SavedAdd your journal

Journals / İnsan ve Toplum Bilimleri Araştırmaları Dergisi / 2020 / Cilt: 9 - Sayı: 2

Disruption Of Unity And Integrity In Western Odjacks: Algeria-Tunisia-Tripolitania Relations In The 18th Century

Garp Ocaklarında Birliğin Bozulması: 18. Yüzyılda Cezayir-TunusTrablusgarp İlişkileri

Abdullah Erdem TAŞ
Pages
1065–1091
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

In this study, the power struggles in the odjacks and the effects of these fights and the measures taken by Payitaht in North Africa were evaluated.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:The Ottoman Empire established three provinces in North Africa in the 16th century.
📊
Key Findings & Data:In the 17th century, the beylerbeys were no longer mentioned in the odjack management.
💡
Conclusion & Impact:In this study, the power struggles in the odjacks and the effects of these fights and the measures taken by Payitaht in North Africa were evaluated.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

The Ottoman Empire established three provinces in North Africa in the 16th century. These provinces, consisting of Algeria, Tunisia and Tripoli, were called Western Odjacks. Following their conquests, vigorous governors (beylerbeys) had been appointed to these provinces and a classical odjack order had been established. However, at the end of the century, serious problems started to occur in the province administration. In the 17th century, the beylerbeys were no longer mentioned in the odjack management. Changing power balances turned everything upside down. A power struggle started in every Odjack. Odjacks' relations with each other also deteriorated. There were even wars between them. The most intense period of these troubles was the end of the 17th century and the first period of the 18th century. In this study, the power struggles in the odjacks and the effects of these fights and the measures taken by Payitaht in North Africa were evaluated.

Özet

Osmanlı Devleti, 16. yüzyılda Kuzey Afrika'da üç vilayet kurdu. Cezayir, Tunus ve Trablusgarp'tan oluşan bu vilayetlere Garp Ocakları deniliyordu. Fetihlerinin akabinde bu vilayetlerin başına dirayetli beylerbeyiler atanmış ve klasik ocak düzeni kurulmuştu. Ancak yüzyılın sonlarında vilayet idaresinde ciddi sıkıntılar yaşanmaya başladı. 17. yüzyılda artık İstanbul'dan atanan beylerbeyilerin ocak yönetiminde sözü geçmez oldu. Güç dengelerinin değişmesi her şeyi altüst etmişti. Nitekim bu süreçte her ocakta bir iktidar mücadelesi yaşandığı gibi ocakların birbiriyle irtibatı da zayıfladı. Hatta aralarında savaşlar yaşandı. Bu sıkıntıların en yoğun yaşandığı dönem 17. yüzyılın sonları ve 18. yüzyılın ilk yarısı oldu. Bu çalışmada mezkûr dönemde ocaklarda yaşanan iktidar kavgaları ve meydana getirdiği tesirler ile Payitaht'ın Kuzey Afrika'da aldığı tedbirler değerlendirilmiştir

🔖

Cite This Article

TAŞ, A. E. (2020). Disruption Of Unity And Integrity In Western Odjacks: Algeria-Tunisia-Tripolitania Relations In The 18th Century. İnsan ve Toplum Bilimleri Araştırmaları Dergisi, Cilt: 9 - Sayı: 2, 1065–1091. https://ajindex.com/articles/159449

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (12)

  1. Bostan, İ. (2006). Kadırgadan Kalyona. Beylikten İmparatorluğa Osmanlı Denizciliği (2. Baskı) içinde (ss.183-206). İstanbul:
  2. Kitap Yayınevi.
  3. Çetin, A. (1996). Garp Ocakları. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi, XIII, 382-386. el-Mîlî, Mübârek b. Muhammed el-Hilâlî (1938-1940). Târîhu'l-Cezâir fi'lKadîm ve'l-Hadîs (c.3). Cezayir: Mektebetü'n-Nahdati'l-Cezâiriyye. en-Nâib, A. (1317). el-Menhelü’l-Azb fî Târîhi Trablus el-garb (c.1). Daru’lHilâfeti’l-Aliyye (İstanbul): Cemal Efendi Matbaası. ez-Zâvî, T. A. (1968). Mu’cemü’l-Büldâni’l-Lîbiyye. Trablus: Mektebetü’n-Nur. Feraud, C. (1994). Havliyyâtü’l-Lîbiyye (Annales Tripolitaines) (3. Baskı). Ar. Çev. Muhammed Abdülkerim el-Vâfî, Bingazi: Câmiatü Karyunus. İbn Ebî Dinar (1286). Kitâbü'l-Munis fî Ahbâri İfrikiyyeti ve Tûnis, Tunus. İbn Galbun, Muhammed b. Halil (1998). et-Tezkâr fî men meleke Tarablus ve mâ kâne bihâ min ahbâr, thk. Eymen el-Buhayrî, Beyrut: Müessesetü’l-Kütübi’sSakâfiyye. İlter, A. S. (1937). Şimâlî Afrika’da Türkler (c.2). İstanbul: Vakit Gazete Matbaa Kütüphane. İnalcık, H. (2003). Osmanlı İmparatorluğu Klasik Çağ (1300-1600). Ruşen Sezer (çev.). İstanbul:
  4. Yapı Kredi Yayınları.
  5. Kılıç, O. (2001). Ocaklık Sancakların Osmanlı Hukukunda ve İdari Tatbikattaki Yeri. Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 11/1, 257-274.
  6. Kılıç, O(2010). 18. Yüzyıl Osmanlı Eyalet ve Sancak Tevcihatının Sistematik Tetkiki. XV. Türk Tarih Kongresi Bildiriler Kitabı 4. Cilt 1. Kısım içinde (ss.1025-1044). Ankara:
  7. TTK. Kılıç, O (2019). Kanuni Sultan Süleyman Devrinde Osmanlı Devleti'nin İdari Taksimatı. Burcu Kurt (ed.). Kanuni Sultan Süleyman Dönemi ve Bursa içinde (ss.364-406). Bursa: Osmangazi Belediyesi Yayınları.
  8. Maksudoğlu, M. (1967). Tunus'ta Dayıların Ortaya Çıkışı. AÜİF Dergisi, XIV, 189-202.
  9. Kılıç, O (1968). Tunus'ta Hâkimiyetin Dayılardan Beylere Geçişi. AÜİF Dergisi, XV, 173-186.
  10. Kılıç, O(1986). Tunus'un Osmanlı Devletinden Ayrılması. Marmara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 4, 137-169.
  11. Mantran, R. (yay. yön.) (2011). Osmanlı İmparatorluğu Tarihi I: Kuruluş ve Yükseliş Yılları. Server Tanilli (çev.). İstanbul: Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
  12. Moalla, A. (2004). The Regency of Tunis and The Ottoman Porte, 1777-1814. London and Newyork: RoutledgeCurzon. Mühimme Defteri (BOA,A.DVNS.MHM.d.), Defter Numarası/Hüküm Numarası: 99/149-150 (Cezayir), Tarih: Rebiülevvel 1101 / Aralık 1689-Ocak 1690. Mühimme Defteri, 99/151-152 (Tunus), Rebiülevvel 1101 / Aralık 1689-Ocak 1690. Mühimme Defteri, 99