AI Summary & Key Takeaways
AI InsightSecond, the influence of refugees from Russia on the social life of the city is examined based on the functional transformation process of available buildings, focusing especially on spaces used for entertainment and sports activities that have come to show permanent effects extending to later periods.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
The occupation years of Istanbul under allied forces (from November 13, 1918 to October 6, 1923) did not involve intense construction activities and thus has not attracted much attention as a subject for architectural history research. However, as the capital of the recently defeated Ottoman Empire, the city, which became severely crowded, presented an enormous need for new spaces in order to fulfill a great variety of new functions to serve allied forces, soldiers, and immigrants coming from all over the empire. Due to the poor economic conditions of the defeated Ottoman state, these new demands were fulfilled by the functional transformation of existing buildings instead of new construction. Allied forces acquired the spaces they needed through the same methods of seizing and refunctioning since the occupation never lost its temporary classification. Along with massive internal immigration to Istanbul, refugees fleeing from the Bolshevik Revolution also greatly increased the population of the city. This study aims to examine functional transformations in the urban and architectural environment of occupied Istanbul by White Russian refugees. First, spaces providing basic needs are examined, such as shelters, orphanages, hospitals, and soup kitchens. Second, the influence of refugees from Russia on the social life of the city is examined based on the functional transformation process of available buildings, focusing especially on spaces used for entertainment and sports activities that have come to show permanent effects extending to later periods.
Özet
İstanbul’un 20 Mart 1920 öncesi mütareke, sonrası resmi işgal olmak üzere 13 Kasım 1918’de başlayıp 6 Ekim 1923’te Türk ordusunun İstanbul’a girmesi ile sonlanan işgal dönemi yoğun bir yeni inşaat faaliyeti içermemesi nedeniyle, dönem üzerine yapılan incelemelerde mimari açıdan dikkat çekmemiştir. Oysa bu dönemde İstanbul, Osmanlı İmparatorluğu’nun yenik düştüğü bir savaşın ardından gerek işgal kuvvetleri yöneticileri ve askerleri gerekse imparatorluğun her yanında kaybedilen topraklardan başkente sığınan mültecilerle oldukça kalabalık bir hal almış ve tüm bu nüfus ve yeni idare için çok sayıda mekâna ihtiyaç duyulmaya başlanmıştır. Ekonomik durumu kötü olan imparatorlukta bu yeni ihtiyaçlar zorunlu olarak mevcut yapıların işlevlerinin dönüştürülmesi ile karşılanmıştır. Geçici niteliğini kaybetmeyen işgal nedeniyle işgalci kuvvetler de ihtiyaç duydukları mekânları benzer bir yöntem ile elde etmişlerdir. Başkentin aldığı yüklü miktardaki iç göçün yanı sıra Bolşevik devriminden kaçan Rusyalılar da bu dönemde büyük dalgalar halinde İstanbul’a gelmiştir. Bu çalışma şehrin kentsel ve mimari ortamında işgal döneminde geçirdiği işlevsel dönüşümü göçmen grupları içinde başlıca bir yere sahip Beyaz Ruslar üzerinden değerlendirmeyi hedeflemektedir. Bu amaçla öncelikle Rusyalı göçmenlerin asal ihtiyaçlarının sağlanması amacıyla onlar için oluşturulan barınak, yetimhane, hastane, aşevi gibi kurumlar ele alınmaktadır. Çalışmanın ikinci yarısındaysa Rusyalı mültecilerin İstanbul’un sosyal hayatına etkileri yine mimari işlevsel dönüşüm süreci üzerinden incelenmekte ve bu defa Rusyalı mülteciler tarafından, özellikle eğlence ve spor faaliyetleri için oluşturulan mekânlar ortaya konmakta, bunların şehrin hayatında sonraki dönemleri etkileyen kalıcı etkileri irdelenmektedir.