoliter weight (HW) was significantly affected in the first year and was highest under NOT. In the second year, no statistically significant differences were observed in HW, thousand grain weight (TGW), or Zeleny sedimentation (ZS); however, these values were generally higher than in the first year, possibly due to differences in climatic conditions and reduced biotic stress. Under the conditions of this study, NOT showed a relative yield advantage in the drier year, suggesting its potential suitability for semi-arid environments where crop production depends on rainfall.
Özet
Son yıllarda, çevresel kaygılar ve girdi maliyetleri nedeniyle dünya genelinde koruyucu toprak işleme (CT) yöntemlerine olan ilgi artmıştır. Özellikle yarı kurak ve yağmurla beslenen sistemlerde, bu yöntemlerin buğday tane verimi (WGY) ve kalite özellikleri (WQT) üzerindeki etkileri önemli bir araştırma konusu haline gelmiştir. Bu çalışma, 2019-2021 yılları arasında Ankara-Türkiye’de, yarı kurak ve yağışa dayalı koşullar altında; düşük organik maddeli, kireçli ve hafif alkali toprak özelliklerine sahip tarlada, tesadüf blokları deneme desenine göre üç tekerrürlü olarak yürütülmüştür. Çalışmada dört toprak işleme uygulaması incelenmiştir: Geleneksel toprak işleme (CNV), iki azaltılmış toprak işleme (RET) uygulaması (çizel ve rotovatör) ve toprak işlemesiz uygulama (NOT). Normal yağışlı bir yıl olan 2020’de en yüksek WGY (1624 kg/ha) CNV yönteminden elde edilirken, düşük yağışlı olan 2021 yılında en yüksek WGY (1767 kg/ha) NOT yönteminde belirlenmiştir. CT uygulamalarından biri olan RET yöntemleri, her iki yılda da CNV ve NOT yöntemleri arasında verim değerleri vermiştir. En yüksek tane protein içeriği (WGPC; %15,75) 2020 yılında NOT yönteminde bulunurken, 2021 yılında ise en düşük WGPC değeri (%14,49) NOT yönteminde kaydedilmiştir. İlk yıl; WGPC dışındaki kalite özelliklerinden yalnızca hektolitre ağırlığı (HW) istatistiksel olarak uygulamalardan etkilenmiş ve en yüksek değer NOT yönteminde belirlenmiştir. İkinci yıl; HW, bin tane ağırlığı (TGW) ve Zeleny sedimentasyon (ZS) bakımından istatistiksel olarak anlamlı bir fark gözlenmemekle birlikte, bu değerler muhtemelen iklim koşulları ve azalan biyotik stres faktörleri nedeniyle ilk yıla göre daha yüksek bulunmuştur. Bu çalışma koşullarında, NOT yöntemi daha kurak yılda nispeten daha yüksek verim gösterdiğinden, üretimin yağışa bağlı olduğu yarı kurak ortamlara uygun olabileceğini düşündürmektedir.