AI Summary & Key Takeaways
AI InsightLong-term and comparative studies are needed to clarify the sustainability of these adaptations and their dependence on physical activity level.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This review examines the effects of resistance exercise (RE) on cardiorespiratory and cardiometabolic adaptations according to physical activity level. Resistance exercise not only improves muscular strength and mass but also contributes to favorable changes in insulin sensitivity, blood pressure, and lipid profile. The magnitude of these effects varies depending on baseline physical activity and training protocols. In athletes, RE primarily enhances performance-related parameters (strength, power, muscular endurance), while increases in cardiorespiratory capacity are limited. Conversely, in sedentary individuals, RE significantly improves VO₂max, glucose metabolism, body composition, and blood pressure. Moderate-intensity RE programs performed two to three times per week appear effective in reducing cardiometabolic risk factors. Current evidence supports RE as a fundamental component of health and performance enhancement, although outcomes differ according to individual characteristics and training variables. Long-term and comparative studies are needed to clarify the sustainability of these adaptations and their dependence on physical activity level.
Özet
Bu derleme çalışması, fiziksel aktivite düzeyine göre direnç egzersizlerinin kardiyorespiratuvar ve kardiyometabolik adaptasyonlar üzerindeki etkilerini incelemektedir. Direnç egzersizleri (DE), kas kuvveti ve kütlesini artırmasının yanı sıra, insülin duyarlılığı, kan basıncı ve lipid profili gibi kardiyometabolik göstergelerde iyileşmelere katkı sağlamaktadır. Ancak bu etkilerin büyüklüğü, bireylerin başlangıç fiziksel aktivite düzeyine ve antrenman protokolüne göre değişmektedir. Sporcularda DE, performans odaklı kazanımlar (kuvvet, güç, kas dayanıklılığı) sağlar, fakat kardiyorespiratuvar kapasitedeki artışlar genellikle sınırlıdır. Buna karşın, sedanter bireylerde DE; VO₂max, glukoz metabolizması, vücut kompozisyonu ve kan basıncı üzerinde anlamlı iyileşmeler oluşturur. Ayrıca, haftalık 2–3 seanslık orta yoğunluklu programların kardiyometabolik risk faktörlerini azaltmada etkili olduğu görülmektedir. Mevcut kanıtlar, DE’nin hem sağlık hem performans için temel bir araç olduğunu, ancak etkilerin bireysel özelliklere ve antrenman parametrelerine göre farklılaştığını göstermektedir. Daha uzun süreli ve doğrudan karşılaştırmalı çalışmalar, bu adaptasyonların sürdürülebilirliğini ve fiziksel aktivite düzeyine göre farklılaşma mekanizmalarını aydınlatmak açısından gereklidir.