AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe confirmatory factor analysis (CFA) results demonstrated that the scales met validity and reliability criteria.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study aims to examine the relationship between work-life balance and turnover intentions of healthcare professionals working in private healthcare institutions. The literature emphasizes the critical impact of the difficulties healthcare workers face in balancing work and private life on employee commitment and organizational performance. The study also discusses, within a theoretical framework, the potential effects of factors such as work engagement, psychological resilience, and transformational leadership on this relationship. The sample of the study consists of 404 healthcare employees working in private healthcare institutions in the province of Bursa. The snowball sampling method was used during the data collection process, and participants completed an online questionnaire. The study employed the Work-Life Balance Scale developed by Taşdelen-Karçkay and Bakalım (2017) and the Turnover Intention Scale developed by Mobley and friends (1978). The data were analyzed using SPSS and AMOS software. The confirmatory factor analysis (CFA) results demonstrated that the scales met validity and reliability criteria. The structural equation modeling (SEM) analysis revealed a statistically significant negative relationship between work-life balance and turnover intention (β = -0.68; p < 0.01). This finding suggests that higher perceptions of work-life balance reduce turnover intention among healthcare workers. The study’s results indicate that developing policies to support employees’ work-life balance will strengthen employee commitment and reduce turnover in healthcare institutions. The findings provide important practical recommendations for human resource management and organizational policy makers in the healthcare sector.
Özet
Bu çalışma, özel sağlık kuruluşlarında görev yapan sağlık çalışanlarının iş-yaşam dengeleri ile işten ayrılma niyetleri arasındaki ilişkiyi incelemeyi amaçlamaktadır. Literatürde sağlık çalışanlarının iş ve özel yaşamları arasındaki dengeyi kurmada karşılaştıkları güçlüklerin, çalışan bağlılığı ve örgütsel performans üzerindeki kritik etkisi vurgulanmaktadır. Araştırmada, iş bağlılığı, psikolojik dayanıklılık ve dönüşümcü liderlik gibi faktörlerin bu ilişki üzerindeki etkileri de teorik çerçevede tartışılmıştır. Araştırmanın örneklemini, Bursa ilindeki özel sağlık kuruluşlarında görev yapan 404 sağlık çalışanı oluşturmuştur. Veri toplama sürecinde kartopu örnekleme yöntemi kullanılmış ve katılımcılara online anket uygulanmıştır. Çalışmada, Taşdelen-Karçkay ve Bakalım (2017) tarafından geliştirilen İş-Yaşam Dengesi Ölçeği ile Mobley ve arkadaşları (1978) tarafından geliştirilen İşten Ayrılma Niyeti Ölçeği kullanılmıştır. Veriler SPSS ve AMOS yazılımlarıyla analiz edilmiştir. Doğrulayıcı faktör analizi (DFA) sonuçları, ölçeklerin geçerlilik ve güvenilirlik kriterlerini karşıladığını göstermiştir. Yapısal eşitlik modeli analizinde, iş-yaşam dengesi ile işten ayrılma niyeti arasında negatif ve istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki bulunmuştur (β = -0,68; p < 0,01). Bu bulgu, sağlık çalışanlarının iş-yaşam dengesi algılarının yükselmesinin işten ayrılma niyetini azalttığını göstermektedir. Araştırmanın sonuçları, sağlık kurumlarının çalışanlarının iş-yaşam dengelerini destekleyen politikalar geliştirmesinin, çalışan bağlılığını güçlendireceğini ve iş gücü devrini azaltacağını ortaya koymaktadır. Bulgular, sağlık sektöründeki insan kaynakları yönetimi ve örgütsel politika geliştiricileri için önemli pratik öneriler sunmaktadır.