AI Summary & Key Takeaways
AI InsightSonuç: SMÇ ve KKV uygulanan grupların klinik ve radyolojik sonuçları, bazoservikal femur kırıkları tedavisinde bir implantın diğerine üstünlüğü olmadığını açıkça göstermiştir
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Amaç: Bazoservikal femur kırıkları genellikle kayan kalça vidası (KKV) veya sefalomedüller çivi (SMÇ) ile tedavi edilen dengesiz bir kalça kırığı tipidir. Bu randomize prospektif çalışmanın amacı, yaşlı osteoporotik kemiklerdeki bazoservikal femur kırıklarının tedavisinde kullanılabilen iki farklı tespit yöntemi KKV ve SMÇ’nin sonuçlarını ve komplikasyonlarını değerlendirmektir. Yöntemler: Bu prospektif, randomize çalışmaya Ocak 2016’dan Ocak 2018’e kadar bazoservikal femur kırığı olan 65 yaş üstü hastalar dahil edildi. Katılımcılar blok randomizasyon yöntemi ile gruplara ayrıldı. Hastalar SMÇ (n=28) veya KKV (n=28) ile tedavi edilen iki gruba ayrıldı. Fonksiyonel ve radyolojik değerlendirmelere mobilite skoru, Harris Kalça skoru, modifiye Barthel indeksi, Singh indeksi, tip-apeks mesafesi ve kırık hattında çökme mesafesi dahil edildi. Bulgular: Her iki grupta da Barthel indeksinde 12 aylık dönemde sürekli iyileşme görülmüştür (p<0,05). Ortalama mobilite skorunun, her iki grupta 6. hafta kontrolünde azaldığı görüldü (p<0,05). KKV uygulanan bazoservikal kırıklarda kırık hattındaki çökme mesafesinin SMÇ uygulanan gruptan daha yüksek olduğu görüldü (p<0,01). Sonuç: SMÇ ve KKV uygulanan grupların klinik ve radyolojik sonuçları, bazoservikal femur kırıkları tedavisinde bir implantın diğerine üstünlüğü olmadığını açıkça göstermiştir
Özet
Aim: Basicervical fractures of the femur are a unique type of unstable hip fracture, usually treated with sliding hip screw (SHS) or cephalomedullary nail (CMN). The aim of this randomized, prospective study was to evaluate the outcomes and complications of the two different treatment methods, SHS and CMN, in the management of basicervical fractures of the femur in the elderly osteoporotic bones. Methods: Patients aged over 65 years, who presented to our clinic with basicervical fracture of the femur between January 2016 and January 2018, were included in the study. The permuted block randomization method was used to randomize the participants into groups. The patients were allocated to one of two groups treated via CMN (n=29) or SHS (n=27). Functional and radiological evaluations included mobility score, Harris Hip score, modified Barthel index, Singh index, tip-apex distance, and fracture settling. Results: Continuous improvement in the Barthel index was seen over the 12-month period in either group (p<0.05). The average mobility score was found to be decreased at the 6th week follow-up visits in either group (p<0.05). The fracture settling measurements in SHS group was higher than in CMN group (p<0.01). Conclusion: The clinical and radiological outcomes of both CMN and SHS groups showed no superiority of one technique over the other in the treatment of basicervical fractures of the femur.