AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe study aims to evaluate the ‘Makine Kimya Endüstri Kurumu’, ‘Şişe ve Cam’, ‘İpragaz’ and ‘Tekel’ pavilions built in the fair between 1963-1970, as an example of the search for pluralistic and free structures in the 1960s Turkish architectural environment, and to bring them to the literature.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Samsun Fair, which was opened in 1963 and registered as Anatolia's first ‘NATIONAL FAIR’, has become the second most demanded fair in Turkey after İzmir International Fair. The fair managed to reach a large number of users on a local and regional scale; It has helped the city to develop economically, socially and culturally. However, the fair gradually lost its effectiveness after the 1980s; transformed by being exposed to physical interventions. Although the fair has been closed, this place still lives in the urban memory with its unique and singular pavilions produced especially in the 1960s. Fair pavilions are a memory not only of the citizens but also of the Turkish architectural practice of the period. The study aims to evaluate the ‘Makine Kimya Endüstri Kurumu’, ‘Şişe ve Cam’, ‘İpragaz’ and ‘Tekel’ pavilions built in the fair between 1963-1970, as an example of the search for pluralistic and free structures in the 1960s Turkish architectural environment, and to bring them to the literature.
Özet
1963 yılında açılan ve Anadolu’nun ilk ‘MİLLİ FUARI’ olarak tescillenen Samsun Fuarı, İzmir Enternasyonal Fuarı’ndan sonra Türkiye’nin en yoğun talep gören ikinci fuarı olmuştur. Fuar, yerel ve bölgesel ölçekte çok sayıda kullanıcıya ulaşmayı başarmış; kentin ekonomik, sosyal ve kültürel anlamda gelişmesine yardımcı olmuştur. Ancak fuar, 1980’li yıllardan sonra giderek etkinliğini kaybetmiş; fiziksel müdahalelere maruz kalarak dönüşüme uğramıştır. Fuar, her ne kadar kapanmış olsa da bu yer, özellikle 1960’lı yıllarda üretilen özgün ve tekil pavyonları ile kentsel bellekte hala yaşamaktadır. Fuar pavyonları, yalnızca kentlinin değil, dönem Türkiye mimarlık pratiğinin de bir belleği niteliğindedir. Çalışma, 1960’lar Türkiye mimarlık ortamının çoğulcu ve özgür yapı arayışlarına bir örnek olarak 1963-1970 yılları arasında fuarda inşa edilen ‘Makine Kimya Endüstri Kurumu’, ‘Şişe ve Cam’, ‘İpragaz’ ve ‘Tekel’ pavyonlarını bu kapsamda değerlendirmeyi ve literatüre kazandırmayı amaçlamaktadır.