AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThis transformation marks a move beyond anthropocentric poetics toward a posthumanist reimagining of poetic meaning.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This article aims to critically examine the impact of digitalization on poetic language from a posthumanist perspective. In the age of digital communication, the instrumentalization of language poses significant challenges to the ontological depth of poetry, traditionally seen as a medium rich in layered meaning. The study explores how poetic meaning is transformed in digital environments and how this transformation can be reconceptualized within the framework of posthumanist poetics. Methodologically, the article adopts a theoretical and comparative approach, engaging with key thinkers such as Heidegger, Deleuze, Guattari and Derrida to analyze the effects of digital media on language and meaning. Additionally, it draws on posthumanist theory—particularly Rosi Braidotti’s notion of the posthuman and Donna Haraway’s cyborg metaphor—to explore shifting conceptions of authorship, agency, and poetic creation in the context of artificial intelligence, algorithms, and digital interactivity. The article concludes that, rather than signaling the demise of poetry, digital technologies reconfigure poetic expression into hybrid forms. These forms allow poetry to exist not only in written language but also through visual, auditory, and interactive modes. This transformation marks a move beyond anthropocentric poetics toward a posthumanist reimagining of poetic meaning.
Özet
Bu makale, dijitalleşmenin şiir dili üzerindeki etkilerini eleştirel ve kuramsal bir perspektiften incelemeyi amaçlamaktadır. Dijital iletişim çağında dilin araçsallaşması, şiirin anlam derinliğini tehdit ederken, şiirin ontolojik statüsünü de yeniden tartışmaya açmaktadır. Makale, şiirin dijital ortamda nasıl dönüştüğünü ve bu dönüşümün posthümanist bir poetika çerçevesinde nasıl kavramsallaştırılabileceğini araştırır. Yöntem olarak çalışma, Heidegger, Deleuze, Guattari, Derrida gibi düşünürlerin modern ve geç modern dil eleştirilerini temel alarak, dijital şiir örneklerini felsefi ve edebi kuramlar bağlamında tartışmaktadır. Ayrıca posthümanist poetika yaklaşımı çerçevesinde Braidotti’nin posthüman kavrayışı ve Haraway’in siborg metaforu üzerinden şiirdeki özne, anlam ve yaratım ilişkileri analiz edilmiştir. Sonuç olarak dijital çağda şiirin anlamı sadece çözülmemekte, aynı zamanda teknolojiyle birlikte yeniden inşa edilmektedir. Yapay zekâ (YZ), algoritmalar ve dijital etkileşimler, şiirin yalnızca yazılı değil, aynı zamanda görsel, işitsel ve etkileşimli düzlemlerde varlık kazanmasına imkân tanımaktadır. Bu dönüşüm, şiiri posthümanist bir poetikanın alanına yerleştirmektedir.