AI Summary & Key Takeaways
AI InsightIn this regard, the study situates Türkiye’s UAV strategy within the context of regional and global power balances and discusses, at both theoretical and empirical levels, how middle powers achieve strategic autonomy through defence industry investments.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study argues that Türkiye’s unmanned aerial vehicle (UAV)-based defence strategy is not limited to military capacity building but has also become an effective tool in foreign policy-making processes. Systems such as Bayraktar TB2, ANKA, Akıncı, Kızılelma, and Aksungur have been the most concrete indicators of Türkiye’s increasing influence in regional and global geopolitical balances. Through these platforms, Türkiye has developed new doctrines in military operations and battlefields and proven itself in war/conflict zones such as Syria, Libya, Karabakh, and Ukraine. This study, based on the neorealist theoretical framework, examines Türkiye’s UAV policy as a strategic response to structural pressures, including the anarchic structure of the international system, the security dilemma, and the relative distribution of power. In this regard, it is argued that Türkiye’s UAV production and export policies have created a new form of foreign policy, one that is based on multidimensional power projection and transcends its middle power status. Qualitative methods were adopted in the study, and Türkiye’s UAV policies in Africa, the Middle East, Europe, the Caucasus, Central Asia, and the Asia-Pacific regions were examined through case analysis. The findings obtained through thematic content analysis show that Türkiye has influenced security architectures, redefined alliance relations, and supported the pursuit of strategic autonomy by using UAV technology in line with its foreign policy objectives. In this regard, the study situates Türkiye’s UAV strategy within the context of regional and global power balances and discusses, at both theoretical and empirical levels, how middle powers achieve strategic autonomy through defence industry investments.
Özet
Bu çalışma, Türkiye’nin insansız hava araçları (İHA) temelli savunma stratejisinin askeri kapasite inşasıyla sınırlı kalmadığını; aynı zamanda dış politika yapım süreçlerinde etkili bir enstrümana dönüştüğünü savunmaktadır. Bayraktar TB2, ANKA, Akıncı, Kızılelma ve Aksungur gibi sistemler, Türkiye’nin bölgesel ve küresel jeopolitik dengelerdeki artan etkisinin en somut göstergeleri olmaktadır. Bu platformlar aracılığıyla Türkiye, askeri operasyonlar ve savaş alanlarında yeni doktrinler geliştirmiş; Suriye, Libya, Karabağ ve Ukrayna gibi savaş/çatışma bölgelerinde kendini kanıtlamıştır. Neorealist kuramsal çerçeveye dayanan çalışmada, Türkiye’nin İHA politikası; uluslararası sistemdeki anarşik yapı, güvenlik ikilemi ve göreli güç dağılımı gibi yapısal baskılara verilen stratejik bir yanıt olarak ele alınmaktadır. Bu doğrultuda, Türkiye’nin İHA üretim ve ihracat politikalarının, orta güç statüsünü aşındırarak çok boyutlu güç projeksiyonuna dayalı yeni bir dış politika biçimi yarattığı öne sürülmektedir. Araştırmada nitel yöntem benimsenmiş; Türkiye’nin Afrika, Orta Doğu, Avrupa, Kafkasya, Orta Asya ve Asya-Pasifik bölgelerindeki İHA politikaları vaka analizi yoluyla incelenmiştir. Tematik içerik analizi yoluyla elde edilen bulgular, Türkiye’nin İHA teknolojisini dış politika hedefleriyle uyumlu bir biçimde kullanarak güvenlik mimarilerini etkilediğini, ittifak ilişkilerini yeniden tanımladığını ve stratejik özerklik arayışını desteklediğini göstermektedir. Bu yönüyle çalışma, Türkiye’nin İHA stratejisini bölgesel ve küresel güç dengeleri bağlamında konumlandırmakta; orta güçlerin savunma sanayi yatırımları yoluyla nasıl stratejik özerklik kazandığını kuramsal ve ampirik düzeyde tartışmaktadır.