AI Summary & Key Takeaways
AI InsightBy bridging the debate on the new political economy of scale and radical architectural speculation, the article reveals the distinctive capacity of design imaginaries to analyse and rethink the complex, transboundary, and infrastructural processes of capitalist urbanisation.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
The conceptualisation of scale in traditional spatial theories as a set of pre-given, vertically nested levels —such as the local, regional, national, and global— remains inadequate for explaining the infrastructural continuities, transboundary flows, networked forms of organisation, and spatial dynamics that increasingly blur the urban–rural distinction under contemporary capitalist urbanisation. This inadequacy points not only to an epistemological problem concerning how scale is defined, but also to an ontological crisis regarding the spatial units through which urban reality is constituted. Intervening in this ontological and epistemological impasse, the debate on the new political economy of scale approaches scale not as a pre-given and immutable spatial level, but as a historical process produced and restructured through capitalist social relations. Similarly, since the late 1960s, the discipline of architecture has questioned the assumption that social and urban crises can be resolved through discrete objects, formal innovations, or the production of buildings. By bringing together the ontological–epistemological crisis identified by the new political economy of scale with architecture’s crisis of object, representation, and intervention, this study examines Archizoom Associati’s No-Stop City project (1968–1972). The research investigates the social, economic, and infrastructural mechanisms through which scale is produced under conditions of capitalist urbanisation, and how No-Stop City renders these processes visible through black humour, parody, and exaggeration. The theoretical framework brings together the debate on the new political economy of scale—which conceptualises scale as a socio-spatial relation continually reproduced through capital accumulation, state strategies, labour processes, and power struggles—and the literature on radical architecture, which approaches design as a form of critical praxis. Methodologically, the study proceeds along two axes: a theoretical examination grounded in the social production and construction of scale, networked spatiality, and planetary urbanisation; and a hermeneutic interpretation of No-Stop City’s diagrams, plans, photomontages, and manifestos as “spatial texts.” Rather than treating the project as a utopia, the study approaches it as an absurd parody that carries capitalist rationality to its own logical limits and as a conceptual X-ray of capitalist spatial organisation. The analysis demonstrates how the project’s boundless interior, homogeneous infrastructural surface, and infinite grid dissolve conventional scalar hierarchies while eroding the distinctions between public and private, urban and rural, and production and consumption. Yet this spatial continuity does not eliminate power relations; on the contrary, it extends the infrastructural, technical, and programming power of capital. The study interprets No-Stop City both as a self-critique of architecture’s object-centred repertoire of intervention and as an analytical and critical device for diagnosing the social production of scale. By bridging the debate on the new political economy of scale and radical architectural speculation, the article reveals the distinctive capacity of design imaginaries to analyse and rethink the complex, transboundary, and infrastructural processes of capitalist urbanisation.
Özet
Geleneksel mekân kuramlarında ölçeğin “yerel, bölgesel, ulusal ve küresel” gibi önceden verilmiş, birbirini kapsayan dikey kademeler biçiminde kavramsallaştırılması, günümüz kapitalist kentleşmesinin altyapısal sürekliliklerini, sınır aşan akışlarını, ağsal örgütlenmelerini ve kent-kır ayrımını belirsizleştiren dinamiklerini açıklamakta yetersiz kalmaktadır. Bu yetersizlik, ölçeğin tanımlanmasına ilişkin epistemolojik bir sorunun yanı sıra, kentsel gerçekliğin hangi mekânsal birimlerden oluştuğuna dair ontolojik bir krize de işaret etmektedir. Bu ontolojik ve epistemolojik tıkanmaya müdahale eden yeni ölçek ekonomi-politiği tartışması, ölçeği önceden verilmiş ve değişmez bir mekânsal kademe olarak değil, kapitalist toplumsal ilişkiler içinde üretilen ve yeniden yapılandırılan tarihsel bir süreç olarak ele almaktadır. Benzer biçimde mimarlık disiplini de 1960’ların sonlarından itibaren toplumsal ve kentsel krizlerin tekil nesneler, biçimsel yenilikler veya bina üretimiyle çözülebileceği varsayımını sorgulamıştır. Bu çalışma, yeni ölçek ekonomi-politiği tartışmasının işaret ettiği ontolojik-epistemolojik kriz ile mimarlığın nesne, temsil ve müdahale krizini birlikte ele alarak Archizoom Associati’nin No-Stop City (1968–1972) projesini incelemektedir. Araştırma, kapitalist kentleşme koşullarında ölçeğin hangi toplumsal, ekonomik ve altyapısal düzenekler aracılığıyla üretildiğini ve No-Stop City’nin bu süreçleri kara mizah, parodi ve aşırılaştırma yoluyla nasıl görünür kıldığını sorgulamaktadır. Kuramsal çerçeve, ölçeği sermaye birikimi, devlet stratejileri, emek süreçleri ve iktidar mücadeleleri içinde sürekli yeniden üretilen toplumsal-mekânsal bir ilişki olarak kavrayan yeni ölçek ekonomi-politiği tartışması ile tasarımı eleştirel bir praksis olarak değerlendiren radikal mimarlık literatürünü buluşturmaktadır. Yöntem iki eksenden oluşmaktadır: ölçeğin toplumsal üretimi, ölçek inşası, ağsal mekânsallık ve gezegensel kentleşmeye dayalı kuramsal inceleme ile No-Stop City’nin diyagram, plan, fotomontaj ve manifestolarının birer “mekânsal metin” olarak hermenötik yorumu. Proje, bir ütopyadan çok kapitalist rasyonaliteyi kendi mantıksal sınırına taşıyan absürt bir parodi ve kapitalist mekânsal örgütlenmenin kavramsal röntgeni olarak ele alınmaktadır. Analiz, sınırsız iç mekân, homojen altyapı yüzeyi ve sonsuz ızgaranın geleneksel ölçek hiyerarşilerini çözerken kamusal/özel, kent/kır ve üretim/tüketim ayrımlarını aşındırdığını göstermektedir. Ancak bu mekânsal süreklilik iktidar ilişkilerini ortadan kaldırmamakta; aksine, sermayenin altyapısal, teknik ve programlayıcı gücünü yaygınlaştırmaktadır. Çalışma, No-Stop City’yi hem mimarlığın nesne merkezli müdahale repertuvarına yönelik bir özeleştiri hem de ölçeğin toplumsal üretimini teşhis eden analitik ve eleştirel bir aygıt olarak değerlendirmektedir. Böylece makale, yeni ölçek ekonomi-politiği tartışması ile radikal mimari spekülasyon arasında köprü kurarak tasarım tahayyüllerinin kapitalist kentleşmenin karmaşık, sınır aşan ve altyapısal süreçlerini çözümleme ve yeniden düşünmedeki özgün kapasitesini ortaya koymaktadır.