AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe limited access to regulatory administrative acts and detailed statistics constitute the limitations of the study.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Under the Law on Foreigners and International Protection (LFIP) enacted in 2013, holders of a long-term residence permit were granted the right to work, similarly to the regime established by Council Directive 2003/109/EC concerning the status of long-term residents. However, the subsequent enactment of the International Labour Force Law (ILFL) in 2016 made the exercise of this right conditional upon obtaining a permanent work permit. This situation creates an inconsistency between the two legal instruments, adversely affecting the right to equal treatment, the legal certainty of foreigners, and the holistic approach to migration management. For this reason, the article argues that, except for the exemptions regulated under the LFIP, long-term residence permit holders have the right to equal treatment with Turkish citizens, and that obtaining an additional work permit to be able to work is not legally required. The study employs a legislation-based comparative analysis, making use of relevant national and international laws, regulations, directives, and conventions. The limited access to regulatory administrative acts and detailed statistics constitute the limitations of the study.
Özet
2003/109/EC sayılı Uzun Dönem İkamet Direktifiyle benzer şekilde 2013 tarihli Yabancılar ve Uluslararası Koruma Kanunu (YUKK) ile uzun dönem ikamet izni sahiplerine çalışma hakkı tanınırken, sonradan yürürlüğe giren 2016 tarihli Uluslararası İşgücü Kanunu (UİK) ile bu hak, süresiz çalışma izni almaya bağlanmıştır. Bu durum iki mevzuat arasında uyumsuzluk oluşturmakta; Türk göç hukukunda eşit muamele görme hakkını, yabancıların hukuki güvenliğini ve bütüncül göç yönetimi yaklaşımını olumsuz etkilemektedir. Bu sebeple makale, uzun dönem ikamet izni sahibinin YUKK’ta düzenlenen istisnalar dışında Türk vatandaşlarıyla eşit muamele görme hakkına sahip olduğunu, özellikle çalışabilmek için ayrıca bir çalışma izni almasının hukuken gerekmediğini iddia etmektedir. Yöntem olarak mevzuat temelli karşılaştırmalı analiz yapılmış; ulusal ve uluslararası ilgili kanun, yönetmelik, direktif ve sözleşmelerden faydalanılmıştır. Düzenleyici idari işlemlere ve detaylı istatistiklere erişimin sınırlı olması çalışmanın kısıtlarını oluşturmuştur.