AI Summary & Key Takeaways
AI InsightBoysan’ın Evi enables LGBTI+ individuals to realize mourning that is constructed out of the norm, and also creates an alternative publicity existence for the continuity of organizational resistance.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This research explains LGBTI+ individuals’ emotions, mourning practices and forms of organization upon losing another LGBTI+ acquaintance as a consequence of different events by specifically focusing on Boysan’ın Evi which is located in İstanbul Şişli. It focuses on the meanings LGBTI+ individuals attribute to Boysan’ın Evi within the context of their own losses. Boysan’ın Evi was opened in 2016, after one of the most prominent activists within the LGBTI+ movement Boysan Yakar’s death in 2015. Boysan Yakar’s family opened the space for the use of LGBTI+ organizations and NGOs. Through exploring notions of emotion, mourning, organization and alternative publicity in sociological context, this research discusses how loss affects LGBTI+ individuals’ lives and what kinds of possibilities Boysan’ın Evi enables as a sphere after experience of loss. According to the findings of the fieldwork conducted with LGBTI+ community whose mourning process are excluded from public sphere, this research concludes that LGBTI+ individuals identify mourning with heteronormative practices, and thus they reject it. After a loss, LGBTI+ individuals experience a queer way of mourning that contains gullümii practices, a melancholy that tries to overcome the dualism of mourning, deconstruct pain, and replace forgetting with reminiscence. Boysan’ın Evi enables LGBTI+ individuals to realize mourning that is constructed out of the norm, and also creates an alternative publicity existence for the continuity of organizational resistance.
Özet
Bu araştırma farklı olaylar sonucunda LGBTİ+ bir yakınını kaybetmiş olan LGBTİ+ bireylerin kayıp sonrasında meydana gelen duygularını, yas tutma pratiklerini ve örgütlenme biçimlerini İstanbul Şişli’deki “Boysan’ın Evi” özelinde değerlendirme amacı taşımaktadır. Aynı zamanda, LGBTİ+ hareketi içinde önemli bir aktivist olan ve 2015 yılında hayatını kaybeden Boysan Yakar’ın, ailesi tarafından 2016 yılında Boysan’ın Evi adıyla LGBTİ+ örgütlerinin ve STK’ların kullanımına açılan evin yaşanılan kayıplar sonrasında LGBTİ+ bireyler için nasıl bir anlam taşıdığına odaklanmaktadır. Araştırma kapsamında duygu, yas, örgütlenme ve alternatif kamusallık kavramlarından yola çıkarak kaybın LGBTİ+ bireylerin hayatlarına nasıl tesir ettiği sosyolojik bağlamda tartışmaya açılmakta ve Boysan’ın Evi’nin kaybın ardından bir alan olarak ne gibi imkânlar tanıdığı sorularına yanıt aranmaktadır. Türkiye’de yasları egemen kamusal alanın dışında bırakılan gruplardan biri olan LGBTİ+ topluluğu özelinde gerçekleştirilen saha çalışması sonucunda LGBTİ+ bireylerin yası salt heteronormatif pratikler bütünü olarak değerlendirdikleri ve bu nedenle reddettikleri görülmektedir. LGBTİ+ bireylerin melankoli-yas ikiliğini aşmaya çalışan, acıyı yapısöküme uğratan, unutmanın yerine hatırlamayı koyan, gullümi pratikler içeren bir queer yas deneyimi yaşadığı söylenebilir. Boysan’ın Evi’nin ise bir yandan LGBTİ+ bireylerin normun dışında kurulan bir yas pratiğini gerçekleştirmelerine imkân tanıması, bir yandan da örgütlü mücadelenin devam edebilmesi için yeni bir mekân kurması nedeniyle alternatif bir kamusallık yarattığı görülür.